Archive for ‘Persoonlijk’

mei 5th, 2020

Iedereen kan toveren

View this post on Instagram

Een nieuwe baan vraagt om een nieuw notitieboekje.

A post shared by Laura Bosua (@lauradenkt) on

Ik had het jullie al verteld: ik heb een nieuwe baan. En inderdaad, dat betekent dat ik nog geen dag op kantoor heb gewerkt in deze tijden.

Waarom een nieuwe baan? Kijk, ik ben dol op 010, maar dat reizen naar Rotterdam viel me toch wel wat zwaar op een gegeven moment. Fietsen naar mijn werk, dat was de droom. En hoe zou het eigenlijk zijn bij een bedrijf dat wat meer maatschappelijk ingesteld was? Nou, ik ben erachter gekomen, want sinds april werk ik als Content & Community Coördinator bij de Tovertafel (eigenlijk heet het bedrijf Active Cues en het product Tovertafel, maar dat laatste klinkt zo gezellig).

Misschien heb je er wel eens van gehoord als je in de zorg werkt, maar zo niet: de Tovertafel brengt mensen met een speciale zorgbehoefte in beweging door middel van interactieve lichtprojecties. Er is een versie voor mensen met dementie, mensen met een cognitieve uitdaging en voor kinderen in de zorg/speciaal onderwijs. En dat ziet er bijvoorbeeld zo uit.

Echt jongens, ik ben blij en trots dat ik bij zo’n mooi bedrijf mag werken waar het gaat om zoveel mogelijk geluksmomenten creëren.

Maar hoe gaat het inwerken als de coronacrisis is toegeslagen en je niet naar kantoor kunt fietsen, maar gewoon thuis achter je scherm zit? Nou, het scheelt al dat mijn werk digitaal is. Schrijven kun je overal. Bovendien waren er genoeg documenten en presentaties vol met informatie. Zo weet ik nu dat je niet ‘dementerenden’ moet zeggen, maar ‘mensen met dementie’. Waarom? Je bent niet dementerend, je hebt dementie. Zo leer je nog eens wat.

Het bedrijf bestaat uit zo’n 50 mensen en je eigen team leer je natuurlijk wel kennen, maar hoe doe je dat met de rest? De coach (ja, we hebben een eigen coach!!!) gaf mij als tip om koffiemomentjes met mensen in te plannen. Dat was een succes, want het bleken stuk voor stuk leuke mensen te zijn. Sommige mensen hebben zelfs katten die je op de achtergrond ziet loeren.

Dus ondanks dat ik nog geen dag op kantoor heb gezeten en de meeste mensen nog nooit in het echt heb gezien, kan ik je alvast verklappen: het is awesome.

april 27th, 2020

Dezer dagen

Ik kan het toch niet laten: een blogje over hoe mijn leven eruit ziet dezer dagen. Zodat ik over een paar jaar terug kan lezen en denken: ik kan me het niet meer voorstellen. Hopelijk.

De dagen zien er vrijwel hetzelfde uit, maar voelen niet zo. Doordeweeks werk ik bij mijn nieuwe baan (in de volgende blog daarover meer). Ik praat in meetings over mailings, whitepapers en campagnes. Tussendoor schrijf ik teksten en lees ik documenten. Ik leer veel. In de lunchpauze ga ik wandelen, terwijl ik luister naar voice messages van mijn vrienden. Het is fijn om hun stemmen te horen.

Als de werkdag om is, komt Mathijs. Hij kookt voor me en we kijken The Good Place (afgekeken), Rundfunk (afgekeken), Ramses (mee bezig) of Brooklyn 99 (mee bezig). We zien elkaar nu elke dag, maar zijn nog steeds niet uitgepraat. Het maakt eigenlijk niet zoveel uit wat ik met die jongen doe, het is altijd gezellig.

Op dagen dat ik vrij ben, ga ik hardlopen. Evy is fier op me. Ik heb dan altijd mijn Filosofie Magazine-shirt aan. Hij is roze geworden in de was, maar eigenlijk vind ik dat juist mooier. Na het hardlopen is de supermarkt aan de beurt. We wachten allemaal netjes in een rij, want we hebben de tijd. Mensen die te dichtbij komen, kijk ik boos aan. Elke keer kijk ik of de kefiryoghurt alweer terug is bij de Albert Heijn, maar tot nu toe steeds alleen de teleurstelling.

Het is nu al een tijdje aan de gang, maar ik heb me nog geen seconde verveeld. Ik lees boeken, kijk series, bak lekkere dingen met mijn lover. Soms doe ik mee aan een online pubquiz, bel met vrienden of familie. Ik heb een racefiets gekocht, zodat ik nu een ANWB-stel ben met Mathijs, maar dan de millennialvariant.

Soms ben ik bang. Ik probeer mijn gedachten uit te schakelen, maar ze halen me in tijdens de nacht. Het is frusterend om te zien dat sommige mensen het niet serieus nemen, hoe egoïstisch ze zijn.

Kortom: ik red me wel, maar ik heb toch liever dat het niet al te lang duurt.

maart 23rd, 2020

De laatste dag

Vandaag had ik mijn laatste dag bij Werf& en het was raar. Ik heb mijn collega’s al anderhalve week niet gezien, alleen via de webcam. Ik weet nog dat ik met mijn collega naar de persconferentie zat te kijken waarin werd opgeroepen om thuis te werken. Daar ging mijn afscheidslunch bij By Jarmusch en de taart die ik zou halen (maar het is de opoffering voor de gezondheid waard hoor).

Nu zaten we allemaal via Teams samen te lunchen als afscheid. Het was een chaos. Sommige hadden hun kinderen bij zich die hun knuffels showden. Andere hun vriendje die broodjes voor hen maakten (oké, dat was ik). Tussendoor gooide een paar collega’s nog wat lieve woorden naar me toe.

Ik heb veel geleerd in die anderhalf jaar. Over schrijven natuurlijk, maar ook over het organiseren van events voor een paar honderd mensen, het maken van podcasts en communiceren. Toen ik binnenkwam, wist ik niets over recruitment. Inmiddels heb ik er 285 artikelen over geschreven.

En ja, ik heb ook lieve mensen leren kennen, hoewel ik altijd sarcastisch tegen ze doe. Ik heb er zelfs een vriendin van 48 (!!!) bijgekregen. Die uit Meppel (!!!) komt. Nou, dat had ik nooit durven dromen, dat snap je.

Wat nu? Ik heb nog een week vrij en al mijn wilde plannen (mijn huis opruimen) kan ik ook gewoon in deze tijden van crisis doen. Daarna ga ik aan de slag bij mijn nieuwe baan, waar ik ook een blog aan zal wijden. Alvast een tipje van de sluier: het is in mijn mooie Utrecht. Hoewel ik zo’n vermoeden heb dat ik eerst vooral vanuit huis ga werken…

maart 17th, 2020

Binnen

In de halflege supermarkt koop ik de snoepjes die hij zo lekker vindt. Ik verstop ze overal in mijn huis. Tussen de kussens van de bank, in een glas, onder de kaart die hij gaf voor Valentijnsdag. Natuurlijk vertel ik hem niets. Elke keer als hij er eentje vindt, is hij zo blij als een kind.

Terwijl mijn wekker gaat om het thuiswerken te starten, ligt hij nog in mijn bed. Het ontbijt is zijn taak: breakfast burrito’s, American pancakes of gewoon simpel yoghurt met fruit. In de lunchpauze wandelen we en zeggen we welke huizen we wel of niet mooi vinden. Naar alle katten in het raam wordt gezwaaid. Ik houd zijn hand vast.

’s Avonds kijken we Peaky Blinders. Ik herhaal alles wat ze zeggen: ‘SHOT OP!’ In bed smelten we weg bij alle kattenfilmpjes van Kittisaurus. Later nemen we ook een kat. Een beetje een bolle.

Buiten staat de wereld op zijn kop. Maar binnen houdt hij me vast.

februari 29th, 2020

Fake news over duo Laura & Laura in de krant


Klik twee keer op de foto om het groter te maken.

Op Facebook zag ik een berichtje. Of iemand goed contact had met zijn buur, voor een artikel in de krant. Ik dacht heel lang na. Leuke buren, leuke buren. Uiteindelijk kwam ik erop: mijn buurmeisje Laura. We zijn een stel gekkies naast elkaar, dus dat zou een geweldig artikel worden.

De voorbereiding was goed. Puntsgewijs namen we door wat we zouden vertellen: de vlaggetjes op haar deur (ze zei tegen mij: ‘Ik woon hier nu al een jaar, waar zijn mijn vlaggetjes?’ en toen had ik vlaggetjes op haar deur geplakt), de ballon op mijn deur (kreeg ik van haar toen ik jarig was), de borrels met andere buren (die iets ouder zijn dan wij en wat wij dus standaard het Zonnebloemuitje noemen) en de podcast over alle gekke dingen die gebeuren in ons gebouw. Genoeg te vertellen en nog origineel ook.

Voor de fotograaf waren we allebei zenuwachtig. ‘Is hij er al?’ appten we naar elkaar. Want ja, eigenlijk zien we elkaar niet zoveel (behalve per ongeluk in de gang en de maandelijkse pubquiz), maar we appen elke dag. We laten geen hartjes achter op elkaars tijdlijn, maar bekvechten over wie dé Laura is (jullie weten allemaal wat het goede antwoord daarop is). Kortom: we zijn niet van die gezellige buurvrouwen die elkaar buuf noemen en gezellig op de koffie komen.

Maar voor de fotograaf moesten we toch echt samen zijn, dus gingen we naar haar huis. De fotograaf maakte foto’s van ons, mensen die er niet van houden om gefotografeerd te worden. Klik, klik, klik en het was klaar.
‘De journalist gaat vast vragen wat je leuk aan me vindt,’ zei mijn buurmeisje.
Shit. Daar moest ik wel even over nadenken.

We werden allebei gebeld, deden ons verhaal en toen was het wachten op de krant. Mijn buurmeisje bemachtigde hem als eerste en… was not amused. Met grote letters stond er boven haar stukje: ‘NOOIT DURVEN DROMEN DAT IK HAAR ZOU LEREN KENNEN’. De tekst eronder maakte haar niet minder een aanbidder van mij. Het eindigde met ‘Dankzij Laura ben ik me pas echt thuis gaan voelen in Utrecht’. Maar dat is dus FAKE NEWS. Zowel de titel als die zin heeft zij nooit uitgesproken en ik kan het weten, want ik ken haar. Ze heeft nog nooit gezegd dat ze me aardig vindt, laat staan dat ze deze enigszins stalkerige zinnen zou uitspreken.

Haar appjes waren dan ook niet al te blij. Tot ik zag dat míjn foto bij dat stukje tekst stond en het dus leek alsof ik mijn eigen aanbidder was. Haar lach was zo hard dat ik het in mijn eigen huis kon horen.

februari 9th, 2020

Terug naar Oegstgeest???

De mensen die mij al duizend jaar volgen, weten dat ik ooit in een pittoresk dorp genaamd Oegstgeest woonde. Ik zou willen zeggen dat dat kwam, omdat ik toen Literatuurwetenschap studeerde en alleen in een literair verantwoorde plek wilde wonen, maar het was meer een verhaal van studentenwoningen, lotingen en geluk.

Want geluk was daar veel. Oegstgeest is voor mij gemaakt. Het is klein (just like me), heeft roodgele straatnaamborden, katten en heel veel schommels. Binnen een kwartier was ik in Leiden, de stad die de alliteratie compleet maakte (‘Ik ben Laura en ik studeer Literatuurwetenschap in Leiden’).

In Oegstgeest woonde ik voor het eerst op mezelf. In Oegstgeest verkende ik de buurt op mijn hardloopschoenen en skeelers. In Oegstgeest werd ik verliefd (of eigenlijk in Leiden, maar Oegstgeest is het bijzettafeltje van Leiden dus potato potato).

Maar het leven overkomt je. Dus verhuisde ik naar Voorschoten, kwam incidenteel terug voor een bezoekje aan een vriendin die daar nog woonde, maar c’est ca. Daarna overkwam het leven me weer en verhuisde ik naar Rotterdam. Uiteindelijk verhuisde ik naar Utrecht, wat ook niet echt dichterbij was. Sindsdien kom ik zelden nog in Leiden, laat staan in het dorp waar een stukje van mij ligt.

Tot zaterdag. Die desbetreffende vriendin woont er nog steeds. De roodgele straatnaambordjes flitsten weer voorbij en de onherkenbare herkenbaarheid van het gebouw waar ik woonde en de gebouwen waar ik zou willen wonen (Oegstgeest heeft zoveel mooie huizen!!!). Ik zag dat de lamellen nog steeds voor het raam hingen, maar de plantenbak was verdwenen. Ik struikelde over de herinneringen. Nu liep ik hier met een niet meer zo nieuwe liefde die ik overspoelde met verhalen van toen.

Maar ooit, als de niet meer zo nieuwe liefde het er mee eens is, kom ik écht terug. Terug naar Oegstgeest.

Tags:
november 25th, 2019

De introvertenheld, Franze Kafky en klef gedoe

View this post on Instagram

Praag, de stad van Franze Kafky.

A post shared by Laura Bosua (@lauradenkt) on

Waar was je naar toe? Praag.
Hoe lang? Drie dagen.
Met wie? Met Mathijs (volgens mij heb ik zijn naam hier nog niet eerder genoemd, maar dat is dus mijn lover, jawel jawel).
Waarom? Niet omdat het moet, maar omdat het kan.
Wat was het leukste aan het weekendje weg? Mathijs.
Wat klef. I know, we zijn nu nog verliefder dan eerst en dat is een prestatie kan ik je zeggen.
Oké. Wat heb je dan nog over hem geleerd? Dat hij de held van elke introvert is. Hij zoekt de weg, houdt mijn hand vast als ik moe ben (ook als ik niet moe ben) en bestelt alles in restaurants, zodat ik geen sociale interacties hoef aan te gaan.
Nog meer leuks? Ja, we gingen naar een club (Karlovy Lazne voor de geïnteresseerden) met vijf verdiepingen, op elke vloer een andere muzieksoort. Je kon er alcohol inhaleren, naar een icebar en drankjes door robots laten maken (???). Het zag er nogal shabby uit to be honest, maar er waren bankjes, zodat je mensen op de dansvloer kon bekijken. Daarna gingen we zelf dansen (op de oldiesvloer) en dat was net als in de film, dat de mensen om je heen verdwijnen en je samen in sync gekke dansbewegingen maakt. Eigenlijk was het gewoon Pulp Fiction. Zonder het geweld dan.
Heb je nog iets grappigs geleerd over Praag? Ja, dat ze daar Franze Kafky zeggen in plaats van Franz Kafka en dat ik hem ook nooit meer anders ga noemen.
Nog meer dingen gedaan behalve klef doen, dansen en naar het Franze Kafkymuseum bezoeken? We hebben vooral veel gegeten, want dat is het belangrijkste aspect van elke vakantie. Natuurlijk bezochten we het kattencafé. Ook dronken we cocktails bij the Black Angel’s Bar, die heel geheimzinnig deden op hun website en in het echt (zo mag je geen foto’s maken). Maar dat bleek eigenlijk wel mee te vallen. De bar is een rare combinatie van dandy gedoe en piraten (???) en oh ja, lekkere originele cocktails. Ik heb in de anderhalf uur dat we er waren minimaal vijf Beatlenummers gehoord, dus ik was zeer content. En ik heb misschien twee cocktails gedronken (= heel veel voor een kabouter) waardoor ik vervolgens droeloe in een Tsjechisch restaurant zat. Misschien.
Volgens mij heb je nog niet alles genoemd. Oh ja en Mathijs heeft in dat Tsjechische restaurant varkensknie gegeten, want dat bestaat blijkbaar. En we hebben een Thaise massage gehad waarbij de masseuses over ons heen liepen en ik weet niet wat ik daarvan moet denken.
Heb je nog tips voor een hostel? Ja, we zaten in het Franz Kafkahostel (helaas niet Franze Kafky) en dat is zeker aan te raden, want midden in het centrum.
Bedankt voor dit verslag. No problemo.

Tags:
november 18th, 2019

Je bent mijn bff, je weet het alleen nog niet

Ik ontmoette haar als de vriendin van. Meestal is de vriendin van niet leuker dan de vriend, maar zij overtrof hem in alle opzichten. Ze was grappiger, liever en vooruit, ook irritanter.

