Posts tagged ‘taiwan’

november 12th, 2017

Taiwan, Taiwan, ik krijg er geen genoeg van

Van tevoren had ik me wel een beetje ingelezen, maar je weet nooit hoe een land is totdat je er bent (een van mijn vele #travelbloggerswisdoms). Maar jeetje, wat doen die Taiwanezen soms rare dingen (‘Omg Laura, dat mag je echt niet zeggen.’ ‘Alsof ze dit lezen.’ ‘Ja oké’).

Please wat????????

– Ik had al gelezen dat ze in Taiwan soms niet aan wc’s doen. Of nou ja, geen echte wc’s. Meer een soort van wit gat in de grond waar je boven moet hangen. Soms is daar niet eens wcpapier, maar een emmer met water. En dan moet je dus met je hand…
Daar had ik zo geen zin in. Ik stond al op het punt om de hele reis af te blazen, maar dat bleek verzekeringstechnisch niet te kunnen, dus vooruit dan maar. Gelukkig heb ik maar een keer moeten squatten (goed voor je spieren schijnt) en voor de rest was er altijd de keuze voor een echte wcpot of zo’n gatachtige constructie. Waar je wel rekening mee moet houden, is dat de leidingen slecht zijn en je vrijwel altijd je wcpapier in de prullenbak moet gooien in plaats van doorspoelen. Dat vind ik ook wel een ding ja.
– Met stokjes eten is minder moeilijk dan ik dacht en een alternatief is er ook niet. Soms boden mensen me een vork aan (ze hebben geen idee wat messen zijn, zelfs Enya’s ouders hadden alleen maar een scherp mes om vlees mee te snijden en geen messen om brood mee te smeren), maar als echte nep-Aziaat weigerde ik dat.


Mijn vrienden en trouwe lezers weten hoe ironisch het is dat deze bakkerij ‘Laura’ heet. 

– Tudududu hoor je en je denkt: de ijscoman! De teleurstelling is dan ook groot als het de vuilniswagen blijkt te zijn. Die komt elke avond langs en je moet dan zelf je vuilnis erin gooien.
– De perrons van de metro hebben poortjes die pas opengaan als de metro er staat. Zo kun je niet op het spoor vallen. Ik wil dit ook in Nederland, bij metro’s, trams en de trein. Pronto.
– Veel Aziaten dragen kleurlenzen. Niet voor een feestje, maar gewoon dagelijks en die zijn ook met sterkte verkrijgbaar.
– AirBnB en Uber zijn illegaal in Taiwan, maar dat houdt mensen niet tegen. Bij een AirBnB vroeg de host of we van de overheid waren, maar toen maakte Enya een foto van mijn jetlaghoofd en was het antwoord daarop wel duidelijk.
– Als meisjes korte jurkjes dragen, moeten ze er safety pants onderaan doen, want iemand zou maar je onderbroek kunnen zien. Ik heb persoonlijk mijn onderbroek al duizend keer laten zien tijdens het fietsen in de zomer op de Erasmusbrug, dus ik zie het probleem niet.
– Als je verkouden bent, moet je een mondkapje op, want anders steek je de rest van de wereld aan. Lekker niezen en hoesten en naar adem happen door dat klein beetje lucht wat je steeds maar weer in en uitademt. Lekker hoor.

– Als je in Taiwan eten bestelt, krijg je niet eerst allemaal je drinken en dan allemaal tegelijkertijd je eten. Nee, het kan zijn dat jij eerst je eten krijgt en de ander zijn drinken. Sowieso krijg je altijd een papiertje met de kaart erop waarop je moet aankruisen wat je wil en dat lever je in bij de toonbank.
– De lichtknoppen zitten buiten de kamers (dus bijvoorbeeld buiten de badkamer). IK SNAP DIT NIET.
– De tourbussen zijn superluxe. Je betaalt ongeveer zeven euro voor een rit van 2,5 uur en de stoelen zitten duizend keer lekkerder dan vliegtuigstoelen. Je krijgt je eigen televisiescherm, er is wifi en je kunt je telefoon opladen. In Nederland kost een buskaartje van de Hoeksche Waard naar Rotterdam al zes euro en dan zit je tussen de scholieren en snoeppapiertjes op een rotstoel. Ik protesteer.


Hun Engels is ook niet al te best trouwens.

– De karaoke is ook hier (net als in Japan) in aparte ruimtes die je huurt met je vrienden. Je kunt eten bestellen en drinken is gratis bij te vullen.
– Veel Taiwanezen (en andere Aziaten) hebben ook een zelfverzonnen Engelse naam, omdat hun eigen naam niet te onthouden is voor buitenlanders. Zo kostte het mij drie maanden om Enya’s echte naam te leren. De gekste Engelse naam die ik heb gehoord, is Rainie (ik durfde niet tegen deze persoon te zeggen dat dat geen echte naam is).
– Taiwanezen drinken vooral koude (!!!) zwarte thee met sojamelk.
– Je hebt hier veel night markets. Dat zijn markten die tot laat open zijn waar je bij allerlei kraampjes allerlei eten kunt kopen (allemaal voor geen geld). Mijn favoriet zijn egg waffles, gemaakt van dezelfde ingrediënten als pannenkoeken, maar dan in de vorm van eieren (of Hello Kitty), maar dat mag ik niet zeggen van Enya, want dan kom ik niet culinair en travelbloggery over. Je kunt ook stinky tofu halen (niet aan te raden), worstjes of patat met knoflook. En veel, veel meer.


Nee, gewoon nee.

– Bij die night markets zijn ook vaak kleine winkels. Vaak hebben ze niet eens een pashokje. Je mag hier geen topjes of jurkjes passen, alleen broeken, omdat ze bang zijn dat het kapot gaat en je kunt wel zelf inschatten of het gaat passen of niet (????????????????). Het is wel weer enorm goedkoop, dat dan wel. Je wordt gewoon aangesproken in het Chinees, ook al zie je er best wel Nederlands uit. Staar gewoon glazig in hun ogen en ze blijven Chinees praten. Hopeloos.
– Ze doen de natte vaat in een droogmachine. In de tijd dat je alles in die machine hebt gezet, had je ook alles zelf kunnen afdrogen, maar wie ben ik.

Dus ja, wat kan ik er over zeggen? Ik waardeer de goede leidingen in Nederland. Maar ik mis die verdomde Hello Kitty-egg waffles wel.

Tags:
november 1st, 2017

The bitch is back

Ja hallo, ik ben weer in Nederland. Ik ga uiteraard nog een blog schrijven over welke dingen me zijn opgevallen in Taiwan (spoiler: ze trekken wcpapier niet door, maar gooien het in de prullenbak), maar hier volgt eerst een verslag aan de hand van deze blog met mijn paniekerige vragen:

– Dertien uur vliegen!!! ’s Nachts!!! In een vliegtuig!!! Ik heb nooit langer dan twee uur in een vliegtuig gezeten en al helemaal niet ’s nachts. Het is dus de bedoeling dat ik ga slapen, maar hoe doe je dat in een vliegtuig? En hoe kom je überhaupt die dertien uur door zonder trombose te krijgen en pijnlijke billen van het zitten? Hoe zit het met eten? Zoveel vragen #n00b. Slapen in een vliegtuig doe je niet. Er zijn mensen die het kunnen, maar ik niet. De dag erna heb ik twaalf uur geslapen, maar voelde ik me alsnog moe. Je voorkomt de trombose door een stoel aan de zijkant uit te kiezen en af en toe op te staan. Of door heel vaak naar de wc te gaan. Pijnlijke billen heb je waarschijnlijk alleen als je geen billen hebt, but I got that booty. Eten krijg je in overvloed, mijn god.
– Ik ben bovendien nog nooit buiten Europa geweest. Krijg ik een jetlag? Krijg ik een cultuurshock? Wat kan ik verwachten van Taiwan? Hoe gaat dat als je niets begrijpt, omdat alles in het Chinees is? Ik heb geen idee of ik een jetlag had, want ik had een nacht niet geslapen, dus het zou ook daardoor kunnen komen. Wel heb ik de hele vakantie geen honger gehad (ik at wel hoor). De cultuurshock viel me mee, maar aan het einde van de vakantie vond ik het wel vervelend dat niets vertrouwd was en dat ik niets kon lezen. Gelukkig had ik een tolk bij me.
– Hoe zorg ik ervoor dat ik niet al mijn geld uitgeef? En dat alles in mijn koffer past? Geen zorgen, ALLES in Taiwan is goedkoop. En mijn koffer was net zo zwaar heen als terug, terwijl ik wel allemaal cadeautjes had gekocht????????????????
– Waarom mag mijn kat niet mee? En wat moet ik doen zonder haar dagelijkse kopjes en gespin? Je kat heeft in je koffer geplast, dus die mis je pas eind van de tweede week.
– Wat als ik verdwaal en Enya (de vriendin die daar woont) kwijtraak? Moet ik dan voor altijd in Taiwan wonen? Op straat? En wat voor gevolgen heeft dat voor mijn blog? Ik ben niet verdwaald en alle bloglezers zijn me dankbaar.
– Wat voor gevolgen heeft de gemiddelde lengte van Taiwanezen die dichterbij mijn eigen lengte komt voor mijn mentale gesteldheid en mijn nek? Ik heb me nog nooit zo prettig gevoeld.
– Hoe moet je met stokjes eten? En hoe moet je met stokjes eten zonder dat je er duizend jaar over doet? De eerste poging lukte meteen en elke dag ging het een stukje sneller.
– Moet ik me om de tien minuten insmeren om te zorgen dat ik niet verbrand? Nee, want het regent de halve tijd. En met regenen bedoel ik NON STOP KEIHARDE REGEN. Gelukkig was het wel een paar dagen zon en toen ben ik gewoon niet verbrand.
– Wat voor kleding moet ik meenemen? En hoeveel? En schoenen? Tip: neem geen maxidresses mee, want als het warm is, zijn ze te warm en als het regent (maar wel warm is, want tropisch) dan worden ze nat. Neem dus vooral korte dingen mee, maar niet teveel decoletté, want daar schrikken ze van. Schoenen: goede sneakers.
– En wat dacht je van boeken? E-reader doe ik niet aan, maar hoeveel echte boeken moet ik dan meenemen en welke? Ik had dus speciaal drie pockets gekocht, waarvan ik er twee ben vergeten. Dit is geen goed plan. Gelukkig had ik wel veel tijdschriften mee. In Taiwan valt nauwelijks een Engels boek te kopen, dus daar kun je niet op vertrouwen.
– Hoe zorg ik dat een travelblogger word en alles gesponsord krijg? DOE HET HET NIET, HET IS HET NIET WAARD. Je kunt beter lifestyleblogger worden, dan krijg je een gevarieerder aanbod aan spullen #gratis #opgestuurd #nospon.

Een blogje met cultuurverschillen volgt nog. Voor nu ga ik proberen te wennen aan de kou (heeft iemand daar nog tips voor?).

Tags:
oktober 5th, 2017

Ik ga volgende week naar Taiwan en ik heb zoveel vragen

Volgende week ga ik dan eindelijk naar Taiwan. Ik kan aan jullie vast wel verklappen dat ik een beetje zenuwachtig ben. En wel hierom:

– Dertien uur vliegen!!! ’s Nachts!!! In een vliegtuig!!! Ik heb nooit langer dan twee uur in een vliegtuig gezeten en al helemaal niet ’s nachts. Het is dus de bedoeling dat ik ga slapen, maar hoe doe je dat in een vliegtuig? En hoe kom je überhaupt die dertien uur door zonder trombose te krijgen en pijnlijke billen van het zitten? Hoe zit het met eten? Zoveel vragen #n00b.
– Ik ben bovendien nog nooit buiten Europa geweest. Krijg ik een jetlag? Krijg ik een cultuurshock? Wat kan ik verwachten van Taiwan? Hoe gaat dat als je niets begrijpt, omdat alles in het Chinees is?
– Hoe zorg ik ervoor dat ik niet al mijn geld uitgeef? En dat alles in mijn koffer past?
– Waarom mag mijn kat niet mee? En wat moet ik doen zonder haar dagelijkse kopjes en gespin?
– Wat als ik verdwaal en Enya (de vriendin die daar woont) kwijtraak? Moet ik dan voor altijd in Taiwan wonen? Op straat? En wat voor gevolgen heeft dat voor mijn blog?
– Wat voor gevolgen heeft de gemiddelde lengte van Taiwanezen die dichterbij mijn eigen lengte komt voor mijn mentale gesteldheid en mijn nek?
– Hoe moet je met stokjes eten? En hoe moet je met stokjes eten zonder dat je er duizend jaar over doet?
– Moet ik me om de tien minuten insmeren om te zorgen dat ik niet verbrand?
– Wat voor kleding moet ik meenemen? En hoeveel? En schoenen?
– En wat dacht je van boeken? E-reader doe ik niet aan, maar hoeveel echte boeken moet ik dan meenemen en welke?
– Hoe zorg ik dat een travelblogger word en alles gesponsord krijg?

Dus please, geef me antwoorden.

Tags:
mei 29th, 2017

Terug naar mijn eigen land

Tijdens de eerste halfjaarlijkse cursus die ik volgde, leerde ik Enya kennen. Enya heet niet echt zo, dat is haar Engelse naam. Aziaten hebben namelijk dusdanig moeilijke namen (het kostte me twee maanden om Enya’s echte naam uit mijn hoofd te leren) dat ze eenmaal in Europa een zelfverzonnen naam aannemen. Enya dus. Zoals die zangeres uit Ierland.

Vrijwel meteen klikte het. Ik maakte gemene grapjes en Enya lachte erom. Ik liet haar kennismaken met bitterballen en wraps (Ik: ‘Do you want to eat wraps?’ Enya: *maakt rapbewegingen* ‘Like a rap?’). Zij deed de ene slimme opmerking (Crucial waar ze cruel bedoelde: ‘I think it’s crucial that people eat rabbits.’) na de andere (‘I think we’re all gonna die someday.’).

Inmiddels zijn we begonnen aan de tweede halfjaarlijkse cursus en zijn we al duizend keer naar de bios geweest, want ik heb haar een Cinevillepas aangesmeerd (Cineville, sponsor me please #nosponyet). Dat was allemaal leuk en aardig, maar opeens raakte het besef me als een dreun: Enya komt uit Taiwan. En daar gaat ze weer naar terug. Zonder mij. Wiens leven moet ik dan zuur maken?

‘Come with me!’ zei Enya wel eens. En dat begon ik steeds serieuzer te nemen. Nog langer Enya treiteren, een land ontdekken met een local (ben even aan het oefenen met mijn taalgebruik, want jullie snappen dat ik nu een travelblogger wordt: laurareist.nl) en dan ook nog terug naar mijn roots: ik ben namelijk twee keer in mijn leven voor een Aziaat uitgemaakt (ik ben wel erg wit en blond voor een Aziaat, maar details) en bovendien zijn de mensen in Taiwan gemiddeld 1.55 meter. Drie keer raden hoe lang ik ben.

Dus, mijn volk, nog een paar maanden en dan kom ik eraan!