Met zonder bril


Het leven van een bril- en lenzendrager is zo makkelijk nog niet. Je staat namelijk elke ochtend weer voor die verschrikkelijk lastige keuze.

Tja, lenzen vind je toch eigenlijk wel beter staan. Je zou dan mascara op kunnen doen (met de nadruk op ‘zou’). Geen wimpers die tegen brillenglazen aan zitten, geen last van de regen of een verandering van warm naar koud (of andersom natuurlijk). De wereld ziet er bovendien zoveel mooier uit zonder vieze brillenglazen.

Maar ja, die bril. Dat is toch wel veel makkelijker. Ik bedoel, het duurt wel vier hele seconden om die lenzen in te krijgen. Bovendien moet je daarvoor tien (!!!) passen doen en dat is toch net iets teveel gevraagd. Met lenzen kun je niet in je ogen wrijven. En die bril staat op zich ook wel.

En zo sta je dan te dubben en de ochtend te verdoen, zodat je uiteindelijk geen tijd meer hebt voor die vier hele secondes en die tien hele passen (juist als je besloten hebt om wél je lenzen in te doen) dat je toch maar je bril op houdt.

Zucht. Wat is het leven soms toch zwaar.

Wat als…

Ik ben negentien, ik studeer en ik woon nog thuis. Zo ziet mijn leven er nu uit. Maar hoe had het er ook uit kunnen zien? Wat als ik uit een gereformeerd gezin kwam? Zou ik nu dan al getrouwd zijn en een kind hebben en dat heel gewoon vinden? Of zou ik me daar tegen af hebben gezet? Of wat als ik in een oorlogsland was geboren? Was ik nu dan überhaupt nog wel in leven geweest, had ik moeten vluchten? Zou ik dan ontdekt hebben dat ik goed kan leren en van schrijven houd?

En zo geldt het ook voor keuzes. Wat als ik toch geschiedenis was gaan studeren of niet in Leiden, maar in Rotterdam? Wat als ik niet was uitgegaan, op de dag dat ik het vriendje ontmoette? Wat als ik tweetalig onderwijs was gaan doen in plaats van gymnasium?

Het probleem is: we weten het niet. Je weet alleen hoe je leven er nu uit ziet met de keuzes die je daarbij gemaakt hebt. Soms zijn dat goede keuzes, maar soms ook niet.

Wanneer denk jij wel eens: wat als…?

Ik ben t/m zondag in Parijs (jaaaaa, leuk he!), dus wees niet beledigd als ik niet op je blog of reactie reageer, want ik ben dus even offline ;).