Archive for ‘Persoonlijk’

december 12th, 2017

Eerlijk over reizen #faketravelblogger

Fake travelblogger coming through.

Iemand vroeg zich na deze blog met de dubieuze titel af of ik mijn vakantie in Taiwan nou leuk vond. Ik kan me die vraag wel voorstellen, want ik weet het antwoord eigenlijk niet zo goed. Oh ja hoor, tegen kennissen zeg ik ‘Leuk!’ als ze vragen hoe het was. Maar ik zeg ook ‘Goed!’ als ze vragen hoe het gaat, terwijl dat ook niet altijd zo is. Het was namelijk niet alleen leuk in Taiwan.

Laat ik beginnen met dat ik niet aan wanderlust lijd. Hiervoor was ik nooit buiten Europa geweest en daar zat ik ook niet zo mee. Mijn moeder heeft vliegangst, dus vroeger waren we aangewezen op de auto en daarna had ik nooit echt veel geld (of: nooit echt veel geld ervoor over). Reizen schijnt je leven te verrijken en hoewel dat deels ook klopt, vind ik mijn leven op deze manier ook gewoon prima. Er zijn ook andere manieren om je leven te verrijken (boeken, mensen, boeken!).

Bovendien ben ik een semi-verwend kind. Kamperen deden we niet aan. Onder geen enkele voorwendsel zal ik in een tent slapen. Dat heb ik dan ook nooit gedaan. Ik zie er echt niet de lol van in om op vakantie primitiever te gaan leven dan je normaal doet. Met een wcrol ’s nachts over de camping naar de wc lopen? ’s Ochtends uit je tent branden? Het zal wel erg zen en alles zijn, maar ik zou er doodongelukkig van worden. Ook backpacken (hallo, mijn rug doet al pijn als ik mijn laptop in mijn rugzak doe) gaat hem echt niet worden. Die gatachtige constructies wat ze wc’s noemen in Taiwan vond ik al erg genoeg. Niet dat ik all inclusive op een strand mijn billen wil branden (doe mij maar iets meer cultuur) of nooit meer op vakantie zou willen, maar reizen zoals de echte ékte travelbloggers doen? Niet voor mij.

Dus. Taiwan. Het was mooi, het was anders, er was lekker eten. Maar na anderhalve week wilde ik gewoon naar huis. Niet vanwege heimwee, maar álles was anders daar. En ik wilde weer iets bekends zien. Ik was bijna blij om af en toe de grote, gele M te zien, terwijl ik daar nooit eet. Kun je nagaan.

Ik ben blij dat ik Taiwan heb gezien, want het was een kans (hoeveel vrienden kennen jullie die in Taiwan wonen?) en ik wist echt niet wat ik kon verwachten. Ik heb me er ook zeker wel vermaakt en er van geleerd. Maar voorlopig wil ik het vliegtuig niet inspringen en al helemaal niet naar een of ander ver land. En dat is oké. Er zijn al genoeg travelbloggers.

november 26th, 2017

Help Laura de winter door

In 2012 dacht ik het te weten hoe je de winter moet doorkomen zonder dood te vriezen. Maar nu is het 2017 en ben ik er niet meer zo zeker van dat ik het nog langer ga redden. Tenzij jij me helpt. Geef om mij. Help Laura de winter door.

Het zit zo: ik ben altijd al een koukleum geweest. Onder de twintig graden begin ik al te bibberen. En dat is nogal vaak in Nederland. Op dit moment woon ik dan ook nog in een huis uit de jaren dertig. Ziet er leuk uit hoor, maar je kan net zo goed geen muren hebben met dit gebrek aan isolatie. Tel daar nog een huisgenoot bij van wie het huis is en die geen kou schijnt te voelen (waarom hebben mannen het nooit koud??????) en je snapt waarom er ijsblokken aan mijn lichaam zitten.

Het ergste is nog wel dat het nog geen winter is. Het is herfst, maar ik ga al bijna dood. In bed kan ik niet warm worden, buiten kan ik niet praten door het bibberen en ik begin langzamerhand op een smurf te lijken. Natuurlijk heb ik mijn eigen tips geprobeerd (op de laatste na, weet niet waar je een vriendje kan kopen in de winkel tegenwoordig), maar niets lijkt te helpen.

