De sportschool, Stip en Streep

Ik heb op de sportschool gezeten (‘Nee, jij, echt waar?’ ‘Ja, echt waar, drie jaar lang zelfs. Ik weet ook niet hoe ik het uitgehouden heb.’). Samen met een vriendin, Mirjam, ging ik minimaal één keer in de week sporten. Behalve de gebruikelijke macho’s en enthousiaste, mollige mensen (in het begin althans) kom je wel eens gekke mensen tegen.

Bijvoorbeeld Stip en Streep, de twee meisjes die we elke week wel zagen in de sportschool. Ze waren nogal, tja, chubby en dat maakt natuurlijk niet uit,  het gaat namelijk om hun outfits. Ik snap dat je er in de sportschool niet op je best uit ziet. Het is maar goed dat bij ons niet allemaal spiegels hingen, want ik denk dat ik was flauwgevallen bij het aanzicht van mijn rode hoofd.
Stip en Streep deden wel een laffe poging om er goed uit te zien: ze stemden hun outfits op elkaar af. Ik denk dat ze na het sporten altijd gezellig samen gingen winkelen. Want steeds hadden ze hetzelfde shirtje aan, maar dan net even anders. Stip had het grijze shirtje met, jawel, stippen en Streep hetzelfde shirtje met strepen. En elke week weer een ander shirtje he!

Ik hoor het gesprek al in mijn hoofd:
‘Wanneer zullen we sporten?’
‘Donderdag kan ik wel.’
‘Oké, doen we dat groene t-shirt aan?’
‘Nee, die hebben we vorige week al gedragen! Anders doen we die blauwe. Ik doe de bolletjes wel.’
‘Nee, die wil ik aan doen, jij mocht die de vorige keer al dragen! Doe niet zo flauw en trek die met die vierkantjes aan.’
‘Oké dan.’

Als Mirjam en ik de outfits uitvoerig hadden besproken en de hele sportschoolroutine hadden gedaan, gingen we weer naar de kleedkamer. Elke keer schrok ik me weer een hoedje. Want, geniaal idee, de douches daar hadden geen haakjes om je kleding op te hangen. Dus moesten die vrouwen naar de kapstok (waar wij zaten) om zich weer aan te kleden. Kijk, ik heb niets tegen blote vrouwen, maar als ik dat wil zien, dan ga ik wel tv kijken om één uur ’s nachts.

Je snapt dat ik altijd thuis ging douchen.

En dan heb ik het nog niet gehad over zaken als het sporten zelf, je flesje water vergeten, het sporten zelf, fanatieke mensen of bijvoorbeeld het sporten zelf.

Inmiddels ben ik alweer een jaartje van de sportschool af. En ik kan je zeggen: nu ben ik pas écht gelukkig.

Jongetjes van de voetbal

Bron

Al jaren mag ik indirect meegenieten van het voetballeven. Mijn broertje zit namelijk op voetbal en mijn vader is zijn coach. Zoals ik al eerder vertelde, gaat het bij het avondeten dus standaard over dat spelletje met die bal. Natuurlijk gaat het dan soms ook over de jongetjes die in het team zitten.

Een aantal daarvan heb ik wel eens ontmoet en tja, het zijn niet mijn types (sowieso zijn ze minstens vier jaar jonger dan ik, maar goed). Op de één of andere manier heten ze altijd Jordi (of Jordy of Yordi of Yordy, oh nee, die laatste toch niet). Ze hebben van dat blonde stekeltjeshaar en een smal gezicht. Het zijn van die irritante jongetjes, die sneeuwballen gooien in de winter en hun tong uitsteken als je langs fietst. Ze kunnen heel hard schreeuwen (of eigenlijk gillen, want ze hebben de baard nog niet in de keel). Ze willen altijd spits staan, maar zijn te lui om aan hun conditie te werken.

Jongetjes van de voetbal. Godzijdank zijn er ook nog jongens die niet van voetbal houden.

Enjoy the little things, for one day you may look back and realize they were big things

Vaak zijn het de kleine dingen die je vrolijk maken: de zon die door het raam schijnt, de eerste bloemen in de lente, een complimentje. Het is niet alleen leuk als jij deze dingen krijgt, maar ook fijn om te geven. Daarom zal ik een paar kleine dingen noemen die je kan doen voor een ander, om die persoon vrolijk te maken:

1. Glimlach naar onbekenden op straat.
Nee, ze zullen waarschijnlijk niet allemaal teruglachen, maar het gaat om de mensen die het wel doen. Misschien had die oude vrouw net een rotdag en heb jij haar dag toch een beetje leuker gemaakt.

2. Stuur een kaartje.
Naar die vriend(in) die je niet meer zo vaak spreekt, je ouders (als je niet meer thuis woont), je vriend of vriendin, je oma en opa etc. Het allerleukste is om zelf een kaart te maken (kan ook via internet en dan een foto van jou met die persoon erop zetten).

3. Geef een onbekende een complimentje.
Ik heb het wel eens. Dan zit ik in de trein of iets dergelijks en zie ik bijvoorbeeld iemand met een leuke tas. Eigenlijk wil ik er wat van zeggen, maar denk ik: is dat niet raar om te zeggen tegen iemand die je niet kent? Stom van mij, want het is altijd leuk om complimentjes te krijgen of het nou van iemand is die je kent of niet!

4. Help een ander.
Dit kan op verschillende manieren: laat die jongen met alleen een pak melk voor bij de kassa, help een oude man of vrouw in de bus als ze niet weten hoe de ovchipkaart werkt en zo zijn er nog veel meer dingen die je kunt doen.

5. Schrijf een brief.
Ik weet het, deze tip heb ik al vaker gegeven, maar kom op mensen: het is toch superduperleuk om een geschreven brief te ontvangen? Zorg dat de brief er leuk uit ziet, plak er stickers op, maak tekeningen etc.

Zo zijn er nog veel meer dingen te bedenken, misschien weet jij ook nog iets?

Je bent een paardenmeisje of je bent het niet

Je bent een paardenmeisje of je bent het niet. Drie keer raden wat ik ben.

Onder mijn vriendinnen op de basisschool bevonden zich ook een aantal paardenmeisjes. Eén keer (twee keer?) in de week togen zij naar de manege met van die strakke leggings aan (die waren toen nog niet in hoor) en natuurlijk de welbekende laarzen. En het zweepje niet te vergeten.
Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar vroeger ging ik wel eens mee naar de hobby’s van mijn vriendinnetjes. Een proefles streetdance (mijn dans-skills lieten te wensen over) en dus ook de manege (waar ben in hemelsnaam terecht gekomen?).

Het begint, natuurlijk, al bij de stallen. Een penetrante stank dringt je neusgaten binnen en verlaat die ook niet meer. De grond is bezaaid met uitwerpselen en je probeert angstvallig uit de buurt van de paarden te blijven, omdat je verteld is dat ze schoppen wanneer je achter ze gaat staan. Je vriendinnetje neemt het paard Sunny (of een andere debiele naam) mee en jij mag uit de stallen (opgelucht haal je adem) en naar de kantine om het paardrijden te bekijken.

Nou, ik kan u vertellen, dames en heren, ik vind zelfs snooker nog spannender om te kijken. Talloze rondjes maken, soms wat sneller en af en toe een sprongetje. That’s it. Het is een wonder dat ik niet in slaap ben gevallen.

Na een uur op je horloge gekeken te hebben, mag jij dan eindelijk op dat paard. Alleen: het lukt niet. Na tien keer proberen geeft de paardenjuf je een zetje en dan zit je er eindelijk op. Lopen maar. Het paard is nog niet in draf, of je ingewanden zijn al door elkaar gehutst.

Dit was duidelijk niets voor mij. Sindsdien heb ik nooit meer op een paard gezeten.

Ben jij een paardenmeisje? (of jongen ;))

Liefde is raar

Bron

‘Hoe het statistisch mogelijk was dat er mensen waren die op precies hetzelfde moment hun angsten en reserves lieten vallen en er zo achter kwamen dat ze verliefd op elkaar waren – ik kon er niet bij. De toevalswaarde daarvan moest, zo veronderstelde ik, ongeveer samenvallen met de kans dat een meteoriet op ons huis neerkwam: nooit helemaal uitgesloten, maar toch wel vrij onwaarschijnlijk. ‘Het Geweten – Jessica Durlacher.

Liefde is raar. Verliefdheid al helemaal.  Je hart begint al te kloppen bij het horen van zijn of haar naam en ’s nachts kan je bijna niet slapen. Wat maakt die ene persoon nou anders/mooier/beter/leuker/fijner dan alle andere tachtigduizend miljoen mensen op aarde? Dat principe is op zich al raar. Helemaal bizar is het als die persoon dan ook nog eens op jou verliefd wordt. Huh, what’s going on? Hij of zij kiest JOU! Uit duizenden meisjes of jongens. Terwijl er zoveel mooiere/slimmere/leukere/grappigere mensen zijn dan jij. Wauw. Hoe is het mogelijk?

Echt, het is eigenlijk heel raar dat het zo vaak gebeurt. Dat mensen elkáár leuk vinden en niet alleen maar dat de één de ander leuk vindt. En dan ook nog tegelijkertijd.
Natuurlijk valt het soms te betwijfelen. Sommige mensen beweren verliefd te zijn op een ander, maar zijn eigenlijk alleen maar verliefd op het idee dat iemand verliefd op hen is (snap je de zin nog?). Maar toch, het gebeurt echt.

En dan zijn er natuurlijk nog vele andere bizarre aspecten aan liefde of verliefdheid. Maar die laat ik nu voor wat ze zijn. Denk er gewoon maar eens over na hoe bizar dit eigenlijk is.

Heb jij wel eens zoiets meegemaakt?

(Eigenlijk klopt mijn verhaaltje niet helemaal bij de quote, want die gaat erover wanneer mensen het ook daadwerkelijk aan elkaar vertellen, maar ik vond het gewoon een mooie quote. Dus.)

De damestoilet-etiquette

Dit stukje zal herkenbaar zijn voor de dames onder ons, maar heren, wees niet bang: ook voor jullie is dit een interessant stukje, want het biedt wederom een inzicht in de wereld van het damestoilet.

‘Ik ga even mijn neus poederen.’
Daar begint het vaak mee.
‘Alweer?’ zucht je tafelgenoot. ‘We zijn nog maar een half uur in het restaurant.’
Je schudt je hoofd – die rare jongens ook – en begeeft je naar het damestoilet. Natuurlijk moet je eerst nog minstens tachtig jaar in de rij staan, maar als je dat overleefd hebt, zie je eindelijk de toiletdeur open gaan.
Nu kunnen er twee typen vrouwen uit de voor jouw bestemde toilet komen.

1. De bitch.
Je doet een poging om naar haar te lachen, maar de glimlach druipt al snel van je gezicht af bij het aanblik van deze arrogante dame. Ze werpt een snelle blik op je, het beste te beschrijven zoals Maria Carey naar de persoon kijkt die haar M&M’s op kleur sorteert. Daarna negeert ze je compleet.

2. De vriendelijke mevrouw.
Na tien minuten moet je natuurlijk weer naar de wc (‘Alwéér?’). Optimistisch als je bent, glimlach je nog een keer naar de vrouw die uit het toilet komt. En jawel: je krijgt een stralende glimlach terug. Thank god, er bestaan nog aardige vrouwen op deze wereld.

Ik heb geen idee of zoiets ook in het herentoilet gebeurt en dan vooral het eerste. Zoals ik het me voorstel, slaan mannen elkaar joviaal op de schouders en gaan een biertje drinken op de wc. Vast gezelliger dan op het damestoilet.

Dus lieve meisjes: wees geen bitch, maar de vriendelijke mevrouw. Arrogantie is echt niet meer hip hoor. De enige reden waarom je arrogant mag kijken: als er een nare geur uit het desbetreffende toilet komt.

(Ik behoor overigens tot de vriendelijke mevrouwen-categorie, ook al ben ik nog maar een meisje en geen mevrouw.)

You’re still in the running to become…

Bron

Inmiddels is het tachtigste seizoen van Holland’s Next Top Model (HNTM) al bezig, maar dat weerhoudt mij er niet van om erover te schrijven.

Ik zal het even uitleggen voor de mensen die dit niet kijken. Overigens hoop ik niet dat jullie mening over mij verandert nu jullie weten dat ik dit soort programma’s kijk. Geloof me: diepgaand is het niet, maar je zult er veel plezier om beleven (vooral om de domme uitspraken die sommige mensen doen).

Oké, het concept is zo: een x aantal meisjes (veertien ofzo?) van minimaal 2.10 meter en maatje ikkanjebottenzien worden in een model mansion geplaatst.  In elke aflevering krijgen ze twee opdrachten. De ene opdracht gaat over make-up, kleding, acteren, de catwalk lopen etc. Degene die het het beste heeft gedaan, wint iets van make-up of een ontmoeting met een topmodel (a.k.a. een vierderangs model waar ik nog nooit van heb gehoord). De tweede opdracht is altijd een fotoshoot.

In de tweede of derde aflevering komt de gevreesde make-over. De meisjes beginnen al te janken bij het idee alleen al. Er is altijd wel iemand die kort haar krijgt en óf dat meisje gaat huilen óf juist het meisje dat niet zo moet zeiken, omdat er geen drol aan haar haren is veranderd.

Het is maar zwaar zo’n competitie. Dat begrijp ik wel. Er wordt make-up bij je aan gebracht (pfff, ik word al moe bij het idee alleen!), je moet mooie kleding aan (bah!) en dan ook nog tien minuten een paar foto’s van je laten nemen. Klinkt behoorlijk uitputtend, niet waar?

Zoals ik al zei, zitten die meisjes in een zogeheten model mansion. Nu weten jullie ook wel hoe meisjes onder elkaar zijn: bitches. Er zit elk seizoen minimaal één bitch bij, maar er is ook altijd een verlegen meisje. En natuurlijk het meisje dat ruzie krijgt met de bitch. Stiekem vind ik de bitchfights één van de grappigste onderdelen van HNTM, het gaat meestal ook nergens over.

Overigens moet je de naam van het programma niet al te serieus nemen. Van de meeste topmodels (spreek uit op zijn Engels) hoor je niets meer en als je er wel iets van hoort, dan gaat het vaak niet over modellenwerk…

Dus heb je zin om je verstand op nul te zetten en je flink te ergeren aan zoveel domheid en nutteloosheid: kijk op maandagavond naar RTL 5.

(de titel komt trouwens van Tyra Banks, presentatrice van America’s Next Top Model die bij de beoordeling ALTIJD hetzelfde zegt, waaronder ook: you’re still in the running to become America’s Next Top Model)

Laura beroept zich: Laura de fotografe



Foto: Laura Zwaneveld

Laura beroept zich is een serie waarin ik een aantal mensen interview (in real life dus, niet via de mail ofzo) over hun beroep. Dit gaat van machinist tot leraar geschiedenis. Deze keer: Laura de fotografe!

***
Het begon al goed: ik kon de studio van Laura (die zit in Schiedam) niet vinden. Maar uiteindelijk is het me toch gelukt en toen stond Laura al in de deuropening. Ik merkte meteen al dat Laura een hele gezellige vrouw is en we hebben dus flink lang gekletst, voordat we overgingen op het interview. Het interview zelf was uiteindelijk korter dan de gesprekken daarvoor en erna, zoveel hebben we gepraat haha.

Het begin

Laura is eigenlijk opgeleid als jeugdwelzijnswerker en heeft na het behalen van haar diploma meerdere baantjes gehad. Maar ze merkte dat ze daar niet gelukkig van werd en heeft toen loopbaanadvies gevolgd. Daar kwam uit dat ze meer met haar creativiteit moest doen. Ze werd toegelaten op de kunstacademie Willem de Kooning in Rotterdam, waar ze ook basisfotografieles kreeg. Het moment dat ze in de donkere kamer zag dat er opeens beeld verscheen op een wit velletje vond ze magisch. Daar wilde ze meer mee doen en zo is ze gaan fotograferen. Ze heeft daarna nog op de kunstacademie in Den Haag gezeten (niet afgemaakt), terwijl ze in deeltijd bleef werken. Maar in oktober 2005 kwam de omslag: dit wilde ze niet meer. Dus nam ze de grote stap om een eenmansbedrijf te beginnen: Laura Zwaneveld Fotografie. Een bedrijf dat op de dag van vandaag bestaat.

De eerste opdracht

Laura’s eerste opdracht was vrijwilligerswerk voor de stichting Ieder Alles, die voor een nieuwe campagne graag posters en dergelijke wilde om zich bekend te maken aan Nederland. Deze stichting pleit voor inclusie voor mensen met een beperking of een handicap (dat die mensen dus een volwaardige plek in de maatschappij krijgen). Hiervoor moest Laura zes jonge mensen fotograferen die in minder of meerdere mate een beperking hadden. Ze vond het spannend, omdat ze niet wist of het ging werken. Maar het bleek heel goed te gaan. Ze had een klik met de mensen en uiteindelijk zijn er mooie foto’s uit gekomen.

De voor- en nadelen

De voordelen vindt Laura dat ze de vrijheid heeft en verantwoordelijk is voor haar eigen succes. Ze kan zelf bepalen of ze ‘ja’ of ‘nee’ tegen iets zegt en het allerbelangrijkste: ze wordt heel blij van haar werk.
Een nadeel is dat ze nooit zeker is van haar inkomen. Bovendien zit Nederland overvol met fotografen. De vraag naar kwalitatief goed beeld is minder geworden, er wordt meer waarde gehecht aan goedkoop, snel beeld. En dat doet af en toe wel pijn.

De leukste opdracht tot nu toe

Het LOC (Landelijk Orgaan Cliëntenraden) wilde nieuw beeldmateriaal voor verslagen en voor de website. Laura werd daarvoor ingehuurd. De bedoeling was dat ze mensen, die op de één of andere manier hulp nodig hebben, volgde in een reportage hun dagelijks leven, waarin de zorg niet centraal stond. Laura kwam daar elke keer met veel energie vandaan, omdat de mensen die ze fotografeerde zulke mooie en krachtige mensen waren (een deel van de reportage kun je hier zien).

De vooroordelen

‘Kun je daar van leven?’ is wat mensen het vaakst tegen Laura zeggen. Het antwoord? ‘Ja natuurlijk, ik leef toch nog!’ Maar ook zijn er mensen die denken dat het allemaal makkelijk is en dat iedereen wel fotograaf kan worden (niet dus).
Wat Laura ook opvalt, is dat mensen met een camera snel een status krijgen, dat het ervoor zorgt dat ze interessanter is voor mensen. Maar voor haar zelf maakt het niet uit wat voor beroep iemand heeft.

Tips voor amateurs

Als belangrijkste tip geeft Laura dat je vooral vanuit je plezier moet fotograferen. Als je er meer van wil weten, kun je cursussen volgen (die Laura trouwens ook geeft, kijk maar op haar website) of kun je veel informatie op het internet vinden.
En wees je ervan bewust dat alles wat je op internet zet, gebruikt kan worden. Ik vroeg ook nog aan Laura of het helpt als je bijvoorbeeld jouw naam op je foto’s zet, maar ze zegt dat een beetje Photoshopper dat binnen drie minuten weg heeft. Denk hier dus aan, voordat je je foto’s op internet zet!

Ik heb veel geleerd van Laura over het fotograaf-zijn. Ik had er zelf eigenlijk niet over nagedacht dat het een lastige branche is qua geld verdienen. Maar waar het Laura om gaat, is dat ze er blij van wordt en dat is duidelijk te zien als ze erover praat! Als je meer wil weten over Laura en haar fotografie, kijk dan op haar website.

Helaas is Laura een aantal weken na het interview voorlopig gestopt. Financieel lukte het niet meer. Ze gaat zich nu herbezinnen welke kant zij met fotografie op wil en zoekt daarnaast een baan voor iets meer financiële zekerheid.

Oktober: Daag jezelf uit

Elke maand plaats ik vijf uitdagingen om het leven mooier, spannender en gekker te maken. Aan jou de keuze om ze uit te voeren of niet.

1. Denk na over een filosofisch onderwerp, bijvoorbeeld: bestaat God? Waarom bestaat de mens?
2. Sta vroeg op wanneer je een vrije dag hebt en doe alles wat je altijd al moest doen, maar waar je nooit zin in had (opruimen en dat soort zaken).
3. Geef een complimentje aan een onbekende.
4. Ga naar een theaterstuk.
5. Reageer en vertel me drie goede dingen die jij voor anderen doet of hebt gedaan (maakt niet uit ‘klein’ het is).

Enjoy!

Kick-Ass

Bron

Normaal kijk ik lieve/rare/zielige films. Zo’n soort film is dit niet.

Dave besluit op een dag om superheld te worden (niet dat hij echte superkrachten heeft, maar goed). Dit brengt hem in rare en soms gevaarlijke situaties. Gelukkig krijgt hij hulp van andere superhelden, waaronder een klein meisje, Mindy (nee, niet Mega Mindy), en haar vader Damon.

Deze film is echt supergrappig. Bovendien speelt Aaron Johnson erin, die erg like-waardig is (krullen: check, knap: check) (alhoewel hij in deze film wel een beetje het sulletje speelt). En de personages zijn ook geweldig, zoals Hit Girl. Gelukkig voor romantici zoals ik zit er ook nog een beetje liefde in.

Wel kijken: Aaron Johnson en de humor of course.
Niet kijken: Als je iets tegen toyboys hebt (de vriendin van Aaron Johnson is ongeveer tachtig jaar  drieëntwintig jaar ouder). Bah. Niet aan denken!

Leukste quote:  

Damon: ‘So… Have you thought a little more about what you might want for your birthday?’
Mindy: ‘Can I get a puppy?’
Damon: [surprised] ‘You wanna get a puppy?’
Mindy: ‘Yeeah, a cuddly fluffy one, and a Bratz movie-star make over Sasha!’
[Damon is stunned]
Mindy: [laughs] ‘I’m just playing with you, Daddy! Look, I’d love a Benchmade model 42 butterfly knife.’
Damon: [relieved] ‘Oh child… You always knock me for a loop!’