Toen ik haar voor het eerst zag, was ik een prinses en zij een tijger. De tweede keer waren we netjes in gala.
‘Ik wil je nummer!’ riep ik in aangeschoten toestand naar haar.
Zij kreeg mijn nummer, maar ik hoorde niets.

Via haar lover wist ik die van haar te achterhalen. Het eerste wat ik appte, was: ‘JIJ ZOU MIJ WHATSAPPEN’. Later hoorde ik dat ze dat heftig vond en bang was dat ik echt boos was. Ze wist toen nog niet dat ik bijna 80% van de tijd communiceer in Capslock en sarcasme, gewoon, omdat het kan. Ik dwong haar tot een afspraak en ze onderging het.

Daarna, toen ik in Rotterdam kwam wonen op vijf minuten fietsen van haar vandaan, ontstond het. Ik bracht vele avonden door op haar bank onder een dekentje, kijkend naar TLC en pannenkoeken etend. Later had ze het gore lef om te verhuizen naar Den Haag en nog veel later naar Rijswijk, of all places.

Ik organiseerde haar babyshower en toen zei ze: ‘Je bent mijn bff, je weet het alleen nog niet’. Ik wist het alleen wel.

Elke keer als we bellen (ze is een van de weinige mensen met wie ik vrijwillig bel) of als we elkaar zien, zijn we aan het kibbelen. We vinden niemand irritanter dan elkaar. Zij belt mij, terwijl ze ‘Laura’ van Jan Smit zingt en ik stuur haar kaarten met teksten als ‘Waarom ga je niet gewoon weg?’. Maar als ik verdrietig ben, weet ze me aan het lachen te krijgen. Altijd.

Ik ben opgegroeid met een broer en een broertje. Maar sinds een paar jaar weet ik ook hoe het is om een zus te hebben.

oktober 24th, 2019

De realiteitman

Hij komt altijd wanneer ik dat niet wil. Soms is het midden in de nacht, soms ’s ochtends vroeg of gewoon in de namiddag.
‘Laura,’ zegt hij dan.
Ik weet al hoe laat het is. Ik schud heftig met mijn hoofd van nee, maar hij blijft me aankijken met zijn serieuze blik.
‘Het is tijd.’
Ik weet dat het tijd is, ik heb verdomme zelf tegen hem gezegd ‘Zorg jij dat ik op tijd wegga?’, maar ik ben niet zo goed met de werkelijkheid. Laat mij maar dromen. Ik wil de hele nacht met je praten over van alles of ik wil de katten aaien van de mensen bij wie we op bezoek zijn of ik wil gewoon niet weg. Maar er is altijd de slaap, de verplichtingen en de realiteitman.
‘We moeten gaan,’ zegt hij en ik ga mee, toch.
De volgende dag heb ik geen spijt. De realiteitman was een goede aankoop.

oktober 16th, 2019

De slagroom op de taart

Ik heb een collega. Of nou ja, ik heb er wel meerdere, maar deze is echt bijzonder. Ik zie haar bijna nooit, omdat ze in Drenthe woont en niet op kantoor werkt. Ja, er wonen blijkbaar mensen in Drenthe. Toch spreek ik haar dagelijks. Ik app soms vaker met haar dan met mijn vriendje (die zie ik gelukkig wel vaker dan dat ik haar zie). Deels over werk, deels over privé en deels… foto’s van toetjes.

Het begon toen ze op vakantie ging, wat ik natuurlijk al niet vond kunnen. Tegen wie moest ik anders klagen over hoeveel tijd nieuwsbrieven maken kost? Ze begon het echter nog ondraaglijker te maken door steeds foto’s van toetjes te sturen. De ijsjes die ze at, de brownies die ze had en de crème brûlée op het einde. Ik vind dat puur sadisme. Daarom stuur ik haar sindsdien altijd een foto als ik een toetje eet, als payback.

Deze collega is de spil van het bedrijf en dat is knap als je beseft dat ze extern is. Ze weet alles, kent iedereen en soms is ze zelfs aardig. Ze houdt niet van de schijnwerpers. Als ze deze blog leest, dan gaat ze zeggen: ‘Moest dat nou, Laura?’ Ja collega, dat moest. Dat er nog maar vele toetjesfoto’s mogen volgen.