Archive for november, 2015

november 29th, 2015

Ik ben niet gewend dat je niet wil praten, want ik ben semi bekend

Soms kijk ik op het internet en moet ik huilen. Niet om een filmpje van een huwelijksaanzoek, ja óók, maar vooral om die enorme hoeveelheid aan lifestyleblogs waarop altijd dezelfde onzin staat (wat er wel leuk is aan de winter, dankbaarheidslijstjes, diy voor een envelop van gekleurd papier, pictures of my boring life etc.). Waarom begin je er dan aan, vraag ik me wel eens af. Waarom zou je je jezelf, maar vooral anderen, die inspiratieloze shit aandoen, je wil toch origineel zijn?

Ik denk dat ik er inmiddels achter ben.

Het gaat ook niet per se om die blog zelf. Het gaat om het aantal reacties (‘Ik volg jou, volg je me terug?’), likes, followers, maar vooral om het bekend zijn en herkend worden.

In theorie klinkt zoiets heel leuk, bij mij ook hoor. Dat je daar dan ergens zit te shinen in je mooiste kleding omringd door knappe mannen/vrouwen die net moeten lachen om jouw grap en dat de wind net zo waait zodat je haar optimaal benut wordt. En dat je juist op dat moment herkend wordt inclusief gegil en mag ik je handtekening en oh, je bent zo leuk en je schrijft zo leuk en omgggggg.

In de praktijk ben je in je eentje, net zo’n dag dat je niet wist wat je aan moest trekken en je bent strontchagrijnig, omdat de wind je haar in je gezicht gooit. Je fan loopt je aan te staren, want het is hem/haar niet helemaal duidelijk of jij het wel bent (je maakt namelijk alleen maar selfies van je goede kant, ook wel Photoshop geheten). Als diegene dan eindelijk erachter gekomen is dat jij Die Blogger bent volgt er een ongemakkelijk gesprek in de vorm van: ‘Ben jij niet-?’ ‘Ja, dat ben ik. Ah shit, dit is zo awkward.’ ‘Ja… Nogal.’ ‘Okbye.’
En naarmate het aantal reacties, likes en followers groeit, word jij steeds vaker herkend totdat je nooit meer zonder mascara en je hippe kleding naar buiten kan. Weet je niet hoe vermoeiend dat is?

Nee, gelukkig niet, want ik ben geen semi bekende lifestyleblogger. Thank god.

(geen zorgen, ik zal grapjes blijven maken over mijn famous zijn)

november 17th, 2015

Scheer je weg

Ik voer een strijd met mijn broer en broertje. Nee, niet om mijn ouders’ liefde, want die heb ik al in the pocket. Het gaat om hun baarden.

Ja, mijn broer(tje)s zijn vieze hipsters. Niet als in hippe hipsters, maar meer zo van: ik ben te lui om me te scheren en nu lijk ik op een zwerver-hipster. Je snapt wel dat elke keer als ik ze zie, ik mijn handen vol afgrijzen voor mijn mond houd en gil: ‘GA JE SCHEREN!!!!!!!’

Nu heb ik wel een beetje verstand van mannen (ik heb langer met dan zonder ze geleefd in één huis), dus ik wist wel dat ze niet zouden luisteren. Maar ik ben ook een eigenwijze drol, dus blijf ik het zeggen.
‘Ja, maar baarden zijn mooi, Laura blablabla.’ zeg je nu tegen me.
Sommige baarden zijn inderdaad oké. Als je donker haar hebt bijvoorbeeld. Of baardpotentie. Dat hebben mijn broer en broertje dus niet. Zij hebben alleen zwerverpotentie.

Elk bezoek weer zeg ik het dus weer.
‘Je moet je scheren!’
En wat zeggen zij dan altijd?
‘En jij moet je wegscheren!’
Verdomme.

november 7th, 2015

What’s going on? No.3

Ik heb nog nooit zo lang in mijn Laura denkt-bloggerscarrière (hiervoor had ik ook een blog waarop ik zeikte over leraren van de middelbare school en deed alsof ik heel intellectueel was) niet geblogd en ik heb geen enkele mail van een bezorgde fan gekregen.
‘Misschien, omdat je wel af en toe een tweet plaatste.’
KAN ME NIET SCHELEN, MIJN FANS GEVEN NIET OM MIJ, VERDOMME.

Goed. Ik zou natuurlijk kunnen doen alsof ik de trend van slow blogging volg, maar ik haat het plaatsen van slow voor woorden en misschien wordt het tijd om mijn luiheid te erkennen. Dus. Dat. Laten we doorgaan naar een overzicht van mijn leven, zodat er weer aan jullie behoefte aan voyeurisme wordt voldaan.

– Het eerste blok van mijn master zit bijna op en dat betekent dat ik moet gaan kijken naar een stage voor in het tweede semester. Jullie lieve lezers willen me daar vast wel mee helpen. Ik zoek een stage die uiteraard iets met filosofie te maken heeft, het liefst publieksfilosofie, voor drie dagen in de week vanaf januari/februari. Mijn kwaliteiten zijn schrijven en kattenplaatjes sturen.
– Rotterdam is nog steeds awesome.
– Ik heb al twee toffe interviews gedaan voor mijn nieuwe interviewreeks, maar iets met uittypen en tijd en uittypen en tijd.
– En eigenlijk heb ik voor de rest niet zoveel te vertellen, wat misschien ook wel de reden is dat ik zo weinig geblogd heb.
– Maar chocoladekruidnoten zijn altijd welkom.