Archive for ‘Bloggen’

januari 9th, 2016

Zotte en zalige zoektermen (28)

wil jij mijn tante zijn?
Nee.

Reactie als ze zeggen dat je stil bent
‘…’

laura rammelt
Ben geen baby.

plato denkt
Wat een na-aper.

ik wil in een schrift schrijven
Ja, ik wil ook zoveel.

hoe vraag je ten huwelijk
Ten huwelijk?

hoe kun je je eigen stem horen
Door te praten.

ik lach om mijn eigen grappen
Dan is er tenminste nog iemand die erom lacht.

leven is echt tof vol met verassingen
Nou, ik vind verassingen anders best naar.

waar smaakt smurfenijs naar
Smurfenbloed.

had je veel jonger geschat
Fijn is dat.

hoe zie ik eruit als ik grijs ben
Ik vermoed grijs.

afscheidswoorden voor een collega die met pensioen gaat
En nou oppleuren, ouwe.

november 29th, 2015

Ik ben niet gewend dat je niet wil praten, want ik ben semi bekend

Soms kijk ik op het internet en moet ik huilen. Niet om een filmpje van een huwelijksaanzoek, ja óók, maar vooral om die enorme hoeveelheid aan lifestyleblogs waarop altijd dezelfde onzin staat (wat er wel leuk is aan de winter, dankbaarheidslijstjes, diy voor een envelop van gekleurd papier, pictures of my boring life etc.). Waarom begin je er dan aan, vraag ik me wel eens af. Waarom zou je je jezelf, maar vooral anderen, die inspiratieloze shit aandoen, je wil toch origineel zijn?

Ik denk dat ik er inmiddels achter ben.

Het gaat ook niet per se om die blog zelf. Het gaat om het aantal reacties (‘Ik volg jou, volg je me terug?’), likes, followers, maar vooral om het bekend zijn en herkend worden.

In theorie klinkt zoiets heel leuk, bij mij ook hoor. Dat je daar dan ergens zit te shinen in je mooiste kleding omringd door knappe mannen/vrouwen die net moeten lachen om jouw grap en dat de wind net zo waait zodat je haar optimaal benut wordt. En dat je juist op dat moment herkend wordt inclusief gegil en mag ik je handtekening en oh, je bent zo leuk en je schrijft zo leuk en omgggggg.

In de praktijk ben je in je eentje, net zo’n dag dat je niet wist wat je aan moest trekken en je bent strontchagrijnig, omdat de wind je haar in je gezicht gooit. Je fan loopt je aan te staren, want het is hem/haar niet helemaal duidelijk of jij het wel bent (je maakt namelijk alleen maar selfies van je goede kant, ook wel Photoshop geheten). Als diegene dan eindelijk erachter gekomen is dat jij Die Blogger bent volgt er een ongemakkelijk gesprek in de vorm van: ‘Ben jij niet-?’ ‘Ja, dat ben ik. Ah shit, dit is zo awkward.’ ‘Ja… Nogal.’ ‘Okbye.’
En naarmate het aantal reacties, likes en followers groeit, word jij steeds vaker herkend totdat je nooit meer zonder mascara en je hippe kleding naar buiten kan. Weet je niet hoe vermoeiend dat is?

Nee, gelukkig niet, want ik ben geen semi bekende lifestyleblogger. Thank god.

(geen zorgen, ik zal grapjes blijven maken over mijn famous zijn)

oktober 1st, 2015

Ik heb wel fans hoor

IMG_20150912_113946
Op het briefje staat: voor Laura, xx je fan

Soms is het leven kut. Je huis is een zooi, je kat wil niet geaaid worden (tsss) en je hebt alles van je favoriete serie al gezien.

Maar dan krijg je opeens een pakketje. Of nou ja, opeens, het zat al in de lijn der verwachtingen aangezien je het adres van je huis kantoor hebt gegeven aan haar. Het is een redelijk zwaar pakketje. Wat zou erin zitten? Was het een kitten of soms Joseph Gordon Levitt? Nee, nog beter.

Duizenden zakjes met chocoladekruidnoten!

Ja, ik weet wel dat jullie denken dat ik van alles hier loop te verzinnen. Dat ik een klein meisje ben en dan ook nog al die ongeloofwaardige verhalen over random mensen die me op random plaatsen herkennen. Geloof je het zelf, Laura? Nou, ja, dus.

