Archive for oktober, 2017

oktober 17th, 2017

Annie, houd jij mijn tassie even vast

Soms heb ik obsessies. Niet snel angstig wegklikken, want het zijn geen enge obsessies. Denk aan Game of Thrones. Tijdens het laatste seizoen (en het seizoen ervoor en daarvoor etc.) had ik een vast ritueel. Op maandagochtend keek ik de nieuwe aflevering en daarna ging ik meteen door naar Buzzfeed om alles te lezen wat ik zelf had gemist. De rest van de week bleef ik maar klikken op Facebookberichten met allerlei theorieën. Heerlijk.

Maar toen was het seizoen afgelopen en mijn leven weer leeg. Ik had geen zin in nieuwe series, want niets kon hieraan toppen.

Toen bedacht ik me dat ik van lezen hield. En zag ik een boek in de kast staan: Annie van Annejet van der Zijl.

Ik wist niet dat je biografieën zo leuk kon vinden dat je maar door bleef lezen (want veel spoilers zijn er niet, zoals bij Game of Thrones). Naast het boek keek ik ook weer naar de serie Annie M.G., luisterde ik eindeloos de liedjes en zocht ik gedichten op. Annie werd mijn spirit animal, want ze is het bewijs dat niet alles goed hoeft te komen op je 26e en ik weet zeker dat ik net zo’n gemeen omaatje word als zij. Maar het boek gaat op een gegeven moment uit, de serie is afgelopen en de liedjes zijn al honderd keer beluisterd. Ik kom toch niet weer in dat lege gat?

Gelukkig ga ik in december naar de musical.

Tags:
oktober 11th, 2017

Kutkat aangeboden

Mijn week begon al slecht. Nog enigszins slaapaangeschoten stapte ik de woonkamer binnen. Ik keek recht uit op een bilspleet van een man die bezig was met een stellage voor het raam. Sindsdien kwam het niet meer goed. Het regende, maar ik had mijn paraplu uitgeleend aan iemand anders en kwam daar pas achter toen ik al op de fiets zat. Natuurlijk had ik net mijn haar gewassen. Ik gaf een fortuin uit bij de Hema, liep urenlang bij de Donner naar boeken te kijken en toen ik thuiskwam, moest ik meteen werken.

De volgende dag begon zo mogelijk nog slechter. Ik werd eerst wakker door mijn huisgenoot, viel in slaap, werd wakker door de werklui, viel in slaap en toen ging de wekker veel te vroeg. Nietsvermoedend stond ik op om te ontdekken dat Dikkie mijn bed ondergekotst had. Zelf bijna kotsend liep ik in mijn ondergoed naar de woonkamer om keukenpapier te halen om daar te ontdekken dat die stellage er nog stond inclusief bilspletenman. Daarna sprong ik snel onder de douche en fietste ik, terwijl het regende uiteraard, naar een afspraak met een vriendin. Ergens tussen die activiteiten door rook ik een gek luchtje, maar ik had haast, dus ik ging gewoon weg.

Ik kwam thuis en dacht: laat ik even mijn koffer verder inruimen, want ik ga morgen (dat is dus voor jullie vandaag) naar Taiwan. Ik pakte er een wit hemdje uit – die dag ervoor gekocht bij de Hema – en merkte een gele vlek. En toen besefte ik wat de geur was die er uit mijn koffer kwam: kattenpis. Jawel jongens, mijn schat van een kat had én mijn bed ondergekotst én mijn koffer met inhoud ondergeplast.

Huilend stortte ik neer, terwijl ik een vuile blik wierp naar het duivelse beest. Nadat ik een beetje ben bijgekomen, pakte ik haar op. Zo, die gaat bij het grofvuil. Kutkat.

Tags:
oktober 5th, 2017

Ik ga volgende week naar Taiwan en ik heb zoveel vragen

Volgende week ga ik dan eindelijk naar Taiwan. Ik kan aan jullie vast wel verklappen dat ik een beetje zenuwachtig ben. En wel hierom:

– Dertien uur vliegen!!! ’s Nachts!!! In een vliegtuig!!! Ik heb nooit langer dan twee uur in een vliegtuig gezeten en al helemaal niet ’s nachts. Het is dus de bedoeling dat ik ga slapen, maar hoe doe je dat in een vliegtuig? En hoe kom je überhaupt die dertien uur door zonder trombose te krijgen en pijnlijke billen van het zitten? Hoe zit het met eten? Zoveel vragen #n00b.
– Ik ben bovendien nog nooit buiten Europa geweest. Krijg ik een jetlag? Krijg ik een cultuurshock? Wat kan ik verwachten van Taiwan? Hoe gaat dat als je niets begrijpt, omdat alles in het Chinees is?
– Hoe zorg ik ervoor dat ik niet al mijn geld uitgeef? En dat alles in mijn koffer past?
– Waarom mag mijn kat niet mee? En wat moet ik doen zonder haar dagelijkse kopjes en gespin?
– Wat als ik verdwaal en Enya (de vriendin die daar woont) kwijtraak? Moet ik dan voor altijd in Taiwan wonen? Op straat? En wat voor gevolgen heeft dat voor mijn blog?
– Wat voor gevolgen heeft de gemiddelde lengte van Taiwanezen die dichterbij mijn eigen lengte komt voor mijn mentale gesteldheid en mijn nek?
– Hoe moet je met stokjes eten? En hoe moet je met stokjes eten zonder dat je er duizend jaar over doet?
– Moet ik me om de tien minuten insmeren om te zorgen dat ik niet verbrand?
– Wat voor kleding moet ik meenemen? En hoeveel? En schoenen?
– En wat dacht je van boeken? E-reader doe ik niet aan, maar hoeveel echte boeken moet ik dan meenemen en welke?
– Hoe zorg ik dat een travelblogger word en alles gesponsord krijg?

Dus please, geef me antwoorden.

Tags:
oktober 1st, 2017

Hey good lookin’, what you got cooking?

Ik houd niet van koken.

Dat schijn je tegenwoordig niet te mogen zeggen, want je moet wel een superhealthy fitgirlmaaltijd maken en dat ook op de foto zetten (wel een goede foto, dus voordat je dat hebtt, is je eten al koud, maar je moet er wat voor over hebben). Daarnaast heb je natuurlijk allerlei kookprogramma’s en als je pech hebt, zit je ook nog vast aan een Hello Fresh-abonnement.

Het probleem is dat ik wél van eten houd, zoals elk normaal mens. Maar ik ben niet rijk. Je snapt wel dat ik elke dag in een dilemma zit: zal ik zelf koken of leef ik deze maand op straat vanwege Thuisbezorgd?

Gelukkig heb ik de oplossing gevonden en die ga ik jou ook vertellen (maar gebruik hem niet tegen mijzelf). De tactiek gaat zo: je laat mensen geloven dat je niet kan koken. Elke keer als ik het met iemand over koken heb, zeg ik: ‘Bluhhh, ik háát koken.’ Dat is geen leugen. Maar mensen denken dat koken haten gelijk staat aan slecht zijn in koken. Nu ben ik geen talent, maar ik laat nooit iets aanbranden (ik brand hooguit mijn eigen tengels).

Nu zijn er twee gevolgen. De eerste is dat ik mensen schoorvoetend uitnodig om bij mij te eten, want je moet toch iets doen om je vrienden te behouden. Versteld staan zij te kijken. De rijst is niet aangebrand! De kip is gaar! Ik hoef niet te kotsen! Het is daarom altijd goed om in alles andermans verwachtingen laag te houden, zodat ze altijd positief verrast zijn #tipvandedag.

Maar het tweede is het beste. Mensen denken: jeetje, die kan nog geen paprika snijden. Dus ze doen het voor je. In je eigen huis. Terwijl jij op de bank TLC zit te kijken.

Het leven kan zo mooi zijn.

Tags: