Archive for augustus, 2013

augustus 10th, 2013

Boterhammenblues

Dus ik schreef een blog over mannen en douchegel. En jullie konden alleen maar over mijn boterhammen-opmerking praten dat slechts een enkel zinnetje omvatte. Dus dan kun je het krijgen ook: een boterhammenblog.

Goed, mijn vriendje snapt het niet helemaal en velen van jullie ook niet. Want wat doen die gekke mensen? Die vouwen hun boterham. Ja, I know, alsof het origami is of iets dergelijks. Waarom? ‘Dat eet makkelijker.’ ‘Dan kun je meer beleg erop doen als je twee boterhammen eet.’ ‘Dat is de goede manier, jij doet het fout’ (dat laatste zei mijn vriendje).
Het erge is, dit zijn volwassen mensen (oké ‘volwassen’ als je het over mijn vriendje en andere mannen hebt). Dat kinderen hun boterhammen zo eten, nou, vooruit dan maar. Die weten niet beter. Die zijn niet geciviliseerd, niet opgevoed, hebben geen manieren. Maar jullie? Ik had het nog eerder geaccepteerd als jullie je boterhammen in stukjes hadden gesneden en dat is al kinderachtig!

Nee, hoe doet de beschaafde mens dit? Die legt een boterham op een andere boterham en snijdt hem doormidden. En dan eet je hem op. Ook de korstjes. Dat doe ik altijd ja. Lang leve de beschaving.

augustus 8th, 2013

De zware dilemma’s in het leven

– Als iemand slaapt in het openbaar vervoer: diegene laten slapen (misschien heeft hij/zij wel tachtigduizend uur niet geslapen en wordt hij/zij/het heel chagrijnig als je hem/haar/het wakker maakt) of wakker maken, want stel dat hij/zij/het zijn halte mist!
– Slapen of doelloos internetten?
– Hem (of haar) wel of niet whatsappen/mailen/bellen/een postduif sturen?
– Dun zijn of chocolade eten?
– Blijven zitten, terwijl je enorm moet plassen of heeeeeeeelemaal de moeite doen om op te staan en naar de wc te gaan?
– Rijk worden of geld verspillen aan eten en H&M-kleding die je toch echt heel erg nodig hebt?
– Je kamer opruimen of steeds struikelen over de troep op de vloer?
– Korte of lange mouwen? Rokje met of zonder panty? Vestje mee of niet? Zomerjas of tussenjas? Paraplu mee of thuislaten? EN WELKE SCHOENEN MOET IK IN HEMELSNAAM AANDOEN?
– Dit boek lezen of toch die andere? Maar ik wil ze allebei lezen!
– Rennen voor de trein of ga ik het toch wel halen? (als je rent, blijkt hij pas over vijf minuten te gaan en ben je een debiel en als je rustig aan doet, vertrekt hij altijd voor je neus)
– Wel of niet reageren op dit blogje? (Wel natuurlijk!)

augustus 6th, 2013

De citatenoogst (5)

De afgelopen tijd en ook daarvoor en ook daarvoor etc. heb ik boeken gelezen (‘Dat meen je niet.’ Ja echt waar). En in die boeken staan dingen (‘Nu ga je te ver.’) en sommige citaten wil ik met jullie delen.

1. Connie Palmen – I.M.

Heel mooi boek over een liefde die ik niet goed kan begrijpen, maar daarom des te interessanter is.

Schrijvers, acteurs, entertainers, dansers, dichters en hoeren, ze begeven zich allemaal op het immense podium waar de wet van het alsof regeert. Ze doen dit omdat alleen het alsof hun de mogelijkheid biedt om de waarheid te zeggen. Op het podium van de fictie is de onthulling van de waarheid niet bedreigend of teleurstellend, want fictie maakt de schrijver en de speler onaantastbaar, juist omdat ze de pretentie van de waarheid hebben laten varen. 

