Categorie: Gedachten

Words are flowing out

Eén van de mooiste songteksten ooit? Meneer J. Lennon (wellicht bekend) heeft die geschreven, naar mijn mening. Het komt uit ‘Across the Universe’ van de Beatles:

Words are flowing out like endless rain into a paper cup
They slither while they pass, they slip away across the universe
Pools of sorrow, waves of joy are drifting through my open mind
Possessing and caressing me

Wauw.

Het schijnt dat John Lennon het heeft geschreven na een ruzie met zijn toenmalige vrouw Cynthia en dat hij de woorden steeds maar weer hoorde (words are flowing). Dat is natuurlijk één manier om er naar te kijken.
Ik weet niet of jullie dat ook hebben, maar wanneer iemand iets gemeens tegen me zegt of als ik ruzie heb (gebeurt gelukkig niet zo vaak, dat tweede dan), dan hoor ik de woorden steeds maar weer in mijn hoofd en dan denk ik: ‘Shit, ik had dit en dit moeten zeggen.’
Lang leve de assertiviteit.

Maar je kan er ook op een andere manier naar kijken. De bloggers/schrijvers onder ons kennen het vast wel: de flow. De flow is een heerlijk, gelukzalig moment waarbij je handen over het toetsenbord vliegen en de meest geniale zinnen in het word-document zetten (ik heb het nu over de moderne mensen onder ons, met pen en papier kan natuurlijk ook). Wauw, denk je. Dat is het beste wat ik ooit heb geschreven en ik heb er geeneens uren over gedaan!

Een bekend, maar helaas zeldzaam fenomeen. Oké, helemaal toepasbaar is hij niet op de lyrics, maar misschien wel op de eerste twee zinnen. Dus: laat die flow maar komen.

Herken jij één van deze situaties of misschien wel beide? En hoe zou jij deze woorden van John Lennon interpreteren?

Bekijk het eens van de andere kant

Op de middelbare school zat ik in de debatclub. Eerlijk is eerlijk: erg goed was ik niet. In standpunten bedenken misschien nog wel, maar ik was (meestal) te verlegen om iets te zeggen. Dat ging ongeveer zo, in mijn hoofd dan:
‘Oh ja, ja, ik weet wat ik moet zeggen, ha, geweldig! Oh wacht, er is nog iemand aan het praten. Lalala. Wat wilde ik ook alweer zeggen? Oh ja. Pfff, gelukkig is hij nu gestopt met praten. Nu kan ik… Oh shit, er begint al iemand anders. En nu weer iemand anders. En… shit, ze hebben het alweer over een ander onderwerp.’
Dus. Mijn bijdrage was niet zo goed. Maar dat maakt niet uit, het kwam toch maar mooi van pas toen ik vorig jaar moest debatteren in het Engels voor mijn studie en daar een acht voor haalde!

Goed, dit blogje was niet bedoeld om op te scheppen over de oh zo hoge cijfers die ik haal (*ahum* I wish). Wat we natuurlijk ook moesten doen bij de debatclub is argumenten bedenken bij stelling. Niet alleen voor-, maar ook tegenargumenten. En dat is nog niet zo makkelijk.

In de echte boze buitenwereld is het ook moeilijk. Je weet zelf misschien wel hoe moeilijk het is tijdens een ruzie om het vanuit de andere kant te bekijken. Ik bedoel, begrijpen je ouders nou echt niet dat het noodzakelijk is om om drie uur thuis te komen en niet om twaalf uur ’s nachts? Ze denken ook echt niet aan jou!
Maar, dat is het punt: jij ook niet aan hen. Hoe moeilijk het ook is: probeer het eens van een andere kant te bekijken.

Bij bijna elke stelling (ik zit nu aan dingen te denken als: ‘Je mag mensen mishandelen.’ enzo, lijkt me heel moeilijk om daar een voorargument voor te bedenken, dus daarom zeg ik bijna) zijn er goede argumenten, zowel voor als tegen. Het zorgt voor meer begrip en (hopelijk) minder ruzie.

Dus lieve mensen, probeer het eens. Misschien wordt de wereld dan een klein ietsiepietsie beetje liever.

Your true colours

De lucht is (als je geluk hebt) blauw. De blaadjes aan de bomen in de zomer zijn groen. Aardbeien zijn rood. Zonnebloemen zijn bruin met geel. Logisch toch? Of niet?

Want wie zegt dat jij dezelfde kleur ziet als ik? Kleuren zijn conventies. We hebben besloten dat de kleur die een banaan heeft ‘geel’ heet. Het had net zo goed ‘groen’ kunnen heten. Maar dat bedoel ik eigenlijk niet.

Stel, jouw lievelingskleur is blauw en die van mij ook. Hoe weten we dan zeker dat dat dezelfde kleur is? Misschien is wat de kleur blauw voor jou is wel de kleur groen voor mij.
Ik hoop dat jullie het snappen, maar anders leg ik het nog een keer uit. De mijter van Sinterklaas (waarom ook niet dat voorbeeld, er liggen immers al kruidnoten in de schappen) is rood. Maar wie zegt dat wij allebei dezelfde kleur rood zien? Misschien is de kleur die rood is voor mij wel de kleur paars voor jou.

Dus even nadenken. Stel je voor dat alles wat jij nu als oranje ziet voor een ander blauw was. Hoe raar zou dat zijn! Het is echt vreemd om je dat voor te stellen.

Punt is, we weten het niet. En dat is eigenlijk wel jammer.

All the lonely people, where do they all come from?

In het liedje Eleanor Rigby van de Beatles wordt het verhaal van twee eenzame mensen verteld. Allereerst Eleanor Rigby, die een weduwe is (?) (vanwege de zin: ‘picks up the rice in the church where her wedding has been’). En Father McKenzie, die een preek schrijft die niemand zal horen. Allebei eenzame mensen.

All the lonely people, where do they all come from? Eenzaamheid is iets wat vaak niet opgemerkt wordt. Dit klinkt misschien logisch: ‘Als je eenzaam bent, zie je niet veel mensen, dus kunnen ook niet veel mensen weten dat je eenzaam bent.’ Maar dat is het niet. Al heb je tachtigduizend vrienden en familie, dan nog kun je eenzaam zijn.

Met de definitie van mijn woordenboek (eenzaamheid v het alleenzijn) ben ik het dus niet eens. Al sta je in een ruimte met enorm veel mensen (die dan ook nog eens vriendelijk tegen je praten), dan nog kun je eenzaam zijn. En andersom (dit argument is waarschijnlijk niet geldig, want ik draai het antecedent en consequent om, voor de mensen die iets van filosofie en logica weten) ook: alleen zijn hoeft niet per se eenzaamheid tot gevolg hebben.

Het is een lastig gegeven (gegeven is niet het goede woord, maar ik kan het juiste woord momenteel niet bedenken), eenzaamheid. Want hoe kom je er in hemelsnaam ooit achter of iemand eenzaam is? Misschien is je buurvrouw het wel. Die ene aardige docent. Of een familielid. Het is niet bepaald iets waar veel over gepraat wordt in onze samenleving, misschien is het zelfs wel een taboe te noemen.

En wat is er tegen te doen? Meer contacten is niet altijd de oplossing. Misschien wel de verdieping van de contacten die je het hebt. Ik weet het eigenlijk niet. Weten jullie het?

When you judge another, you do not define them, you define yourself

Bron

Voor en na het interview heb ik nog lang met Laura gepraat. Het ging over van alles, werk, politiek, fotografie etc. Op een gegeven moment hadden we het over vooroordelen.

En toen zei Laura dit: we hebben allemaal vooroordelen of denken dat we beter zijn dan anderen. Het verschil zit hem erin dat er mensen zijn die zich daarvan bewust zijn en mensen die dat niet zijn.

Ik ben het met haar eens. Natuurlijk kunnen we proberen om andere mensen minder te veroordelen (en dus niet in vooroordelen naar hen te kijken), maar dat is lastig. Je zal nooit helemaal van je vooroordelen afkomen. Dit komt door je opvoeding, de media, je vrienden, maar natuurlijk ook gewoon door jezelf.

Maar er is wel een verschil. Ik weet dat ik vooroordelen heb en dat dat niet goed is. Ik ben me daarvan bewust. Maar veel mensen zijn dat niet.  En dat kan kwalijke gevolgen hebben. Misschien kun je wel raden waar ik het over heb (het huidige kabinet en vooral een bepaalde partij).

Maar ook in het ‘klein’ heeft het gevolgen. Mensen die uitgescholden worden op straat, omdat ze er anders uit zien en daarom wel gothic/homo/buitenlands/weetikveelwat zullen zijn. Soms leidt het zelfs tot geweld.

Ook belangrijk, zoals het plaatje al zegt: dat jij een vooroordeel hebt over iemand, zegt iets over jou, niet over die persoon. Denk daar maar over na.

We hebben allemaal vooroordelen. In principe maakt dat niet uit (in de zin van: iedereen doet het, als is dat eigenlijk geen goed argument en in de zin dat je er heel moeilijk of misschien wel niet vanaf komt), maar let wel: wees je er van bewust. Kijk naar de vooroordelen die jij hebt over anderen en ga na of het wel helemaal klopt.
Ik weet het antwoord daar al op.

Welke vooroordelen heb jij over bepaalde mensen/groepen? (en wees niet bang, ik zal je niet gaan uitschelden en hopelijk andere lezers niet, want zo laat jij al zien dat je je bewust bent hiervan en dat is juist goed!)

Ik zal zelf ook even een voorbeeld geven: als ik langs een groepje jongeren loop, voel ik me onveilig, omdat ik bang ben dat ze vervelende dingen gaan roepen. Ik ga er dus al automatisch vanuit dat ze zich zo gedragen en dat hoeft natuurlijk niet per se zo te zijn.

Kleuren, cijfers en dagen

Meestal gaat het op verjaardagen over politiek, de kinderen, het werk of iets dergelijks. Maar een tijdje terug hadden het vriendje, mijn broertje en ik het over iets totaal anders wat me aan het denken zette.

Ik las een keer op een forum dat er mensen zijn die dagen als kleuren zien. Zelf heb ik dat niet, maar ik kan me er wel wat bij voorstellen. Ze hadden echter zelf al de oorzaak erachter gevonden: op de basisschool gaven de juffen en meesters aan elke dag een kleur om de dagen uit elkaar te houden (ook zielig voor mensen die kleurenblind zijn trouwens).

Wij hadden het niet over kleuren, maar over cijfers. Wat zowel het vriendje als ik deden (mijn broertje keek ons raar aan): we gaven eigenschappen/karakters aan cijfers. Zelf deed ik dat om het rekenen in groep drie te versimpelen. De zeven was niet echt bevriend met de negen, de zes deed nooit zo moeilijk etc. Eigenlijk heel verwonderlijk. Zijn er nog meer mensen die dat doen?

Wat ik ook heb en ik dacht niet dat iemand dat had, totdat ik het las in een boek van Harry Mulisch (volgens mij twee vrouwen). Ik zie de dagen op een bepaalde manier. Het is heel lastig uit te leggen, maar ik zal een poging doen. Als ik de week voor me zie, zie ik het eigenlijk als een agenda. Maandag staat bovenaan, daaronder dinsdag en woensdag en aan de rechterkant zie ik donderdag en vrijdag. Zaterdag en zondag komen dan weer onder de twee bladzijdes, waarbij zaterdag iets meer richting donderdag en vrijdag en zondag iets meer richting maandag, dinsdag en woensdag.
God, dat klinkt gek.
Ik hoop maar dat ik het een beetje goed heb uitgelegd. Ik heb geen idee waar mijn exemplaar van ‘Twee vrouwen’ is, dus ik kan het helaas niet opzoeken, maar blijkbaar ben ik niet de enige. Ik heb trouwens hetzelfde met maanden. Heeft IEMAND dit ook of ben ik gewoon gek aan het worden?

Dit zijn dus van die rare fenomenen. Voor de persoon zelf zijn ze heel logisch, maar is dat wel zo? Zo zijn er nog meer dingen. Weten jullie misschien nog meer van dit soort dingen of herken je jezelf in bovenstaande verschijnselen?

Liefde is raar

Bron

‘Hoe het statistisch mogelijk was dat er mensen waren die op precies hetzelfde moment hun angsten en reserves lieten vallen en er zo achter kwamen dat ze verliefd op elkaar waren – ik kon er niet bij. De toevalswaarde daarvan moest, zo veronderstelde ik, ongeveer samenvallen met de kans dat een meteoriet op ons huis neerkwam: nooit helemaal uitgesloten, maar toch wel vrij onwaarschijnlijk. ‘Het Geweten – Jessica Durlacher.

Liefde is raar. Verliefdheid al helemaal.  Je hart begint al te kloppen bij het horen van zijn of haar naam en ’s nachts kan je bijna niet slapen. Wat maakt die ene persoon nou anders/mooier/beter/leuker/fijner dan alle andere tachtigduizend miljoen mensen op aarde? Dat principe is op zich al raar. Helemaal bizar is het als die persoon dan ook nog eens op jou verliefd wordt. Huh, what’s going on? Hij of zij kiest JOU! Uit duizenden meisjes of jongens. Terwijl er zoveel mooiere/slimmere/leukere/grappigere mensen zijn dan jij. Wauw. Hoe is het mogelijk?

Echt, het is eigenlijk heel raar dat het zo vaak gebeurt. Dat mensen elkáár leuk vinden en niet alleen maar dat de één de ander leuk vindt. En dan ook nog tegelijkertijd.
Natuurlijk valt het soms te betwijfelen. Sommige mensen beweren verliefd te zijn op een ander, maar zijn eigenlijk alleen maar verliefd op het idee dat iemand verliefd op hen is (snap je de zin nog?). Maar toch, het gebeurt echt.

En dan zijn er natuurlijk nog vele andere bizarre aspecten aan liefde of verliefdheid. Maar die laat ik nu voor wat ze zijn. Denk er gewoon maar eens over na hoe bizar dit eigenlijk is.

Heb jij wel eens zoiets meegemaakt?

(Eigenlijk klopt mijn verhaaltje niet helemaal bij de quote, want die gaat erover wanneer mensen het ook daadwerkelijk aan elkaar vertellen, maar ik vond het gewoon een mooie quote. Dus.)

Zelfmoord: egoïstisch of niet?

Als je, net zoals ik, vaak met de trein gaat, dan hoor je deze zin soms voorbijkomen: ‘In verband met aanrijding met een persoon rijden er geen treinen van blabla naar blabla.’

En in sommige gevallen betekent dit: iemand heeft zelfmoord gepleegd.

Zelfmoord is ernstig. Ik weet niet precies hoeveel mensen er jaarlijks zelfmoord plegen in Nederland, maar al is het er één, dat is één teveel.

Wat me opvalt, is dat mensen zeggen dat  zelfmoord in de zin van jezelf voor een trein werpen egoïstisch is. Het kan de machinist en de mensen in de trein een trauma bezorgen, je veroorzaakt vertraging en hoe kun je dat je familie en vrienden aan doen?

Ik ben het daar niet mee eens. Het is niet normaal om zelfmoordgedachtes te hebben. Misschien hebben we allemaal wel eens gedacht: ik zou willen dat ik dood was. Maar op regelmatige basis is dit niet normaal. Ik denk dat als je zelfmoord pleegt of wil plegen, dat het op psychisch gebied niet goed gaat. Ik weet niet of ik het een ziekte moet noemen (depressie?). In ieder geval denk ik dat je in zo’n geval niet in staat bent om aan anderen te denken,  dat het een symptoom is (ik weet ook niet of dat een goed woord ervoor is eigenlijk). En daarom vind ik het niet egoïstisch. Je kan er niets aan doen (behalve hulp zoeken natuurlijk).

Ik ben natuurlijk geen expert op dit gebied. Dit is niet bedoeld om iemand aan te vallen, maar het is mijn mening en ik hoop dat ik het een beetje goed onderbouwd heb. Je hoeft het niet met me eens te zijn, maar ik zou in dat geval wel graag jouw argumenten willen horen :)

Wat vinden jullie: is zelfmoord egoïstisch of niet?

Hoe vaak doen we het?

Bron

Huilen is iets raars als je erover nadenkt. Je bent verdrietig (je kunt natuurlijk ook huilen van blijdschap, maar daar wil ik in dit stukje aan voorbij gaan) en opeens komt er een zoute vloeistof vermengd  met slijm uit je ooghoeken stromen. Waarom eigenlijk? Weet iemand hierop het antwoord?

Ik vind het moeilijk om mensen te zien huilen. Wat moet ik doen, troosten of juist niet? Dat verschilt natuurlijk per persoon. En zelf huilen, in het openbaar, is al helemaal vervelend. Soms sta je op het punt om te huilen en als iemand dan vraagt: ‘Gaat het?’ begint het al.

Soms lees ik dat mensen maanden geleden hebben gehuild. Misschien ligt het aan mijn geslacht (overhaaste generalisatie?) of aan mijn persoon, maar bij mij zitten er echt geen maanden tussen. Al is het maar, omdat ik soms moet huilen bij films of dergelijke (vooral tijdens een bepaalde periode in de maand natuurlijk).

Sommige mensen zie je nooit huilen, behalve bij een begrafenis of een crematie. Andere mensen huilen misschien wel elke week. Waarom? Waar heeft dat mee te maken? Ben je zwakker als je vaker huilt of juist sterker, omdat je je emoties durft te tonen?

Ik weet het niet. Ik heb meer vragen dan antwoorden.

Huil jij vaak? (een persoonlijke vraag, ik weet het, je hoeft hem niet te beantwoorden) En wat doe je als je iemand anders ziet huilen?

(Misleidende titel hè? ;))

Houden van

‘Ik hou van je.’

Zeg jij deze zin vaak? Tegen wie zeg je het? En wat betekent het eigenlijk?

Houden van iemand gaat veel verder dan iemand aardig of lief vinden. Maar wanneer houd je van iemand, wat is de grens tussen houden van en iemand mogen? Zelf denk ik dat ‘houden van’ betekent dat je iemand door en door kent. De goede kanten, maar ook de slechte. En dit alles brengt een positief gevoel bij jou, die persoon zit in je hart. Ik denk dat als je van iemand houdt, je je leven voor die persoon zou geven.

Maar hoe ontwikkelt zich dat? En hoe komt het dat je sommige mensen door en door kent, maar dat je niet van hen houdt? (al heb ik dat zelf overigens niet, maar dat is wel mogelijk) En hoe moet je het beschrijven? Ik heb net een matige poging gedaan, want eigenlijk is het niet uit te leggen. Zijn er mensen die niet in staat zijn van anderen te houden?

En hoe weet je dat iemand van je houdt als die persoon dat niet tegen je zegt? Of als hij of zij het wel zegt, hoe weet je dan dat het waar is? Tegenwoordig lijkt de jeugd (dit klinkt alsof ik al heel oud ben haha) het al snel te zeggen tegen een vriendje of vriendinnetje (smsjes en msnnamen met: hvj, wjnmk, ntb!*).

Ik vind het een lastig onderwerp. Er zijn zoveel vragen, maar weinig antwoorden.

Zeg jij vaak ‘Ik hou van jou’?**

*Hou Van Je, Wil Je Nooit Meer Kwijt, Niet Te Breken.
** Voordat mensen over de spelling gaan zeuren: je kan het met of zonder d schrijven en ik heb gekozen om het zonder een d te schrijven.

(Oh en luister naar dit vrolijke liedje van Jan Rot, vooral aan het einde van de clip met zijn kinderen, dat is echt schattig en lief!)