Jullie als onbekende burgers weten dat niet, maar als famous persoon hoor je op gratis spullen te azen, onder het mom van ‘dan plaats ik een review op mijn blog’ of ‘ik wijd er wel een tweetje aan’. Waarom zelf betalen als je het ook kunt krijgen, is het motto van menig blogger. Daarom vroeg ik ook op Twitter waarom niemand me VERDOMME NOG AAN TOE nog chocoladekruidnoten had gegeven. Het was al 10 september, dat kon toch niet?

Dat vond Anieke gelukkig ook. Eindelijk kon mijn honger gestild worden en was mijn ego even voldaan. Alleen, er is een probleem… Ze zijn al bijna op. Misschien moet ik toch maar eens een dealtje gaan leggen met een chocoladekruidnotenmerk.

september 17th, 2015

De dag dat ik met Beyoncé vergeleken werd en terecht

‘Mag ik jou wat vragen?’
Ik zat in de trein, te twijfelen of ik tegen het meisje dat me nu aankeek moest zeggen dat ze mooie lipstick op had.
‘Ja hoor,’ zei ik, want ik ben een aardig persoon. En nu begon ze opeens tegen mij te praten.
‘Ben jij Laura?’
Mijn hart begon te bonken. Na Ilse en Merel was het wéér zo ver.
‘Ja, ik wist het niet zeker of je van die blog was, want ik dacht dat je even groot was als ik. Maar je bent echt klein!’
Au. Steek in mijn hart. Maar dat mocht ik niet laten merken, want ik ben een ster en die hebben geen gevoelens.
‘Waar ken je mijn blog van?’
Ze had een keer op ‘laatst gezien whatsapp’ gezocht en kwam toen op mijn blog uit, want, duh. Dat beviel haar zo goed dat ze hem bleef bezoeken. Op de laatste paar maanden na (‘Ja, ik was druk.’ JA HOOR, SIAN, JA HOOR. Want zo heet ze dus. Zoals ze zelf zei: zoals kip siam, maar dan met de n van noodles). Ze was behoorlijk flabbergasted, misschien nog meer dan ik. Alhoewel ik steeds bleef zeggen dat dit ontzettend awkward was, waarop Sian zei dat het alleen awkward is als je het uitspreekt. Oeps.
Ondertussen bleef ze maar paniekerig om zich heen kijken, want, ja, mensen, Sian reisde zwart. Ze was haar studentenovchipkaart vergeten. Dit soort mensen lezen dus mijn blog. Het is een wonder dat ik zelf niet in een slecht mens ben veranderd.
‘Ik had dit gewoon niet verwacht,’ ging ze verder. ‘Dat ik een blogger zou tegenkomen. Het is net zoals met Beyoncé, weet je, die kom je ook niet zomaar tegen op straat.’

En toen, lieve lezers, toen hield ik even enorm veel van Sian. Oké, nog steeds. Maar ik ga wel even op zoek naar pruiken en bodyguards, want het is duidelijk dat ik niet meer anoniem over straat kan.

(‘Serieus Laura, ga je nu over elke keer dat je herkend wordt bloggen?’ JA, DAT GA IK DOEN, LAAT ME GEWOON. ‘Oké, dan doe ik alsof ik je niet herken als ik je tegenkom.’ OK. PRIMA.)

Tags:
september 10th, 2015

Zotte en zalige zoektermen (27)

onderwerpen diepgaande gesprekken

Waarom bestaat er laifstailblawgs? Waarom zijn er nog steeds mensen die pepernoten zeggen als ze kruidnoten bedoelen? Waarom erkent niemand mijn bestaan als Dé Laura?

betekenis bruine mot in huis

Je moet je ramen nodig dichtdoen.

lieve tekst voor zwangere vriendin

Ik hoop dat het meevalt met de striae.

oke ik ga mijn hart volgen en dan?

Dan word je uitgekotst door de maatschappij.

het leven is zo veel mooier met jou aan mijn zij

Dat hoor ik wel vaker.

blogs voor de volslanke vrouw

www.ikbennietdikikbenvolslank.nl

wie schrijft de liedjes van blof

Niemand, ze halen random woorden uit een randomwoordengenerator en dan plakken ze dat achter elkaar.

koosnaam voor Laura

De Koningin.

als je ht maar weet marc de bel

Ja, Marc de Bel, als je het maar weet!i!i!!!!iii!

hoe heet laura b met haar achternaam

B.

broeder en zuster liefde

Ik denk dat je op zoek bent naar Game of Thrones.

september 5th, 2015

Still famous

Jullie weten natuurlijk dat ik famous ben. Helaas wil nog niet heel de wereld dat erkennen, maar Ilse was de eerste die er toch aan wilde en me als een fangirl besprong.  Maanden gingen er voorbij, toen ik weer een berichtje van haar kreeg: ze had me op Utrecht Centraal gezien en wilde even melden dat ik still famous was (duh). Daarna bleef het verdacht lang stil.

Ik begon te twijfelen, weet je. Nog nooit heb ik een aanbieding van televisie, radio of krant gehad. Mijn brievenbus lag vol facturen, geen liefdesbrieven. Ik moet zelfs tot mijn schaamte bekennen dat er niet eens een Facebookpagina is opgericht door mijn fanclub. Ja, het is echt waar: ik was een mislukte laifstail-, bjoetie- en fesjunblawger.

Dat is ook waarom ik op die bewuste avond met mijn studiegenoten bij een café in Utrecht zat. Om mijn verdriet weg te drinken. Om op te houden met bestaan. Eén van die vrienden heette ook Laura en we hadden het erover of ik nou Dé Laura was of zij en wie dan Andere Laura was. De tranen zaten me hoog, totdat opeens een hoog gegil klonk.
‘Jij bent Dé Laura!’
Verbaasd keek ik op, met het snot verspreid over mijn gezicht. Voor me stond een meisje. Vast een vriendin van één van mijn studiegenoten, die haar net had ingefluisterd dat ze dit moest zeggen, zodat ik weer wat meer zelfvertrouwen kreeg.
‘Laura van Lauradenkt!’ riep ze toen.
Huh, maar hoe wist ze dat? Zou dit, was dit dan echt, maar dat kon toch niet?

Jawel, het was waar. Dit was een fan.

‘Ik lees haar blog!’ riep ze tegen haar collega’s die dachten: oké dan. Ondertussen had ik geen idee wie zij was, zoals het hoort als je fans hebt.
‘Ik ben Merel,’ zei ze. ‘Ik schreef voor Nadelunch.com.’
Dat deed wel een belletje rinkelen. Ze had zelfs sushi gegeten met de helft van mijn blogdinnies (denk dat ze een meet and greet met ze had gewonnen ofzo). Mijn gezicht begon te gloeien van trots. Eín-de-lijk werd ik erkend. Voortaan hoefde ik niet meer in de schaduw te leven, kon ik geld vragen om tandpasta te promoten op Twitter (#spon) en kon ik een chauffeur nemen.
‘Eh,’ zei Merel toen. ‘Dit is wel awkward zeg.’
En poef. Daar ging mijn droom.

juli 7th, 2015

Alle tijd

Ik heb nu alle tijd om te bloggen. Maar ik doe het niet, want ik weet niet waarover. Ik weet echter wel waarover ik NIET wil bloggen:

– Wat er leuk is aan de zomer.
– Het weer.
– Dankbaarheidslijstjes #blessed.
– Mijn outfit of the day dat bestaat uit een broek van de H&M, schoenen van de Primark en een top van Vero Moda en een statementketting van Boohoo (of verkopen ze daar geen kettingen?). Uiteraard wel nét de verkeerde kleur en maat, maar inclusief poses die er er ‘naturel’ uitzien.
– Vijf tips voor series die iedereen al kent en iedereen al noemt.
– Een recept voor banaanei-pannenkoekjes.
– Iets positiefs over havermout.
– Tien tips om gelukkig te worden (kijk naar de kleine dingen, maak dankbaarheidslijstjes!).
– Hoe mijn week eruit zag (dat kan ik je nu alvast zeggen: warm).
– Een DIY over hoe je een poster op moet hangen.
– Maandverband, een foto op canvas of auto-onderdelen, omdat ik ervoor betaald kreeg.
– Een recept voor pasta pesto.
– Een shoplog over wat ik bij de Action heb gekocht.
– Dat ik wanderlust heb, want ik houd zoveeeeeeel van traveling en locals ontmoeten(en dan stiekem een weekendje naar de plaatselijke camping gaan, waar de locals je opa en oma zijn).
– Een tag over iets wat niemand boeit, maar ik hou ervan om over mezelf te praten.
– Mijn essentials voor het bloggen (en dan onder andere de goedkoopste camera van Canon noemen).

Shit, heb ik het toch gedaan.

mei 9th, 2015

Zotte en zalige zoektermen (26)

bestaat er ook zoiets als jersey shore in nederland

Gelukkig niet.

tekst liedjes ik wil meer Laura

Ik wil meer Laura
Maar dat wil iedereen
Ik wil meer Laura
Maar ik heb er niet één

mailconact met oude liefde veertig jaar geleden

Veertig jaar geleden bestond mailen nog niet hoor.

ben ik een aandachtstrekker

Ja.

ik snap de wereld niet

Wie wel?

wat is cultuur en wetenschap

Linkse hobby’s.

hoe komen er jongens naar je toe tijdens het uitgaan

Je moet wapperen met een briefje van vijftig.

schrijver geef mij nu je angst

Oké, hier is mijn angst.

voorbeeldbrief niet gewonnen niet getreurd

Ik ben blij dat je zo positief in het leven staat.

engen dingen doen met je vrend

Wiskunde.

beste antwoord op hoe gaat het

STEL EENS EEN ORIGINELERE VRAAG, HET ANTWOORD KAN JE TOCH NIET BOEIEN.

februari 13th, 2015

Waarom ik een falende #fitgirllaura ben

– Ik houd niet van havermout, dadels en alleen van banaan an sich, niet in combinatie met iets anders.
– Ik plaats geen foto’s van mijn buik op Instagram. Niet eens selfies in de sportschool. Laat staan van de dingen die ik eet.
– Oh ja, over die buik: het lijkt eerder dat ik meedoe aan de zwangerebloggerstrend dan de fitgirltrend.
– Ik heb nog nooit meegedaan aan een hardloopwedstrijd, ook niet die ene waarbij je bespoten wordt met verf, want hoe ga je dat in godsnaam van je kleding en haar krijgen?
– Ik heb geen lichtblond haar.
– Ik draag niet van die Nikes die op hardloopschoenen lijken, maar die mensen gewoon recreatief dragen. Of überhaupt Nikes. Of überhaupt sneakers.
– Ik heb geen suikervrije week gedaan. Niet eens een dag. Ik haal met moeite een suikervrij uur.
– Ik ben te lui voor smoothies en sapjes.
– Bovendien vind ik detoxen onzin.
– Ik heb geen recept voor banaaneipannenkoekjes op mijn blog gezet (veel te moeilijk joh).
– Mijn blog heet niet www.fitgirllaura.nl of www.laurafitgirlt.nl of www.lauragirltfit.nl
– Ik sport niet samen met andere bloggers.
– Chocolade (echte chocolade, niet dat vieze raw spul) is mijn grootste liefde (sorry, Jeroen, jij bent ook wel oké).

januari 17th, 2015

Je bent pas echt famous als er college over je blog wordt gegeven in het buitenland

college1

college2

 

college3

Dus jouw blog staat in een tijdschrift? Schattig. En wat aandoenlijk dat je bij De Wereld Draait Door mocht aanschuiven. Je moet toch ergens beginnen hè? Tja, je hebt famous en je hebt famous. Het is wel duidelijk welke ik ben ;)

Kijk, het zit zo. Na mijn eindexamenjaar deed ik een paar weken een Engelse taalcursus in Bournemouth. Niet, omdat mijn Engels zo slecht was, maar voor de leuk en het avontuur. Daar ontmoette ik verschillende mensen in de klas, waaronder Sophie uit Zwitserland. Je weet wel hoe dat gaat: je voegt elkaar toe op Facebook, maar daarna spreek je elkaar nooit meer.

Groot was mijn verbazing dan ook toen ze me een Facebookbericht stuurde en mijn mond viel al helemaal open, nadat ik had gelezen wat ze vertelde:

Hey Laura! My linguistics prof in Zurich showed your blog yesterday at the lecture! It was about the polite form of talking to family members. (…) He brought up your blog, showed a few slides with some of your texts. He said he recommended that blog to everyone, because it is very good. So you see, even in Switzerland, you are known!

Ten eerste: hoe ONTZETTEND AWESOME is het dat mijn blog wordt besproken op de universiteit. In Zwitserland. Ik bedoel, hoe is dat mogelijk? En oké, dan is het mogelijk, maar hoe toevallig is het dan dat een klasgenoot van die Engelse cursus dat college bijwoonde (en wist dat het mijn blog was)?

Eén woord: flabbergasted.

Uiteraard heb ik meteen naar de desbetreffende docent gemaild, want hier wilde ik wel meer van weten en ik wilde bovendien de sheets zien om te kijken wat er gezegd werd. En wat blijkt? In augustus komt hij naar Leiden, of all places.

Het lijkt me wel duidelijk: toeval bestaat niet en geen enkele Nederlandse blogger is zo famous als ik.