Veel stukken gaan ook over het schrijven zelf, waaronder deze. Ik had hier nooit over nagedacht, maar het is wel zo. Je kan als schrijver doen alsof en dat is het fijne eraan.

2. Toine Hermans – Op zee

Dit is echt een geweldig boek. Het is heel simpel geschreven, maar toch zit er een diepere laag achter. Bovendien wordt het boek ondersteund door hele mooie tekeningen. Een aanrader!

Maria is een stevig kind. Ik heb haar niet vaak angstig gezien. In elk geval kent ze geen volwassen angst, die kan knellen om je hoofd. Kinderangst is anders. Die is eenvoudig te verjagen. Als een lamp die je aan- en uitknipt; je zingt een liedje of verzint een verhaal, dan moet ze lachen en slaapt ze in.
Echt bang word je later pas. 

Dit zette me aan het denken over hoe ik vroeger was. Inderdaad kun je als kind wel bang zijn, maar als volwassene is bang zijn heel anders, meer realistisch. Het gaat niet zomaar weg.

3. John Green – The fault in our stars

Ik was natuurlijk de laatste persoon op aarde die een boek van John Green las, maar ik heb het gedaan. En ik heb er absoluut geen spijt van. Ik wil meer lezen!

AUTHOR’S NOTE

This is not so much an author’s note as an author’s reminder of what was printed in small type a few pages ago: This book is a work of fiction. I made it up.
        Neither novels or their readers benefit from attempts to divine whether any facts hide inside a story. Such efforts attack the very idea that made-up stories can matter, which is sort of the foundational assumption of our species.
        I appreciate your cooperation in this matter. 

Dit staat in het begin van het boek en daar ben ik heel blij mee. Het heeft iets te maken met mijn scriptie en ik ga dit waarschijnlijk ook als motto gebruiken. Maar daar horen jullie wel meer over als hij af is!

4. Tessa de Loo – Verraad me niet

Ik las dit boek en dacht in eerste instantie dat ik een kinderboek/young adult-boek aan het lezen was. De taal is eenvoudig en het verhaal ook. Wat het echter leuk voor mij maakte, waren de filosofisch-achtige gedachten die erbij zaten. Deze komen overigens van een jongen van dertien.

Maar was het niet beter het wel te weten? Dat was de grote vraag die zich aan hem opdrong. Was het beter een waarheid te kennen die je ongelukkig maakte, dan tevreden te leven in bedrieglijke onwetendheid? Dit filosofische vraagstuk ging ver boven zijn macht en hij wierp zich van zijn ene zij op de andere zonder een antwoord te vinden.

Dat is een lastige. Zelf denk ik dat ik liever voor het eerste ga. Het is vreselijk om er later achter te komen dat iemand tegen je heeft gelogen.

Die vanzelfsprekendheid waarmee hij zich altijd aan de slaap had overgegeven, was spoorloos verdwenen. Er stond nu een wachter aan de poort van slaapstad, die streng selecteerde wie naar binnen mocht en wie niet. Meestal waren het vooral oude en zieke mensen die niet toegelaten werden, maar sinds kort wist Michiel dat er een derde categorie was, die van de tobbers. 

En deze, omdat hij zo herkenbaar is. Piekeren is niet fijn.

Stuk voor stuk aanraders, dus hoppa, lezen jij!

augustus 4th, 2013

Fictief interview met Oegstgeest

Ik was gewoon thuis, toen er plotseling iemand in mijn kamer stond: het was Oegstgeest. Feitelijk is hij er altijd al, maar hij besloot me nu aan te spreken.
‘Zo, dus dit is nu je kamer?’
‘Ja, Oegstgeest,’ antwoordde ik.
‘Wist ik al haha. Ik weet alles.  ALLES.’
Hoewel hij lachte, werd ik toch een beetje bang. Wist hij echt alles?
‘Ja, zo weet ik bijvoorbeeld dat je nu bijna een jaar in mij woont.’
Dat klopte. Een jaar alweer. Goh zeg. Wat ging de tijd toch snel. Hoe wist hij dit allemaal toch?
‘En in een jaar tijd weet je nog steeds niet waar het zwembad is. Je hebt nog maar één kasteel gezien van de twee. Je bent pas begonnen met Oegstgeest ontdekken toen je ging skeeleren. Je bent nog nooit in Warmond geweest, terwijl dat dichterbij dan Leiden is.’
Ik moest het toegeven, dus knikte en knikte ik. Oké, ook omdat ik best wel bang van Oegstgeest was. Ik snapte eigenlijk niet waarom Jan Wolkers terug naar Oegstgeest ging.
‘Over Leiden gesproken: daar houd je wel van he?’
Oh jee.
‘Eh, het is een leuke stad.’ zei ik.
Oegstgeest kwam steeds dichterbij. Mijn gezicht raakte bijna de zijne.
‘Ja, dat is te merken. Meerdere malen in de week fiets je van me weg om naar Leiden te gaan. Pff, Leiden. Wat heeft Leiden dat ik niet heb? Oh het is groter? Nou en. Klein is fijn. Dat roep je zelf ook altijd.’
Shit. Ik wilde geen ruzie met Oegstgeest, want hij is nogal intimiderend. Hoe kon ik dit nou oplossen? Er verscheen een brandend lampje boven mijn hoofd.
‘Maar lieverd, ik kom toch altijd weer naar je terug? Ik kom altijd terug naar Oegstgeest. Jij bent mijn veilige haven.’
Oegstgeest glimlachte en er verschenen blosjes op zijn wangen. Hij staarde verlegen naar de grond, terwijl hij vroeg: ‘Meen je dat echt?’
Ik knikte. Daarna is Oegstgeest nooit meer vervelend geweest.

(stiekem ga ik nog steeds naar Leiden, maar niet aan hem vertellen hoor, want ik kom altijd terug naar Oegstgeest!)

augustus 2nd, 2013

Lauradenkt is aan het vloggen!

Zoals elke zichzelf respecterende blogger kon ik er niet aan ontkomen: ik zou ook moeten vloggen.

Dagen, weken, maanden heb ik nagedacht. Waar moest ik het in hemelsnaam over gaan doen? Eerst dacht ik aan iets als ‘een dag mee met Laura’, maar dat zou voornamelijk bestaan uit vloeken, Laura achter een beeldscherm, Laura die gedag zegt tegen katten, Laura die tien bijna-ongelukken krijgt tijdens een fietstocht van een halfuur etc. Daarna kwam ik op het geniale idee om te filmen hoe je havermoutpap maakt, maar tot mijn stomme verbazing kwam ik erachter dat elke blogger dat al heeft gedaan. Dan maar een shoplog, maar ik had alleen exclusieve dingen gekocht, geen vijf euro-rokjes bij de H&M, dus daar wil niemand naar kijken. Ik dacht er zelfs nog over om een oogmake-uplook te maken, maar mijn techniek is veel te moeilijk voor jullie.

Uren aan materiaal heb ik. Een filmpje over mijn favoriete oogschaduwbasis, Laura’s filosofie over het leven, Laura kijkt een uur lang tv en dat gaat zo maar door. Het is allemaal zó interessant dat ik gewoon niet kan kiezen.

Maar toen kwam ik bovenstaand filmpje tegen. Ik heb het gemaakt toen ik mijn webcam aan het uittesten was. Ik wilde foto’s maken met mijn webcam. Dat ging niet helemaal zoals verwacht. Het resultaat ziet u hierboven.

Ik vind dit filmpje veelbelovend.  Zelf zat ik nog te denken aan een ah!-filmpje of een huh?-filmpje en als ik durf, ook nog een ehm-filmpje. Als jullie nog tips of verzoekjes hebben, dan hoor ik het graag!

Tags: