Archive for november, 2011

november 20th, 2011

Duizenddingendoekje

Weet je wat ik nou een geniaal woord vind? Je kunt het waarschijnlijk al raden, maar ik zal het toch nog maar even herhalen voor de minder oplettenden onder jullie: duizenddingendoekje.

Even een minuut stilte voor dit prachtige woord. Laat het maar tot je doordringen.

Ik zou jullie graag willen vertellen wat Van Dale hierover zegt, maar Van Dale zegt: de betekenis van dit woord is te vinden in Van Dale Online Basis en Van Dale Online Professioneel.
Dat vind ik geen antwoord op mijn vraag, Van Dale.

Goed, waarom is dit nu zo’n fantastisch woord? Natuurlijk: de alliteratie. DDD. Wat ook prachtig is, is dat het meteen zijn functie verteld. Dit doekje is voor duizend dingen. Nu is de vraag natuurlijk: wat voor dingen dan allemaal? En waarom duizend en niet duizendenéén of negenennegentighonderdnegenennegentig?

Het antwoord op de eerste vraag: onder andere om het aanrecht mee schoonmaken, babybillen afvegen (maar dan moet je het daarna niet meer voor het aanrecht gebruiken hoor), de tegels lappen of om stof af te nemen. Voor een doekje die voor duizend dingen te gebruiken is, kan hij dus wel saaie dingen zeg!

Het antwoord op de tweede vraag: weet ik niet. Helaas. Een mysterie, voor altijd.

Langzaam verdwijnt het duizenddingendoekje in ons bestaan. Er zijn zoveel innovaties, verbeteringen, robots die opruimen ook zonder doekje… (in de toekomst dan)

En ik vind het jammer. Dat er nu woorden zijn als ‘daggeren’ en ‘breezersletje’. Later zal ik vol nostalgie mijn kleinkinderen vertellen over de vergeten woorden en dan zullen ze vragen:
‘Maar oma, wat is een duizenddingendoekje dan?’
‘Ach, lief kind.’ zeg ik dan, op zijn grootmoeders. ‘Vroeger maakten we nog schoon met de hand.’
En wanneer mijn kleinkinderen over de grond rollen van het lachen, pink ik een traantje weg om die goede, oude tijd.

november 19th, 2011

Laura’s liederenanalyse: in de maneschijn

Wat zijn eigenlijk de beste schooljaren? Ik weet het wel: groep één en twee op de basisschool. Spelen, kleuren, knutselen, dat was eigenlijk het enige wat je moest doen. Geen toetsen, spreekbeurten of nog meer van dat serieuze gedoe. En natuurlijk ook een heel belangrijk element: liedjes zingen.

Maar eerlijk is eerlijk: waar slaan die kinderliedjes eigenlijk op? Als kind let je daar niet op, net zo min als dat je denkt dat het toch wel erg raar is dat Sinterklaas met een paard op de daken kan.
Maar nu we volwassen zijn (soort van dan), wordt het ons allemaal duidelijk: het is dikke onzin.

Neem nu het liedje ‘In de maneschijn’. Sorry hoor, maar welke flapdrol heeft dat bedacht? Niet dat ik een carrière als liedjesschrijver ambieer, maar dat kan ik toch wel tien keer beter.

♫ In de maneschijn, in de maneschijn
klom ik op een trapje door het raamkozijn ♫

De grote vraag hierbij is: waarom in hemelsnaam? Dat is hartstikke gevaarlijk! Echt, ik ben er op tegen dat wij onze kindjes zulk soort liedjes leren, zeker als ze in de wijapenallesna-fase zitten.

♫ Maar je raadt het niet, nee, je raadt het niet ♫

Nee, dat klopt. Wat valt er te raden dan? Waarom je door het raamkozijn klimt? Dat vertel je geeneens, hoe stom is dat!

♫ Zo doet een vogel, zo doet een vis
En zo doet een duizendpoot, die schoenenpoetser is ♫

Wat hebben een vogel, een vis en een duizendpoot met de maneschijn, het raamkozijn en klimmen te maken? It doesn’t make sense! En het kan me helemaal niet interesseren hoe een duizendpoot doet die schoenenpoetser is, want die bestaan geeneens!

♫ En dat is één en dat is twee ♫

Eén wat? Twee wat?

♫ En dat is dikke, dikke, dikke tante Kee ♫

Ten eerste: het is niet lief dat je tante Kee dik noemt, dat heet volslank hoor! Ten tweede: tante Kee? Wat is dat nou weer voor naam?

♫ En dat is recht en dat is krom ♫

WAT IN GODSNAAM?

♫ En zo draaien we het wieleke nog eens om, rom-bom! ♫

Welk ‘wieleke’? En wat voor bom? Dat is gevaarlijk hoor!

Echt, ik vind het werkelijk waar verschrikkelijk dat de basisschoolkindjes dit soort liedjes leren. Dat WIJ dit soort liedjes hebben geleerd. Nee, we zijn niet agressief geworden door computerspelletjes, maar door dit soort liedjes. En dat zou afgelopen moeten zijn.

Het wordt maar weer eens pijnlijk duidelijk: deze wereld is hard. Bikkelhard.

(Binnenkort komt mijn boek: ‘Laura’s analyse van Nederlandse kinderliedjes en de verschrikkelijke conclusie’ uit, bestel hem nu!)

november 18th, 2011

Ik ben iemand, niemand en honderdduizend

Eén van de vakken die ik volg, is Historische Avant-Garde en Modernisme. Mijn lievelingsvak (of klinkt dat heel erg basisschoolachtig?). Nu is dat niet zo heel moeilijk, aangezien ik maar drie vakken heb en twee ervan niet zo superduper zijn, maar toch. Eén boek dat we voor dit vak moesten lezen, was Iemand, Niemand en Honderdduizend van Luigi Pirandello. En daar komt mijn inspiratie voor dit blogje vandaan.

Hoofdpersonage is Vitangelo Moscarda. Op een dag bekijkt hij zichzelf in de spiegel en merkt zijn vrouw op dat hij een scheve neus heeft. Oeiiii. Sowieso kun je dat soort dingen maar beter voor je houden, maar deze opmerking heeft wel erg desastreuze gevolgen.  Moscarda had namelijk nog nooit opgemerkt dat hij een scheve neus had. En het zet hem aan het denken.
Anderen zien hem blijkbaar anders dan hij zichzelf ziet. Hij kan zichzelf nooit zien zoals anderen hem zien (probeert hij wel, maar dat mislukt). Het gevolg? Een enorme identiteitscrisis en iedereen om hem heen denkt dat hij gek is.

Goed, Laura, wat is nou eigenlijk je punt? Mijn punt is: wij hebben een identiteit. Maar die identiteit bestaat uit allemaal stukjes. Ik ben niet dezelfde persoon bij mijn vrienden als bij mijn familie. Natuurlijk, ik ben nog steeds Laura bij beiden, maar op een andere manier. Zo kun je bijvoorbeeld bij je vrienden heel spontaan en uitgelaten zijn en bij je familie wat rustiger. Kortom: je bent meerdere personen tegelijk. Je bent een vrouw, een moeder, een dochter, een vriendin, een collega (of voor de mannen: een man, een vader, een zoon, een vriend, een collega). En al die rollen samen vormen jou, jouw identiteit.

Wat zijn we dus? We zijn iemand (dat is waar je vanuit gaat), maar als je erover na gaat denken: misschien ben je wel niemand (ik kan nooit volledig mezelf zijn, omdat ik bij iedereen weer anders ben). En de geruststellende conclusie? Ik ben honderdduizend. Ik ben bij iedereen weer anders en dat alles vormt mij (dus ben ik gelukkig toch weer iemand).

Dus vertel: noem eens een paar rollen die jij hebt. Hoe verschilt jouw gedrag wanneer je op je werk bent of wanneer je thuis bent? En wat ben jij eigenlijk: iemand, niemand of honderdduizend?

november 17th, 2011

Vraagteken

Ik ben absoluut niet origineel met dit onderwerp van mijn blogje. Maar who cares? Dus, mensen, jawel, ik ga het doen: een ask me anything/vraag maar raak/Lieve Laura (bij die laatste bedoel ik niet dat ik lief ben, maar zit ik te denken aan van die rubrieken in tijdschriften waarbij je vragen kunt stellen aan een ‘deskundige’). Dus. Bedelf me maar onder de vragen. Of ik ze ga beantwoorden is een tweede.

Ik zal alvast een voorbeeld geven van vragen die ik niet (serieus) ga beantwoorden:

1. Waarom?
Waarom niet?

2. Mag ik je adres, telefoonnummer, msn en ping?
Nee. Nee. Doe ik niet aan. Begin ik niet aan.

3. Wat zijn de smeuïge details van jouw (liefdes)leven?
Die zijn niet smeuïg. Pindakaas wel. Volgens Calvé dan.

4.  Wat is je geheim?
Tja. Volgens mij snap je de definitie van geheim niet.

5. Wat is je favoriete make-up product?
Ik gebruik geen make-up. Dit is geen beautyblog (hint: deze blog heet Laura denkt).

Goed, jullie snappen het wel. Hoop ik. Dus. Vraag maar. Als je nog durft.

Ik heb geen zin om hier alleen een stelmevragenblog van te maken, want nou ja, dat vind ik een beetje saai. Dus. Aangezien ik nu al langer dan een half jaar blog, nog een paar vragen van mij aan jullie (oooh wat leuk, nu stellen we vragen aan elkaar!): wat voor blogjes vinden jullie het leukst? Columns, interviews, brieven of iets anders? (zeg maar niet dat je niks leuk vindt, daar krijg ik een minderwaardigheidscomplex van) En waar MOET ik echt over bloggen anders klaag je me aan? En met welke dikke onzin moet ik vooral stoppen?

Ja ja, dat zijn een hoop vragen. Dus. Nu aan jullie de keus, als je zin hebt om te reageren: stel een vraag of beantwoord een vraag van mij. Allebei mag natuurlijk ook.

U wordt alvast vriendelijk bedankt!

november 16th, 2011

De laatste twee maanden van het jaar

Sinterklaas is weer in het land. Werkelijk, het kan me geen drol schelen, want:
1. Ik ben geen vijf meer. (nee, echt niet)
2. Wij vieren geen Sinterklaas.
3. Dit is compleet irrelevant en geen reden, maar ik zie Dieuwertje Blok eigenlijk alleen op tv als ze het Sinterklaasjournaal presenteert, hoe zielig is dat? (voor haar dan, niet voor mij)

Dus, de beste man is nog niet zo lang in het land, maar wat waren er al sinds september? Jawel, de kruidnootjes. En nee, niet zomaar gewone kruidnootjes (daar voel ik me te goed voor), ik ga voor de chocoladekruidnootjes. Want serieus, mensen, hoe lekker is dat? Ik geloof dat ik al minstens twintig kilo ben aangekomen door die dingen, maar who cares?

Dus dat is positief aan het feit dat de Sint zich weer in Nederland bevindt. Dan nu het slechte nieuws. Want je weet dat als die bejaarde hier weer is, dat het eraan zit te komen: de kerstliedjes op Skyradio.

Nu moet ik bekennen dat ik sowieso een beetje een hekel heb aan Skyradio. Ja, ze draaien ook de hippe muziek (wel pas een jaar, nadat ze op nummer één stonden bij een andere populaire radiozender, maar goed), maar ook van die suffe watbenikblijdatiktoennognietgeborenwasmuziek. Celine Dion enzo. (oké, toen was ik wel geboren, maar het is wel suf)

Kijk, er valt mee te leven. Wat namelijk wel heel goed is aan Skyradio is dat ze geen slap gelul tussendoor hebben. Echt, rot op met die stomme spelletjes (hebben jullie wel eens ‘de wasstraat’ gehoord van Radio 2? Dat is echt te belachelijk voor woorden) en dat geneuzel, ik luister radio voor de muziek!

Maar goed, daar blijft het wel bij. Want wat een zwaar, enorm zwaar, minpunt is, zijn die kerstliedjes dus. Ik houd niet van kerstliedjes. Gewoon echt niet. Ik luister zelfs nog liever naar Jan Smit, kun je je voorstellen hoe erg het is.

Maar nu moet je weten dat ik op een blauwe maandag in een winkel heb gewerkt die ik hier niet ga noemen, omdat 1. dat is niet netjes en 2. jullie kennen het toch niet. Ik werkte er tijdens Sinterklaas en Kerst. Drie keer raden welke radiozender steeds aan stond.

Niet alleen krijg ik dus flashbacks van het werken in die winkel (fleecevesten op kleur en maat hangen, kerstbomen in elkaar zetten, kassameisjes van vijftig jaar die op je neerkijken, figuurlijk bedoel ik dan) wanneer ik kerstliedjes hoor, maar ik word er ook gewoon heel agressief van.

Conclusie: ik ga Skyradio de komende twee maanden vermijden. Gelukkig komt straks de top 2000 weer :D

november 15th, 2011

Ik ga mijn spreekbeurt houden over …

Ik heb op de basisschool gezeten. Jawel. Jij waarschijnlijk ook (‘Wat toevallig!’). Ik weet niet waaraan het lag, maar: ik heb nog nooit een spreekbeurt hoeven doen op de basisschool. Een enkele boekenbespreking en daar bleef het bij.

Op zich is dat natuurlijk hartstikke fijn. Presentaties zijn namelijk, nou ja, niet mijn favoriete bezigheid. Beetje jammer dat ik daar pas op de middelbare school achter kwam.

De dag voor een presentatie gierden de zenuwen al door mijn lijf. De ene worst case scenario na de andere volgde zich op: ik zou mijn tekst niet meer weten, huilend de klas uitrennen of flauw vallen. Ze zouden naar me wijzen en lachen.
Gebeurde natuurlijk niet, maar hoe maak je dat je bange alterego wijs?

Waarom ik niet van presentaties houd? Iedereen kijkt naar je. Ik mag dan wel een Leeuw van sterrenbeeld zijn (waarom in godsnaam, niks klopt van die beschrijving!), maar ik houd er niet van om in het middelpunt van de aandacht te staan. Het gevolg? Een trillende stem (het schijnt dat je het minder erg klinkt dan je zelf denkt, ik hoop het met heel mijn hart) en vuurrode wangen.

Inmiddels ben ik pas tien minuten voor de presentatie zenuwachtig (een hele verbetering). De enigszins trillende stem en rode wangen zijn gebleven, maar ja, er zijn ergere dingen tijdens presentaties, toch? (de hele tijd heen en weer lopen, steeds maar aan je shirt pulken of je tekst oplezen en niemand aan kijken)

Maar het zal nooit mijn favoriete bezigheid worden, vrees ik.

Goed, dit was het einde van mijn presentatie. Zijn er nog vragen?

(Om misverstanden te voorkomen: ik heb nooit een hamster gehad, laat staan dat hij Diederik heette, laat staan dat ik er een spreekbeurt over zou houden)

november 14th, 2011

Laura’s brieven: De Ruijter Hagelslag en Accessorize

Wederom komt er een nieuw projectje op Laura denkt, namelijk: Laura’s brieven. De afgelopen weken heb ik enorm veel brieven (zesentwintig om precies te zijn) geschreven naar verschillende bedrijven. Daar stonden vragen in en soms ook suggesties (niet allemaal even serieus). Waarom? Omdat brieven schrijven leuk is. Omdat het kan en omdat ik benieuwd ben wie er (überhaupt) terugschrijven en wat dan precies! (Nogmaals: let niet op mijn handschrift, daar gaat het niet om!)

De Ruijter Hagelslag

Klik op de foto om het groter te maken.

Ik weet dat De Ruijter nog meer producten heeft, maar in mijn brief ging het vooral om de hagelslag (lekkerrrr). Hierboven zie je mijn brief. Leuke vragen toch?

Dat vonden ze bij De Ruijter blijkbaar niet of in ieder geval niet leuk genoeg om er tijd aan te besteden. Maar goed, ik heb dus de spreekbeurt informatie gekregen. Helaas krijg ik hier geen antwoord op mijn vragen. Het grootste gedeelte gaat over beschuit met muisjes en nou ja, daar vroeg ik niets over! Wel staat er een quote uit 1957: ‘We hoeven ons niet bezorgd te maken over de slechtere tijden, want hoe slechter de tijden hoe meer hagelslag de mensen op hun brood gaan eten.’
Lijkt me toch een goede stelling om te ondervinden voor een hagelslagonderzoek. Wie biedt? (Diegene die dit wil onderzoeken, is een held en verdient een blogje! En hagelslag.)
Dus helaas, geen antwoorden op mijn vragen. Maar toch een pluspuntje voor De Ruijter: jullie kunnen het niet zien, maar ze hebben heel mooi, luxe papier (niet het printpapier wat de ‘gewone mens’ gebruikt) en hebben dus tot nu toe de schoonheidsprijs van het papier gewonnen.
Mochten jullie een antwoord op één van mijn vragen wel weten, let me know!

Accessorize

Dit was één van de eerste brieven die ik geschreven heb, dat weet ik nog wel (‘Lekker boeiend, Laura.’ ‘Nou en.’). Ik vind de Accessorize echt een hele leuke winkel met mooie sieraden. Helaas zit hij nog niet zo veel in Nederland. Rotterdam heeft een petite shop-in-shop en that’s it. Niet leuk dus, want in Engeland zie je deze winkel wel overal.

En ik kreeg een brief terug met antwoord op al mijn vragen, heel erg leuk! Daarnaast hebben ze me ook twee briefkaarten gegeven en een boekje met hun producten erin. Leuk, leuk, leuk, maar ik word er wel hebberig van ;)

november 13th, 2011

Tien kinderlijke genoegens die ook nu nog leuk zijn om te doen

Ooooh, geef het maar toe: het kind in jou zit er nog. En zo goed is hij niet verborgen. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik heb ook een kind in mij (nee, ik ben niet zwanger). En als ik echt heel héél eerlijk ben: ik ben niet eens volwassen (wel voor de wet, maar ja, dat wil niets zeggen).
Maar mocht jij nou al superduper volwassen zijn (vervelend voor je, sterkte), release your inner child met deze tien tips!

1. Schommelen.
Duw die vervelende kindertjes er vanaf en schommelen maar! Beentjes in de lucht en gaan met die banaan, het liefst zo hoog mogelijk!  En ook favoriet bij mij: rondjes draaien (zodat dat touw zo in elkaar gaat, weet je wel en dan weer de andere kant op draaien).

2. IJs eten.
‘Mama, ik wil een ijsje!’ Ja, dat hebben we allemaal wel eens geroepen. Zelf zie ik ook wel eens kindertjes jaloers naar me kijken als ik een ijsje eet. Eigenlijk zou ik dan ‘Hmmmm, lekker hoor zo’n ijsje!’ moeten roepen, maar zo gemeen ben ik niet. Denk ik. Maar goed, waar het om gaat: ijs is lekker. Vooral smurfenijs met snoepjes. Als je het durft te bestellen, tenminste.

3. Op het knopje drukken.
In de bus of bij het stoplicht. Knopjes zijn er om op gedrukt te worden toch? En als je het echt niet kunt laten, dan mag je van mij zelfs tien keer achter elkaar er op drukken. Lief he?

4. Cadeautjes krijgen.
Ja ja, mensen, cadeautjes bedenken en geven is (soms) ook leuk. Maar we moeten nu niet denken als volwassen, maar als enigszins egoïstische kinderen. Heerlijk toch, de spanning van watzalerinhetpakje zitten, om het papier eraf te scheuren en vervolgens een Barbie/speelgoedauto’tje/hobbelpaard te krijgen? (oké, misschien ben je inmiddels toe aan andere cadeautjes, maar een auto’tje in de vorm van een Volkswagenbusje wil je wel hebben toch?)

5. Annie M.G. Schmidt.
Nee, dan bedoel ik niet mevrouw Schmidt zelf, maar haar verhalen en gedichtjes. Wie van jullie kent ‘de spin Sebastiaan’ nog of heeft ook ‘Otje’ op tv gezien? Geweldig toch! (en ik zou stiekem Abeltje nog wel een keer willen zien)

6. Tekenfilms kijken.
Ze zijn slecht, produceren veel onzin, maar wat is het stiekem toch leuk om naar te kijken. Ik vond vroeger vooral Dragonball Z erg leuk, maar waar het verhaal eigenlijk op sloeg? Nergens op en dat maakt helemaal niet uit!

7. Stampen in de plassen.
Felgekleurde regenlaarsjes aan en dan maar wachten tot het regent. Stampen in de plassen totdat je zeiknat bent en dan onder de warme douche.

8. Knuffelen met je moeder.
Eigenlijk vind ik het niet iets heel kinderlijks (ik doe het nog steeds), maar dit is vooral voor de jongens bedoeld: doe niet alsof je zo stoer bent, want stiekem vind je het wel fijn!

9. Spelen.
Lego, touwtje springen, bordspellen of een ander kietelen: waarom zijn we er eigenlijk mee gestopt? En nee: een spelletje op internet of op de Xbox telt niet, want dat was er vroeger nog niet! (al ligt dat er ook maar aan hoe oud je bent, maar ik ga even van mijn leeftijd uit, al was er wel internet toen, maar was niemand nog internetverslaafd, dus. Tja. Oké, het was er vroeger wel, laat maar :P).

10. Over de toekomst dromen.
Later als ik groot ben… We kunnen het nog steeds denken, want we zijn nog geen tachtig, toch? Dus droom er maar op los, zonder gedachten als: ‘Dat gaat toch nooit lukken.’ In dromen kan alles!

Wat voor ‘kinderachtige’ dingen doe jij wel eens?

november 12th, 2011

Het Buikje

In Nederland doet zich een raar fenomeen voor: het Buikje.

Het Buikje is een man tussen de twintig en vijfendertig. Hij heeft geen vriendin, maar wil dat wel heel graag. Tegen zijn vrienden zegt hij: ‘Omdat ze dan het huishouden kan doen hahaha.’, maar diep van binnen is hij wel een romanticus die zo graag met een vrouw wil knuffelen. Stiekem vindt hij vrouwen een beetje eng en begrijpen doet hij ze al helemaal niet.

Het Buikje heeft een saai peperenzoutkapsel en te lange nagels met van die zwarte randjes. Vroeger was hij het sulletje van de klas en nu in het ‘volwassen’ leven… is hij het eigenlijk nog steeds.

Het Buikje heeft een – u raadt het misschien al – buikje. Maar het punt is: hij ontkent het. Als hij in de spiegel kijkt, ziet hij een jonge god met een sixpack wanneer je op hen ligt. Ondertussen kan hij niet afblijven van de Marsjes en de bitterballen. En de grootste boosdoener: bier. Stiekem houdt hij niet zo van bier, maar hij doet toch maar mee met zijn vrienden.

En kijk, lieve Buikjes, een buikje is zo erg nog niet. Lekker zacht, net een kussentje. Krijg je tenminste niet zo’n semi-blokjespatroon op je buik, zoals bij mannen met een sixpack. Maar kijk: zo’n buikje hoeft niet prominent in beeld. En dat is juist wat jullie verkeerd doen.

Want wat doet het Buikje? Die trekt een T-shirt aan. Met een grappig (volgens hem dan) tekstje erop (zoals op bovenstaand plaatje). Eén maat te klein. Goh, dan gaat het toch wel erg opvallen dat je een Buikje bent/hebt.

Lief Buikje, die T-shirts zijn niet grappig en niet alleen omdat ik niks van Star Wars weet. Je behoort nu tot de Grote Mensen, dus kleed je alsjeblieft ook zo.

Dan wil ik wel met je knuffelen.

november 11th, 2011

Een zeldzaamheid

Weet je wat een heerlijk doch zeer zeldzaam fenomeen is? De stille stiltecoupé.

Ik reis regelmatig met de trein en het liefst ga ik boven zitten, omdat ik het idee heb daar meer ruimte te hebben (rare kronkel in mijn hoofd?). Dan kan het je zomaar overkomen dat je in de stiltecoupé terecht komt. Hier heb ik uiteraard geen problemen mee, want hoewel ik van afluisteren houd (nieuwsgierig he), is het ook wel fijn om gewoon een boek in opperste concentratie te kunnen lezen.

Laatst zat ik nog in de stiltecoupé, toen er twee meisjes gingen zitten: ‘Oh, we zitten wéér in de stiltecoupé!’
Gegiechel.
Ze hebben de hele reis gepraat.

Kijk, ik snap het wel. Ik bedoel, zo duidelijk is de NS niet. Het staat in doorzichtige letters op het raam en dat was het wel. Het lijkt mij (maar ach, wat voor een onnozele treinreiziger ben ik?) handiger als je GROTE, OPVALLENDE letters gebruikt. Ik bedoel, nu is het net zoals die mannetjes in de Sixtijnse kapel die steeds ‘Silencio, silence!’ zeggen (hoe bedoel je hypocriet?) en zeggen dat je geen foto’s mag maken, maar niet ingrijpen.

Ik heb de moed nog niet gevonden om te zeggen dat de mensen ‘POTJANDORIE* HUN MOND EENS MOETEN HOUDEN!’, maar eigenlijk boeit het me ook niet zo. Waarschijnlijk omdat ik me er ook wel eens schuldig aan maak. En eerlijk is eerlijk: hoe moeilijk is het om je mond te houden tegen je vriend/vriendin als de rest van de stiltecoupé ook aan het praten is?

Nee, ik heb een veel beter idee. We maken gewoon aparte coupés voor mensen met kinderen (als ik nog een keer een jankende baby hoor, ga ik zelf huilen), voor mensen die graag van harde muziek houden (zodat ze een wedstrijdje wiensmuziekstaathethardst kunnen doen) en mensen die graag willen dat de hele coupé hun gesprek kunnen horen. En een coupé voor de mensen die niet in deze hokjes passen.

Probleem opgelost. Graag gedaan, NS, geen dank.

*Vul hier naar gelieve een grover scheldwoord in.