Zo kan het niet langer. Ik heb jullie tips en euro’s nodig (geld maakt warm toch?). Want als dit zo doorgaat, verschijnen er geen blogs meer. Jullie zijn gewaarschuwd.

november 18th, 2017

Bloed, zweet en blauwe plekken

Dionne staat dus te shinen op de voorgrond, maar op de achtergrond doe ik alsof ik iemand die me steekt met een mes in elkaar sla, dus ja.

Na alles met de buurman, een jongen op straat die zei dat hij me zou vermoorden, omdat ik ‘Houd je bek’ zei toen hij me een kutho*r noemde en het laatste nieuws voelde ik me niet al te veilig meer. Maar ja, je bent een vrouw en bovendien maar 1.55m, dus wat kan je doen? Ik besloot dat ik wilde leren om mezelf te verdedigen. Ik had eigenlijk geen idee hoe ik dat moest doen (ja, in de ballen trappen en je sleutels in de hand houden, maar voor de rest?) Ik las over Krav Maga, een zelfverdedigingsmethode uit Hongarije en Israël,  en dat wilde ik wel proberen. Ik durfde alleen niet.

ik heb namelijk vele trauma’s overgehouden aan gymles (de piepjestest anyone?) en ik wist dat je er bij Krav Maga niet ongeschonden uitkwam. Maar toen was daar Dionne, mijn spirit animal, omdat ze gewoon zegt wat ze denkt tegen onbeschofte bejaarden en die ging allerlei sporten uitproberen in Rotterdam. Nu moest ik wel. En ik ging.

Het was leuker dan ik had verwacht. We begonnen met rondjes rennen in de gymzaal, waardoor ik even zin had om huilend weg te rennen. Maar het was allemaal te doen. We leerden hoe je je moest verdedigen als iemand je steekt met een mes (of een bitchslap geeft, maar wie ziet het verschil in het donker). Tip van de dag: AFSTAND CREËREN. Ren weg als dat kan en zorg anders voor zoveel mogelijk afstand door te trappen en als dat niet gaat door te slaan. Als je op de grond ligt, zit je in een heel slechte positie dus probeer zo snel mogelijk op te staan.

Dit trappen en slaan moest je natuurlijk oefenen bij elkaar. Ik probeerde uit alle macht om Dionnes voorgevel niet aan te raken. Niet dat ik daar graag aan zit, maar ze geeft nog borstvoeding en dat is pijnlijk en ik zag al voor me dat er dan zo’n borst uit elkaar spat en nou ja. Dionne kan helaas hard trappen (we hadden wel stootkussen, maar dan moet je hem wel goed voor je doen, ja, ik heb het tegen jou, Laura), dus ik ben er niet ongeschonden vanaf gekomen.

De volgende dag klaagden we allebei over blauwe plekken en spierpijn, zoveel spierpijn. Maar alles beter dan een messteek.

Tags:
november 1st, 2017

The bitch is back

Ja hallo, ik ben weer in Nederland. Ik ga uiteraard nog een blog schrijven over welke dingen me zijn opgevallen in Taiwan (spoiler: ze trekken wcpapier niet door, maar gooien het in de prullenbak), maar hier volgt eerst een verslag aan de hand van deze blog met mijn paniekerige vragen:

– Dertien uur vliegen!!! ’s Nachts!!! In een vliegtuig!!! Ik heb nooit langer dan twee uur in een vliegtuig gezeten en al helemaal niet ’s nachts. Het is dus de bedoeling dat ik ga slapen, maar hoe doe je dat in een vliegtuig? En hoe kom je überhaupt die dertien uur door zonder trombose te krijgen en pijnlijke billen van het zitten? Hoe zit het met eten? Zoveel vragen #n00b. Slapen in een vliegtuig doe je niet. Er zijn mensen die het kunnen, maar ik niet. De dag erna heb ik twaalf uur geslapen, maar voelde ik me alsnog moe. Je voorkomt de trombose door een stoel aan de zijkant uit te kiezen en af en toe op te staan. Of door heel vaak naar de wc te gaan. Pijnlijke billen heb je waarschijnlijk alleen als je geen billen hebt, but I got that booty. Eten krijg je in overvloed, mijn god.
– Ik ben bovendien nog nooit buiten Europa geweest. Krijg ik een jetlag? Krijg ik een cultuurshock? Wat kan ik verwachten van Taiwan? Hoe gaat dat als je niets begrijpt, omdat alles in het Chinees is? Ik heb geen idee of ik een jetlag had, want ik had een nacht niet geslapen, dus het zou ook daardoor kunnen komen. Wel heb ik de hele vakantie geen honger gehad (ik at wel hoor). De cultuurshock viel me mee, maar aan het einde van de vakantie vond ik het wel vervelend dat niets vertrouwd was en dat ik niets kon lezen. Gelukkig had ik een tolk bij me.
– Hoe zorg ik ervoor dat ik niet al mijn geld uitgeef? En dat alles in mijn koffer past? Geen zorgen, ALLES in Taiwan is goedkoop. En mijn koffer was net zo zwaar heen als terug, terwijl ik wel allemaal cadeautjes had gekocht????????????????
– Waarom mag mijn kat niet mee? En wat moet ik doen zonder haar dagelijkse kopjes en gespin? Je kat heeft in je koffer geplast, dus die mis je pas eind van de tweede week.
– Wat als ik verdwaal en Enya (de vriendin die daar woont) kwijtraak? Moet ik dan voor altijd in Taiwan wonen? Op straat? En wat voor gevolgen heeft dat voor mijn blog? Ik ben niet verdwaald en alle bloglezers zijn me dankbaar.
– Wat voor gevolgen heeft de gemiddelde lengte van Taiwanezen die dichterbij mijn eigen lengte komt voor mijn mentale gesteldheid en mijn nek? Ik heb me nog nooit zo prettig gevoeld.
– Hoe moet je met stokjes eten? En hoe moet je met stokjes eten zonder dat je er duizend jaar over doet? De eerste poging lukte meteen en elke dag ging het een stukje sneller.
– Moet ik me om de tien minuten insmeren om te zorgen dat ik niet verbrand? Nee, want het regent de halve tijd. En met regenen bedoel ik NON STOP KEIHARDE REGEN. Gelukkig was het wel een paar dagen zon en toen ben ik gewoon niet verbrand.
– Wat voor kleding moet ik meenemen? En hoeveel? En schoenen? Tip: neem geen maxidresses mee, want als het warm is, zijn ze te warm en als het regent (maar wel warm is, want tropisch) dan worden ze nat. Neem dus vooral korte dingen mee, maar niet teveel decoletté, want daar schrikken ze van. Schoenen: goede sneakers.
– En wat dacht je van boeken? E-reader doe ik niet aan, maar hoeveel echte boeken moet ik dan meenemen en welke? Ik had dus speciaal drie pockets gekocht, waarvan ik er twee ben vergeten. Dit is geen goed plan. Gelukkig had ik wel veel tijdschriften mee. In Taiwan valt nauwelijks een Engels boek te kopen, dus daar kun je niet op vertrouwen.
– Hoe zorg ik dat een travelblogger word en alles gesponsord krijg? DOE HET HET NIET, HET IS HET NIET WAARD. Je kunt beter lifestyleblogger worden, dan krijg je een gevarieerder aanbod aan spullen #gratis #opgestuurd #nospon.

Een blogje met cultuurverschillen volgt nog. Voor nu ga ik proberen te wennen aan de kou (heeft iemand daar nog tips voor?).

Tags:
oktober 11th, 2017

Kutkat aangeboden

Mijn week begon al slecht. Nog enigszins slaapaangeschoten stapte ik de woonkamer binnen. Ik keek recht uit op een bilspleet van een man die bezig was met een stellage voor het raam. Sindsdien kwam het niet meer goed. Het regende, maar ik had mijn paraplu uitgeleend aan iemand anders en kwam daar pas achter toen ik al op de fiets zat. Natuurlijk had ik net mijn haar gewassen. Ik gaf een fortuin uit bij de Hema, liep urenlang bij de Donner naar boeken te kijken en toen ik thuiskwam, moest ik meteen werken.

De volgende dag begon zo mogelijk nog slechter. Ik werd eerst wakker door mijn huisgenoot, viel in slaap, werd wakker door de werklui, viel in slaap en toen ging de wekker veel te vroeg. Nietsvermoedend stond ik op om te ontdekken dat Dikkie mijn bed ondergekotst had. Zelf bijna kotsend liep ik in mijn ondergoed naar de woonkamer om keukenpapier te halen om daar te ontdekken dat die stellage er nog stond inclusief bilspletenman. Daarna sprong ik snel onder de douche en fietste ik, terwijl het regende uiteraard, naar een afspraak met een vriendin. Ergens tussen die activiteiten door rook ik een gek luchtje, maar ik had haast, dus ik ging gewoon weg.

Ik kwam thuis en dacht: laat ik even mijn koffer verder inruimen, want ik ga morgen (dat is dus voor jullie vandaag) naar Taiwan. Ik pakte er een wit hemdje uit – die dag ervoor gekocht bij de Hema – en merkte een gele vlek. En toen besefte ik wat de geur was die er uit mijn koffer kwam: kattenpis. Jawel jongens, mijn schat van een kat had én mijn bed ondergekotst én mijn koffer met inhoud ondergeplast.

Huilend stortte ik neer, terwijl ik een vuile blik wierp naar het duivelse beest. Nadat ik een beetje ben bijgekomen, pakte ik haar op. Zo, die gaat bij het grofvuil. Kutkat.

Tags:
oktober 5th, 2017

Ik ga volgende week naar Taiwan en ik heb zoveel vragen

Volgende week ga ik dan eindelijk naar Taiwan. Ik kan aan jullie vast wel verklappen dat ik een beetje zenuwachtig ben. En wel hierom:

– Dertien uur vliegen!!! ’s Nachts!!! In een vliegtuig!!! Ik heb nooit langer dan twee uur in een vliegtuig gezeten en al helemaal niet ’s nachts. Het is dus de bedoeling dat ik ga slapen, maar hoe doe je dat in een vliegtuig? En hoe kom je überhaupt die dertien uur door zonder trombose te krijgen en pijnlijke billen van het zitten? Hoe zit het met eten? Zoveel vragen #n00b.
– Ik ben bovendien nog nooit buiten Europa geweest. Krijg ik een jetlag? Krijg ik een cultuurshock? Wat kan ik verwachten van Taiwan? Hoe gaat dat als je niets begrijpt, omdat alles in het Chinees is?
– Hoe zorg ik ervoor dat ik niet al mijn geld uitgeef? En dat alles in mijn koffer past?
– Waarom mag mijn kat niet mee? En wat moet ik doen zonder haar dagelijkse kopjes en gespin?
– Wat als ik verdwaal en Enya (de vriendin die daar woont) kwijtraak? Moet ik dan voor altijd in Taiwan wonen? Op straat? En wat voor gevolgen heeft dat voor mijn blog?
– Wat voor gevolgen heeft de gemiddelde lengte van Taiwanezen die dichterbij mijn eigen lengte komt voor mijn mentale gesteldheid en mijn nek?
– Hoe moet je met stokjes eten? En hoe moet je met stokjes eten zonder dat je er duizend jaar over doet?
– Moet ik me om de tien minuten insmeren om te zorgen dat ik niet verbrand?
– Wat voor kleding moet ik meenemen? En hoeveel? En schoenen?
– En wat dacht je van boeken? E-reader doe ik niet aan, maar hoeveel echte boeken moet ik dan meenemen en welke?
– Hoe zorg ik dat een travelblogger word en alles gesponsord krijg?

Dus please, geef me antwoorden.

Tags:
september 18th, 2017

Waarom ik ben verhuisd (spoiler: niet vanwege iets leuks)

Twee jaar geleden kwam ik in Rotterdam te wonen, nadat mijn relatie uitging en ik snel iets anders moest vinden, omdat we ook samenwoonden. Na twee weken (!!!) vond ik een studio in Blijdorp, dankzij de wijsheid om me op mijn achttiende in te schrijven voor sociale huurwoningen in Rotterdam en ik dus genoeg wachttijd had.

Hoewel ik me k u t voelde (liefdesverdriet, we’ve all been there), leek het in eerste instantie perfect. Het gebouw waarin ik woonde was mooi (jaren dertig, glas in lood!), ik had een studio van veertig vierkante meter dat dankzij huurtoeslag betaalbaar was, dichtbij het station en het centrum. Maar perfectie bestaat duidelijk niet.

Na een paar maanden trilde mijn vloer. De buurman had zijn muziek zo hard opstaan dat ik zelfs niet normaal meer kon nadenken. Dat is niet handig als je moet studeren en (thuis) werken, dus belde ik aan. Drie gangsterachtige jongens stonden voor me. Ze begrepen niet waarom ik vroeg of de muziek zachter mocht, maar uiteindelijk werd het rustig.

Fast forward, anderhalf jaar later. Bijna elke dag hoor ik hiphopmuziek, boem, boem boem. De buurman heeft een of andere dure geluidsbox, waardoor het gedreun extra hard te horen is. Overdag zit ik met oordopjes in. Af en toe bel ik aan, omdat ik er niet van kan slapen. De buurman begrijpt het niet (‘Het is vrijdagavond, half een ’s nachts, je bent jong, waarom ga je niet uit?’), maar zet hem vaak wel zachter. Ik probeer er maar mee te leven, maar echt bevorderend voor mijn woongenot is het niet.

Het is nacht en het is weer raak. Ik ben het zat en stijf van de adrenaline bel ik aan. Ik vraag aan de buurman of de muziek zachter mag, omdat je geen overlast mag veroorzaken na tien uur ’s avonds (dat had de huismeester mij verteld, maar later bleek dat je gewoon nooit overlast mag veroorzaken, op welk tijdstip dan ook). Hij is het er niet mee eens.
‘Zal ik anders de politie bellen?’ vraag ik.
Hij bedreigt me, zegt dat zijn vrienden van de straat me dan op zullen zoeken.

De volgende ochtend besef ik pas wat er is gebeurd. Vanaf dat moment voel ik me niet meer veilig in mijn huis en in het gebouw. Ik stel de woonstichting op de hoogte en het duurt eindeloos lang, voordat er iets gebeurt. Ik moet eerst een bemiddelingsgesprek beginnen (met behulp van een bemiddelingsbureau) en als dat niet lukt, wordt het een rechtszaak.

Terwijl ik wacht tot het individuele bemiddelingsgesprek wordt ingepland, word ik jarig. Het duurt lang, voordat ik in slaap val, want ik hoor alleen maar boem boem boem. Aanbellen of de politie bellen durf ik niet meer na de bedreiging. Ook de volgende nacht en die erna slaap ik slecht door de muziek. Wanneer de muziek ophoudt, kan ik alsnog niet slapen, omdat ik bang en verdrietig ben. Er is niets wat ik kan doen (politie bellen zou vanwege de bedreiging mijn allerallerlaatste optie zijn, overigens waren ze wel op de hoogte, maar zijn ze niet langsgegaan, omdat ik dat (nog) niet wilde) en ondertussen ben ik zo ontzettend moe, maar moet ik wel van alles doen. Sindsdien heb ik niet meer thuis geslapen.

Een paar dagen later ontvang ik een brief van de woonstichting. Er is een geweldincident geweest in het gebouw (wat precies wordt niet duidelijk) en dat staat niet op zichzelf. Zelf heb ik ook dingen gemerkt, zoals zwervers die in het trappenhuis bij mij om de hoek lagen en alles vervuilden daar, mensen die vechten in de gang, onbekende mensen in het gebouw. En het is de druppel. Ik ben niet veilig in mijn eigen huis noch in het gebouw. Ik was ondertussen al dringend op zoek naar een huis in Utrecht, maar het ging me niet lukken om zo snel aan een huis te komen met mijn inkomen en kat (Dikkie is heel lief, maar met dit soort dingen maakt ze het echt veel moeilijker). Gelukkig kon ik in een andere woning in Rotterdam met huisgenoot waar ik tijdelijk verblijf, totdat ik iets nieuws heb gevonden in Utrecht. Overigens kwamen er op de dag dat ik ging verhuizen nog een paar agenten met stormram het gebouw binnen en stonden er militairen voor de voordeur. Never a dull moment, zullen we maar zeggen.

De afgelopen maanden waren dus behoorlijk klote. Ik wist hiervoor niet hoeveel invloed buren kunnen hebben op je leven en hoe erg het is om je onveilig te voelen in je eigen huis en gebouw. Gelukkig woon ik er niet meer.

Tags:
september 1st, 2017

Master Laura

Twee jaar lang was scriptie het verboden woord. S-woord mocht wel, maar oh wee als je ernaar vroeg. Ik heb gevloekt, gehuild en maniakaal gelachen. Het was het laatste wat ik nog moest doen, maar het leek nooit af te komen. Op Facebook zag ik mensen die duizend jaar jonger waren afstuderen. Hoe durfden ze?!

De eerste poging lukte niet en de allerlaatste deadline kwam steeds dichterbij. Ondertussen werd mijn woonsituatie steeds minder fijn en besloot ik te verhuizen. Tip 1: Schrijf geen scriptie. Tip 2: Ga niet verhuizen. Tip 3: Doe zeker niet allebei tegelijkertijd.

Een dag voordat ik het eventuele eindgesprek zou hebben, heb ik wel tachtigduizend keer op de refreshknop gedrukt. De zenuwen werden steeds erger. Ik wilde niet nóg een jaar een geheel nieuwe scriptie schrijven, anderhalf jaar is wel lang genoeg. Ik was er helemaal klaar mee.

Nou jongens, ik heb gegild toen het verlossende antwoord kwam. EIN-DE-LIJK. Ik hoef NOOIT MEER een scriptie te schrijven en ik ben gewoon AFGESTUDEERD. Eindelijk weer goed nieuws en dan ook nog van mensen mogen eisen dat ze me Master Laura noemen. Het leven is mooi.

(totdat ik er gisteren achter kwam dat ik dus geen student meer ben en ook nooit meer studentenkorting krijg, maar oké, als ik moest kiezen, ben ik liever afgestudeerd)

augustus 25th, 2017

Nobody said it was easy, no one ever said it would be this hard #verhuizen


Dikkie vindt verhuizen ook superleuk.

Nou jongens, ik ben verhuisd! Ein-de-lijk. Nog niet naar Utrecht, maar met een tussenstap naar een tijdelijke woning in Rotterdam inclusief huisgenoot. De reden waarom ga ik pas vertellen als ik mijn sleutel ingeleverd, niet om meer views te generen (ben geen YouTuber), maar vanwege veiligheid.

Nu moeten jullie weten dat ik vijf jaar op mezelf woon. Eerst ben ik op kamers gegaan in Oegstgeest (stiekem wil ik ooit terug en niet alleen vanwege de literaire referentie), toen gaan samenwonen in Voorschoten, vervolgens naar een studio in Rotterdam gegaan, omdat die relatie uitging en nu dus weer met een huisgenoot in Rotterdam (niet op kamers, want geen student). Allemaal in de zomer om de een of andere reden (niet per se een goed idee, want WARM). Mijn familie is me wel aardig zat, want die hebben me steeds geholpen. Zo verhuis je nooit in 21 jaar en zo verhuis je in 5 jaar tachtigduizend keer. En als ik iets gevonden heb in Utrecht dus weer. God sta ons bij.

Mijn nieuwe huis is redelijk vlakbij mijn oude huis en veel spullen gaan weg (vrijwel al mijn meubels, behalve de kledingkast en boekenkast #prioriteiten), dus ik dacht dat het wel mee zou vallen deze keer. Er hoefde ook geen nieuwe vloer gelegd of muren geverfd te worden en veel spullen gaan naar mijn ouders, omdat het niet past in mijn nieuwe kamer.

BOY, I WAS WRONG.

Dat niet alles in je nieuwe huis past, betekent dat je veel weg moet gooien. Nu ging dat nog wel goed, want man, ik heb nog nooit zoveel weggegooid. Mijn moeder was supertrots op me. Ik gooide zelfs dingen weg waarvan zij zoiets had van: is niet nodig. We zijn tachtigduizend keer naar de vuilniscontainer gegaan en hebben nu allebei enorme spierballen. Ik ben er wel achtergekomen dat ik een enorme hoarder ben (mijn vrienden denken nu: what’s new?): duizend speldjes, zakdoekjes, zeeppompjes, elastiekjes, lippenstiften (ik heb nooit lippenstift op???) etc. Onder het mom van: was in de aanbieding/is altijd handig/ik kan nergens een speldje of elastiekje vinden/misschien doe ik ooit lippenstift op. En dan boeken. Mijn god. Leuk hoor lezen, maar wat zijn die dingen zwaar. Ik heb twee boekenkasten en er gaat er maar eentje mee. Dat betekent dat de rest naar mijn ouders gaat, maar denk maar niet dat je dan een makkie hebt. Ik ben nu al bang voor de dag dat ik al die boeken naar Utrecht moet verhuizen.

Dan was er ook nog iets met een busje dat niet in de garage paste, een kat die ik opeens niet meer kon vinden in het nieuwe huis en een kledingkast die scheef stond, maar laten we daar maar niet over beginnen.

Dus hier mijn tip van de dag: ga niet verhuizen, DOE HET NIET. En als je het wel doet, zorg dan dat je eerst een minimalist bent. En zorg dat je ook minimalistische hobby’s hebt. Of een abonnement op de bieb. Steek die gratis tip maar in je zak.

Tags:
augustus 19th, 2017

Uw uitnodiging voor de kattenvrouwtjesexperience

Zoals jullie trouwe fans weten, was ik 24 juli jarig. Dat betekent dat ik in augustus of september mijn verjaardag vier, want anders is iedereen op vakantie en kunnen mijn favoriete mensen niet op mijn feessie zijn. Elk jaar probeer ik weer een geniale uitnodiging te maken (Vorig jaar de jaarlijkse slachtoffers van Laura’s sarcasme-dag: Zoals jullie misschien wel weten, is het secreet vandaag jarig. Ze zegt dat ze 25 is geworden, maar waarom ziet ze er dan nog steeds uit als 12 jaar? Sommigen van jullie moeten al jaren haar nare opmerkingen, sarcasme en haat verdragen. We weten allemaal hoe zwaar dat is. Daarom heeft de haat aan Laura-club besloten om elk jaar een dag te organiseren waar we bij elkaar kunnen komen om ervaringen te delen), maar dit jaar heb ik mezelf wel overtroffen. Ik wil jullie graag kennis laten maken met mijn genialiteit (alsof jullie niet al wisten hoe geniaal ik ben, gekke Laura). Helaas is het een exclusieve uitnodiging, dus alleen als je echt heel famous en leuk bent, mag je de echte uitnodiging krijgen. Je kunt natuurlijk ook gewoon wachten op de fandag in Ahoy:

Geachte heer/mevrouw,

Bedankt voor uw aanmelding voor de kattenvrouwtjesexperience. Slechts een keer per jaar openen wij de deuren, zodat u kunt zien hoe het leven van een kattenvrouwtje er werkelijk aan toe gaat. Wist u bijvoorbeeld dat sommige kattenvrouwtjes zingen tegen hun kat (‘Dikkie, je bent de mooiste van de hele wereld’)? En nog vals ook.

Wij hebben u ingedeeld bij kattenvrouwtje Laura Bosua en haar kat Dikkie. Op *datum* stellen zij hun huis open, zodat u kunt ervaren hoe een kattenvrouwtje leeft. Toevallig is Laura op 24 juli 26 jaar geworden (je zou het niet zeggen, ze lijkt eerder 16) en is het daarom mogelijk dat u her en der wat slingers vindt. We raden u aan om haar rustig te benaderen en niet te lang in de ogen aan te kijken. Als kattenvrouwtjes zich in een hoek gedreven voelen, zetten ze sarcasme en gemeenheid als aanval in. Let goed op en bescherm uw hart. Ren weg als een kattenvrouwtje u fysiek aanvalt (dat zal met name bestaan uit een schop tegen de schenen, aangezien kattenvrouwtjes gemiddeld gezien niet zo lang worden) en bel de dierenambulance. Wij zijn niet aansprakelijk voor eventuele gevolgen.

Dit is belangrijk om te weten, voordat u deze experience aan gaat:
– We kunnen ons voorstellen dat u het een beetje eng vindt. Daarom raden we u aan om, mocht u een partner hebben, die mee te nemen.
– Allergie is geen belemmering, daar hebben we een, twee, drie, vier pillen voor.
– Kattenhaters wordt de toegang ontzegd.
– Er is drank en eten om te zorgen dat u het grote aantal verwijzingen naar katten in het huis aankunt.
– Het wachtwoord aan de deur is: kattig.
– Mocht u hulp nodig hebben, omdat u het spoor van kattensnoepjes naar het huis niet kunt vinden, bel dan naar *nummer*

Gezien de exclusiviteit van deze uitnodiging wil ik u vragen of u uw aanwezigheid kunt bevestigen dan wel ontkennen (‘Ik had me opgegeven voor een hondenmannetjesexperience???’).

We zien u graag op *datum*

Met vriendelijke groet,

Commissie Kattenvrouwtje

Tags: