Archive for ‘Overig’

augustus 30th, 2016

No shame, only love

No shame, only love. #choocladekruidnotenzijnmijnalles

A photo posted by Laura Bosua (@lauradenktwel) on

Vandaag ben ik weer herenigd met mijn grootste liefde. We hebben elkaar toch wel zo’n zes weken moeten missen en dat waren de langste weken van mijn leven. Bovendien gaan we elk jaar door dezelfde hel. Gelukkig hebben de chocoladekruidnoten van Kruidvat en ik nu vele maanden samen te gaan.

Ik weet eigenlijk niet wanneer het allemaal begon. Waarschijnlijk bij hun geboorte, dat eerste jaar. Ik zag ze liggen en ik wist gewoon dat ze mij me hoorden. Ik ben altijd al gevallen voor chocolade (kan het niet helpen dat ik iets heb voor foute types) en zij waren de perfecte combinatie: chocolade én kruidnoten. Er bleek een hele familie van te zijn, Hema, Albert Heijn, maar uiteindelijk koos ik voor die van de Kruidvat. Beter dan dit werd het niet.

Het werd slechter. Eind mei vertelden ze dat ze weg moesten. Naar Spanje. Zogenaamd omdat hun baas dat eiste, maar ik had ergens het vermoeden dat ik niet de enige in hun leven was. Soms zag ik ze op feestjes of bij andere mensen in hun keuken. Misselijk werd ik ervan. Heb ik hier nou al mijn geld aan uitgegeven?

Maar de liefde was groter. Want hoewel dit ritueel zich elkaar jaar herhaalde, kon ik de chocoladekruidnoten simpelweg niet weerstaan. Een haat-liefdeverhouding is óók een verhouding.

Het geeft niet dat ik ze in mijn koelkast moet doen om te zorgen dat ze niet smelten (ik smelt ook, van liefde). Het is niet erg dat mijn halve salaris besteed wordt in de Kruidvat. Het is oké dat kassameisjes, mensen op Twitter en random voorbijgangers me uitlachen. Maar verlaat me alsjeblieft niet weer, chocoladekruidnoten. Blijf voor altijd bij me. Want ik weet niet hoe lang ik dit nog aankan.

augustus 23rd, 2016

Ik was in München, hier is het kortste reisverslag ooit

Satan is ready to see you now.

A photo posted by Laura Bosua (@lauradenktwel) on

Waar was je? In München, dat staat al in de titel, dombo.
Met wie was je? Ik ging naar Rosa (die niet meer blogt, maar blogde op o.a. Rosies Fluffie Fantasy World en Emma, Rosa en Maaike), want die woont daar.
Voor hoe lang? Vier dagen.
Wat heb je allemaal gedaan? Naar het kattencafe geweest (3x), films gekeken (4x), musea bezocht inclusief geniale snapchats (3x), cocktails gedronken (2x), gegeten (1000x).
Heb je weer gênante voice messages gestuurd naar mensen en appjes met ‘ik ben drinken’? Geen commentaar.
Jullie gingen toch ook naar de karaoke bar? Ja, maar we waren best laat daar en toen konden we geen goed liedje uitkiezen, want de beste liedjes zijn Nederlands (‘Bloed, zweet en tranen,’ ‘Why tell me why’). Daarna was het te laat om nog aan de beurt te komen en Rosa was ziek.
Oké dan. Was er nog een themaliedje? ‘Why the fuck you lying?’
Is dat een hint? Misschien.
Wat was de beste ontdekking? Dat Earth girls are easy de beste slechtste film ooit is. Plot: harige aliens zijn op zoek naar vrouwen. Storten neer op aarde. Worden geschoren door een kapster en blijken knappe mannen te zijn. Let wel: het is een musical uit de jaren tachtig. Geniaal.
Welke stad staat er voor de volgende keer op de lijst? Gent.
Wat ga je daar doen? Naar het kattencafé.
Hjb.

P.S. Ik ga morgen de Snapchat van Marktplaats overnemen voor mijn werk. Als je benieuwd bent naar leuke plekken voor studenten in Rotterdam (of om mij te zien natuurlijk), voeg dan marktplaats.nl toe op Snapchat! #nospon #okémisschiensemispon

augustus 7th, 2016

Volwassen zijn is soms wel een feessie

Vroeger moest ik uiteraard mee naar alle verjaardagen, want toen beseften mijn ouders nog niet dat ik de baas ben. Nu is dat niet zo leuk als je introvert en verlegen bent. Slim als ik was, nam ik altijd een stapel boeken mee. Dit hield namelijk alle vragen tegen (‘Hoe gaat het op school?’ keer duizend) en zo ging de tijd lekker snel. Ondertussen toastjes eten en gesprekken afluisteren en ik was een tevreden kind.

Helaas is het als volwassene niet meer sociaal geaccepteerd om boeken te lezen tijdens verjaardagen. Je mag niet eens te lang de kat des huizes aaien en er worden nóg vervelendere vragen gesteld (‘Hoe gaat het met de studie?’ ‘Wat kun je daar eigenlijk mee worden, filosofie?’ ‘Heb je al een nieuwe vriend?’). Zelfs de hapjes zijn niet meer zo’n feest als toen, want nu moet je letten op wat je eet.

Gelukkig hoef ik daar op mijn eigen verjaardag niet bang voor te zijn. Mijn vrienden aaien Dikkie om de beurt, bekijken mijn boekenkast (ik heb er nu trouwens twee, eat your heart out, Belle!), stellen originele vragen (ik probeer nu heel erg hard zo’n vraag te bedenken, maar er komt niets in me op, oeps) en eten m&m’s. Als ik zou willen, kon ik zo tijdens het feestje een boek lezen.

Oké, misschien is volwassen zijn soms toch wel beter.

juni 2nd, 2016

Een droevige dag

Gisteren was een droevige dag. Zoals altijd liep ik naar het station. De zon scheen en om me heen leek iedereen te lachen, te fluiten of te kussen. In mijn hoofd vormde zich echter een donderwolk.

Duizenden ritjes. Een paar jaar lang bus, metro, trein, alles. Naar Utrecht. Leiden. Den Haag. Amsterdam. Rotterdam. Mijn god, waar ben ik niet geweest? Je zou me een reiziger kunnen noemen, ware het niet dat ik moet kotsen van het woord ‘wanderlust’ en nou ja, ook omdat het alleen in Nederland was.

Optimaal heb ik ervan genoten. Oké, ik ben er niet heel vaak mee naar Groningen gegaan, maar hallo, dat is dan ook honderd uur reizen. Mijn studentenov heeft me van hot naar her gebracht, omdat ik op een jaar na (en ik studeer al vijf a zes jaar, dus reken maar uit) nooit in dezelfde stad woonde als waar ik studeerde. Ik las boeken, artikelen, deed een armzalige poging tot flirten of staarde gewoon uit het raam, allemaal op kosten van de staat.

En nu is dat voorbij. Het studeren echter nog niet. Mijn rijke en vrije dagen zijn geteld. Voortaan moet ik zoals het een gewone burger betaamt betalen voor het ov. Maar god, ik ben er nog lang niet klaar voor.

mei 17th, 2016

Ik ben geen echt kattenvrouwtje, scusi

IMG_20160419_192411

Dat had je vast wel verwacht toen ik Dikkie in huis nam en al helemaal toen ik verklaarde weer vrijgezel te zijn. Maar helaas:

– De blogjes en foto’s van Dikkie zijn op een hand te tellen. Oké, twee.
– Ik app mijn vriendinnen (van wie bijna niemand zelf een kat heeft en de helft allergisch is, dus ik heb ook niet de juiste vrienden) niet elke dag met: WAT DIKKIE NOU WEER GEDAAN HEEFT. KIJK HOE SCHATTIG ZE IS OP DEZE FOTO.
– Maar toen ik samenwoonde, deed ik dat wel met ex-lover.
– Ik noem mezelf niet ‘het vrouwtje van’.
– Of Dikkie ‘mijn kindje’.
– Ik zeg mijn kat geen gedag als ik wegga. 
– Ik heb maar één kat, niet tien.
– Ik heb Dikkie nog nooit iets van kleding aangetrokken, hoogstens een dekentje over haar heen gelegd.
– Er hangt geen canvasfoto van mijn kat aan de muur.
– Ik praat niet met een hoog stemmetje tegen mijn kat. 
– Over foto’s gesproken: ik plaats niet dagelijks een foto van haar op Instagram. Niet eens wekelijks.
– Ik geef niet mijn halve maandsalaris uit aan kattenspeeltjes.

Valt reuze mee dus.

april 17th, 2016

De Filosofie Nacht 2016: een verslag

Wow. Zo zou ik afgelopen vrijdag beschrijven. Het klinkt stom, maar toen ik aan deze stage begon (productie en programmering van de Filosofie Nacht) had ik niet bedacht dat die Nacht er daadwerkelijk zou komen. Als in: dat ik van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat (drie uur ’s nachts) in de weer moest zijn en verantwoordelijkheid zou hebben. Dat waar we al 3,5 maand mee bezig waren echt plaats zou vinden. Dat de sprekers die ik had uitgenodigd zouden komen en naast hen ook heel veel bezoekers. Unglaublich.

Een paar dagen voor de Filosofie Nacht was ik dan ook enorm zenuwachtig en gestrest. Ik lag in bed, want alle angstige gedachten komen natuurlijk pas als je wil slapen. Hoe ging ik dit in godsnaam doen? Ik had de verantwoordelijkheid gekregen voor de vrijwilligers, 22 mensen. Ik heb nog nooit 22 mensen gecoördineerd. Was mijn begeleider gek geworden dat ze mij deze taak had gegeven? Ik. Kon. Het. Niet.

Dat bleek enorm mee te vallen. Ik deelde mijn onzekerheid met mijn begeleider en die had er vertrouwen in. Naarmate de dagen vorderden, begon de stress af te nemen, tot vlak voor de Nacht, want je moet op zo’n dag altijd meer doen en die dingen kosten meer tijd dan je denkt.

Maar jongens, oh mijn god. Het is helemaal goed gekomen. Je zou denken dat er een heel team achter de Filosofie Nacht zit, maar het was eigenlijk mijn begeleider en ik (en een programmadeel dat DOTTED LINES heette, wat Renate Schepen heeft opgezet), natuurlijk wel met hulp en advies van onder andere de redactie van Filosofie Magazine. Een spreker zei tegen me: ‘Ik wil niet weten hoeveel mailtjes je hebt gestuurd.’ Dat wil ik inderdaad ook niet weten.

Naast de vrijwilligers was ik ook druk bezig met andere dingen. Het filosofisch bordspel Nomizo werd gespeeld (aanrader, lees hier de recensie van Filosofie Magazine), Nieuwsuur kwam langs (!!!) en ik mocht met ze overleggen (!!!). Ik sprak sprekers aan zonder starstruck te zijn, vertelde de vrijwilligers duizend keer hoe fijn ik het vond dat ze er waren en pleegde oneindig veel telefoontjes. De adrealine stroomde door mijn lijf, maar ik raakte het overzicht niet kwijt en de paniek bleef ook afwezig. Ik heb zelfs een paar dingen mee kunnen pikken (dat is het jammere van organiseren, je bent te druk met alles regelen, waardoor je de programma’s die je zelf hebt bedacht niet kunt bekijken, gelukkig bestaan er podcasts en video’s), zoals het uitgevers-spreekuur (ik ga as we speak een mail sturen met wat blogjes, iemand toevallig nog een idee wat mijn beste blogs zijn?) en het gesprek over vrije liefde, hedonisme en erotiek.

Nu zijn we twee dagen verder, maar eigenlijk kan ik het nog steeds niet bevatten. Iets organiseren is één ding, maar het daadwerkelijk meemaken en ontdekken dat je de controle kunt behouden, terwijl er zoveel tegelijkertijd gaande is. Het is awesome.

Ik ben best een beetje trots op mezelf.

april 7th, 2016

Nog heeeeel even en dan komt hij al: de Filosofie Nacht

Het is raar als een evenement waar je minimaal drie maanden fulltime aan gewerkt hebt, opeens ook echt plaats gaat vinden. Nou ja, zó raar nou ook weer niet, want anders zou je het voor niets doen, maar je snapt wat ik bedoel.

Dat je hebt nagedacht met je begeleider over programma-onderdelen. Dat je mensen daarvoor gaat mailen. Dat die mensen terugmailen. Dat ze ook echt komen spreken. En dat keer tachtigduizend, want er komen meer dan veertig sprekers voor 33 programma’s naar de Filosofie Nacht.

(als jullie trouwens denken dat ik extra stagevergoeding krijg om dit te promoten: I wish)

Volgende week vrijdag, de 15e, gaat het dus echt gebeuren. Mijn taak is vooral om de vrijwilligers te coördineren. Die groep bestaat voor een deel uit mijn eigen vrienden, wat geniaal is, want nu kan ik officieel de baas over ze spelen (officieus deed ik dat al).

Dus mocht je mij aan het werk willen zien of überhaupt zien, heel begrijpelijk, kom naar de Filosofie Nacht! Je kunt hier een kaartje kopen. Of meemaken hoe ik de baas over je speel? Momenteel zijn alle shifts voor de vrijwilligers vervuld, maar ik heb nog niet van iedereen een bevestigingsmail gehad, dus er kunnen nog plekken vrijkomen. Mail naar filosofienacht[@]veenmedia.nl en je krijgt een hoogstpersoonlijk mailtje terug met meme als je dat wil.

Dit betekent trouwens ook dat mijn stage na april voorbij is en ik dan aan het, jawel, gevreesde s-woord moet. Wie huilt er met me mee?

maart 2nd, 2016

De horror van WCMS

Ik ga wel eens borrelen met mijn filosofievriendjes. We hebben het dan over seks, filosofie en nooit over het weer.
‘Willen jullie wat drinken?’ vraagt de ober altijd, want dat is zijn werk.
Een biertje, wijn, nog een biertje en…
‘Ja,’ zeg ik met enigszins rode wangen. ‘Doe mij maar warme chocolademelk met slagroom.’
Tegenover mij zie ik een paar rollende ogen.
‘Neeee, Laura, niet weer! Neem gewoon een biertje.’
Maar ik houd niet van bier. Ik houd van warmte en calorieën.

Nooit schaam ik me genoeg om geen warme chocolademelk met slagroom (WCMS) te bestellen. Zo vroeg ik er een keer om in een bruin café in Den Bosch. Het was zo’n café waar alleen de echte Bosschenaren (?) (Of zullen we de inwoners gewoon Bossche Bollen noemen) kwamen. Kinderen, bejaarden, grote mensen, iedereen kwam er naar toe. Op de grond lagen de schillen van de pinda’s. Het was namelijk niet de bedoeling dat je die schillen netjes op tafel bij elkaar veegde, nee, het was handiger om die op de grond te pleuren. Prima, al hoorde ik wel ergens mijn moeders stem op de achtergrond (‘NIET OP DE GROND!).
Goed. Daar, waar IEDEREEN aan het bier zat (oké de bejaarden en kinderen aan de Fristi) zat ik dus aan mijn WCMS. Wat je met een beetje moed niet allemaal kan bereiken.

Maar nu was ik een keer in het meest hipsterige hipsterzaakje dat er maar bestaat (Gys in Utrecht, voor de nieuwsgierige mensen). Natuurlijk bestelde ik daar warme chocolademelk met slagroom.
En ik kreeg de shock van mijn leven.
‘Mevrouw,’ zei de serveerster. ‘We hebben geen slagroom…’
Mijn hart stond stil.
‘Maar het is wel chocolademelk van Tony Chocolonely! Geniet ervan!’
Met een veeg en ook een beetje met pijn in mijn hart (want Tony Chocolonely!) gooide ik de mok van tafel. Geen slagroom? GEEN SLAGROOM?! Dan kun je net zo goed niets drinken.

En sindsdien durf ik niet altijd even goed WCMS te bestellen. Want wat, the horror, als ze het niet hebben? Of nog erger: als ze alleen maar WC (dat klinkt toch ook niet) hebben? Gelukkig is het bijna lente, dan kan ik weer aan de chocolademilkshakes.

februari 21st, 2016

Sociaal experiment: balfolk

Jullie kennen Char Mander nog wel. Of niet. Hoe dan ook, het was dezelfde Char Mander die vroeg of ik zin had om mee te gaan naar Balfolk. Ze had er wel een keer over verteld, iets met dansen, maar wat het nou precies was: keine Ahnung. In het kader van uit je comfort zone stappen (schijnt helemaal in te zijn) of zoals Rosa het noemt, een sociaal experiment, besloot ik gewoon mee te gaan.

Het zou allemaal plaats vinden in De Doelen te Rotterdam. Toch niet de minste plaats, want behoorlijk groot. Char Mander zei nog wel dat ik niet moest letten op raar geklede mensen, maar het drong niet tot me door. Tot ik daar was.

Je moet je de Elf Fantasy Fair voorstellen (wat ik overigens best een leuk evenement vind), maar dan zonder de dresscode ‘verkleed jezelf als fantasyfiguur’. Het was net alsof ik weer op een bepaald gedeelte van het schoolplein van de middelbare school was. Overal bandshirts, emo’s, alto’s en vooral veel knuffelende mensen. Heel. Veel. Knuffelende. Mensen. Ikzelf ben iemand die haar vrienden nog geen drie zoenen op de wang geeft als ik ze zie (en zij mij ook niet, daar heb ik ze op uitgekozen), dus ik werd een beetje ontoepasselijk van zoveel handtastelijkheden.

Aan alles raak je gewend en na een wijntje was ook ik klaar om te dansen. Jaaaaaaren geleden heb ik op stijldansen gezeten (en ik wil dat stiekem nog steeds doen, maar met wie dan? MET WIE?), maar dit was toch van een andere orde. We begonnen met een zogeheten cercle. Je stond in een cirkel naast elkaar (leider – volger – leider – etc). Eerst moesten de volgers naar voren lopen, daarna de leiders en vervolgens doe je als volger je rechterhand op de rechterschouder van de leider en houd je met elkaars andere hand vast. Je zet je rechtervoet naast die van de ander en dan draai je rondjes. Vervolgens houd je elkaars armen een beetje boven het hoofd, doe je een paar stappen en dan begint het naar voren lopen weer. Dit doe je steeds met een andere partner.

Observatie 1: wtf ben ik mee bezig.
Observatie 2: waarom doen hier veel oude mannetjes aan mee.
Observatie 3: waarom staan die oude mannetjes veel dichterbij mij tijdens het dansen dan andere mensen.
Observatie 4: water. Duizelig. Help.

Ik moest even bijkomen, dus gingen we kijken naar Keltisch dansen. Ik weet niet of jullie river dance kennen, maar daar leek het op. Alsof ze op hete lava stonden te springen. Ik kreeg spontaan kramp in mijn kuiten en ging toch maar over op een Scottish dans. Het komt erop neer dat je constant dezelfde acht passen doet, wéér ronddraaiend. Al duizelend stapte ik van de dansvloer af.

‘Je bent al goed,’ zei mijn danspartner daarna. ‘Maar één tip: je moet je hoofd leegmaken.’

Rot toch op met je tips, dacht ik. Alsof ik dit ooit weer ga doen. Ik houd het wel bij stijldansen.

Maar hé, ik had wel weer wat om over te bloggen.

februari 2nd, 2016

Lang leve de filosofie: stage bij de Filosofie Nacht

Ja, ik was van de radar verdwenen. Jullie dachten waarschijnlijk dat ik stiekem meedeed aan Wie is de Mol of een exotische lover had gevonden waarvoor ik geëmigreerd ben (alles gefilmd door de camera’s van Grenzeloos Verliefd), maar niets is minder waar. Ik zat gewoon in Amsterdam. Sterker nog, daar zit ik nog steeds. Stage te lopen te doen te lopen te gaan (sorry, de Rotterdammer in mij kwam even los).

Stage vind ik namelijk heel belangrijk, zeker omdat er op de universiteit weinig aandacht aan wordt geschonken. Eén van de gebieden die ik interessant vind van filosofie (en waar ik ook mijn scriptie, vanaf nu gewoon weer s-woord geheten, over ga schrijven) is publieksfilosofie. Dan moet je denken aan tijdschriften als Filosofie Magazine, maar ook festivals of de boeken van Alain de Botton. Hierin probeert men om filosofie aan de ‘gewone’ man te brengen, je hoeft er dus niet per se een academische achtergrond voor te hebben.

Komt het even goed uit dat ik bij zo’n evenement stage loop.

Ik ben stagiaire programmering en productie bij de Filosofie Nacht, onderdeel van Filosofie Magazine. De Filosofie Nacht is een nacht vol lezingen, interviews en gesprekken met dit jaar als thema: over de grens.

En jullie moeten natuurlijk allemaal komen (ik krijg helaas niet extra betaald om dit te zeggen). Het is op vrijdag 15 april van 19.00 t/m 03.00 uur in Pakhuis de Zwijger, te Amsterdam. Tickets kun je hier kopen, maar denk je: ja doei, ik ben een student, dat is veel te duur. Geen zorgen. We zijn ook op zoek naar vrijwilligers die een paar uurtjes willen werken en daarna vrij rond kunnen lopen als ze dat willen. Je kunt hiervoor mailen naar filosofienacht@veenmedia.nl met als aanhef ‘Lieve Laura’ of ‘Awesome Laura’. Dan zorg ik ervoor dat het goed komt.

Ik heb er in ieder geval heel veel zin in en ik weet zeker dat ik er heel veel van ga leren (doe ik nu al). Dus. Tot 15 april!