Archive for ‘Persoonlijk’

december 23rd, 2020

Twee

Rond deze tijd komen altijd alle terugblikblogs en dat zette me aan het denken: want ondanks deze coronatijd zijn er toch twee Grote Dingen gebeurd in mijn leven dit jaar.

1. Ik kreeg een nieuwe baan
Anderhalf jaar lang drie uur reistijd per werkdag begint je op een gegeven moment op te breken. Bovendien was ik op zoek naar meer zingeving in mijn werk en dat kreeg ik. Mijn reistijd is nu een kwartier fietsen (of nou ja, niet nu, want ik ga niet naar kantoor, maar theoretisch gezien dan) en het kantoor zit bovendien in de binnenstad van Utrecht. Het werk is nooit saai, ik leer steeds bij en ik heb de leukste collega’s ooit (de leukste collega vind ik toch wel Mathijs, die ik heb binnengesleept als freelancer). Deze valt in de categorie Heel Goede Beslissing.

2. Ik kreeg een nieuw huis
Nou oké, deze valt ook in de categorie Heel Goede Beslissing en is ook een Groot Ding. Een intelligente lockdown in een studio van 28 vierkante meter is niet per se aan te raden. Ik had ruimte nodig en vooral een afgesloten slaapkamer. En dat kreeg ik. In een mooie wijk, dichterbij het station en het centrum en met een Tuin (ja, die mag ook met een hoofdletter). Er komt nog een blog over, maar ik heb er ook een nieuwe hobby bij: tuinieren.

Dat was 2020. Maar gaan er in 2021 ook Grote Dingen gebeuren? Jawel, ook weer twee (van wat ik nu kan voorzien natuurlijk).

1. Ik ga samenwonen met Mathijs
Ja, je bent verliefd en je wil wat. Wanneer we precies gaan samenwonen, is nog niet duidelijk. Daar zijn namelijk twee dingen (‘Ik zie echt een patroon, alles is met tweetallen, dit kan geen toeval zijn’) voor nodig. Ten eerste moet Mathijs een muziekstudio huren, want (weer twee redenen) dat past hier niet en het is een jarendertighuis, dus ik denk niet dat de buren er blij mee zullen zijn (mocht je heel toevallig een muziekstudio/ruimte weten in Utrecht of omgeving, let me know). En het handige van dat ik al verhuisd ben, is dat je kunt wennen. Niet hoppa, meteen in een keer samenwonen, maar in stapjes. Dus daar zijn we nu mee bezig. In coronatijd is dat weer anders dan in het gewone leven, zeker met een introvert en een extravert, maar dat komt vast goed.

2. We gaan een kat nemen
Ja sorry, ik word nog geen mommyblogger, eerst maar een kat. Als Mathijs hier eenmaal woont, gaan we op zoek naar een kat. Geen schattige kitten, want twee (‘TWEE’) redenen: dan zou ik er het liefst twee willen (‘TWEE’), maar daar is niet genoeg ruimte voor. En kittens zijn heel leuk, maar ook heel stout, dus je moet ze opvoeden en daar heb ik nu geen zin in. Nee, het wordt gewoon een lieve, oude kat. Die worden ook minder vaak geadopteerd, dus dan scoor ik weer wat karmapunten.

Spanning en sensatie dus. Uiteraard houd ik jullie op de hoogte!

december 8th, 2020

Dani Banani

Acht jaar geleden en in een ander leven leerde ik Daniëlle kennen. Ik studeerde Literatuurwetenschap in Leiden en was net in Oegstgeest gaan wonen, op mezelf. Ik wist nog niet wat me te wachten stond bij mijn minor journalistiek en al helemaal niet bij de studententoneelvereniging waar ik nu naar toe was gegaan voor een open avond. Daar leerde ik namelijk mijn ex kennen en… Daniëlle (en Anand, maar sorry Anand, deze blog gaat wederom niet over jou).

Ze bleek ook in Oegstgeest te wonen, in hetzelfde gebouw. Ze ging ook naar de sociale activiteiten buiten de toneelvereniging om, sterker nog, ze zat in het bestuur. Ik vond haar aardig. Soms ging ik mee naar de pubquizzen die het café waar ze werkte organiseerde. Ik ging met Daniëlle om, zoals je met veel mensen omgaat in zo’n vereniging: je spreekt elkaar wel, je ziet elkaar veel, maar dat is het dan ook.

Ik weet dan ook eigenlijk niet meer hoe de omslag kwam. Ik weet dat het uit was met mijn ex en ik naar Rotterdam verhuisd was, maar ik soms nog in Leiden moest komen voor andere dingen en ik toen met haar afsprak. Tot nu toe was onze vriendschap (kennisschap?) op de oppervlakte gebleven, maar ik vertelde iets persoonlijks over mezelf dat ze bleek te herkennen. Vanaf toen werden we Echte Goede Vrienden.

Natuurlijk, we praten over A Very Potter Musical en over toneel. Maar we praten vooral over onze gevoelens. Intussen is Dani Banani, zoals ik haar ben gaan noemen, ook een groot fan van mijn blog geworden. Elke keer als er een nieuwe is, krijgt ze automatisch een e-mail en laat ze weten wat ervan vond (ze vindt het natuurlijk altijd geweldig).

Een behoorlijke tijd geledenvroeg ze: “Kun je deze bepaalde datum vrijhouden in je agenda?” Ik dacht: okeeeee. En toen zei ze: “Want DAN GA IK TROUWEN.” Ik voelde me vereerd dat ik erbij mocht zijn en extra cool: het zou plaatsvinden in het museum waar zij en haar verloofde werkten (en elkaar dus ook hadden leren kennen). Ik keek ernaar uit.

In februari gingen Mathijs en ik naar Leiden en terug naar Oegstgeest. Speciaal voor Daniëlle (oké en ook wel een beetje voor haar vriend). We speelden bordspelletjes, ook al houd ik niet van bordspelletjes, maar je moet wat over hebben voor je vrienden. Ik zou hen snel weer zien op de bruiloft.

Maar toen kwam corona. De bruiloft ging niet door. Afspreken ging niet door. Dus besloten we maar een andere vorm van contact te houden. Nu luister ik tijdens mijn lunchpauzes naar haar stem, lopend door Utrecht. Of ik praat tegen haar. Inmiddels zitten we op uren aan voice messages, gebaseerd op de aantekeningen die we maken die ook steeds langer worden. We praten over jeugdherinneringen, werkperikelen, onze lovers en vooral heel veel random dingen. Ik ben in die maanden meer over haar te weten te komen dan al die jaren daarvoor. En in een van de voice messages vertelde ik dat ik bezig was met een blog over haar.

Ik kan niet wachten totdat ik haar weer in het echt zie.

november 21st, 2020

Vrij zijn

Ik heb een week vrij. En nou ja, dat heb ik ook wel nodig. Sinds april ben ik gestart bij mijn werk en heb ik eigenlijk geen vrij gehad. Ja, een dagje hier, een dagje daar en oh ja, een week vrij toen ik moest verhuizen: dat is dus alles behalve vrij, kan ik je vertellen. Ook was ik de laatste weken erg druk op werk vanwege onze nieuwe website (check hem hier!!! #trots), dus kan ik wel een beetje rust gebruiken.

Er zijn wel wat mensen die het proberen: ‘Ga je nog ergens heen?’ Maar waar moet je eigenlijk naar toe gaan? Natuurlijk zijn er mensen die alsnog het vliegtuig pakken, maar ik acht mezelf wel verstandiger dan dat. Wel was het de bedoeling dat ik een paar dagen naar Breda zou gaan met Mathijs (doordeweeks, want rustiger), maar daar is zonder horeca ook niet zoveel aan.

Dus wat nu? Gelukkig heb ik me tijdens de coronacrisis nog geen seconde verveeld en ben ik daar nu ook niet bang voor. Er zijn vriendinnen met baby’s die bewonderdmoeten worden, huizen waar samengewoond wordt die bekeken moeten worden en mijn tuin vraagt ook weer aandacht (heerlijk, met een tuin is het echt: het houdt niet op, niet vanzelf, maar dan positief).

Waar ik in het begin van deze tijd bang was, ben ik nu gewend aan het ritme. Ik heb het prima naar mijn zin met mezelf, met Mathijs en de vrienden en familie die ik af en toe op afstand zie. Elke keer als ik naar kantoor ga, is een feestje (niet letterlijk!!!). Ik rommel wat aan in huis, in de tuin, ik scharrel een beetje rond in de buurt. Als ik me dan in een andere omgeving bevind, dan doet dat wat met me. Mijn ogen zijn de polders in de ouderlijke omgeving niet meer zo gewend, de grachten in de stad of mensen die ik niet ken prikkelen meer dan anders.

Ja, ik ben rustiger. Maar eigenlijk… ben ik alsnog niet vrij.

november 10th, 2020

De Zonnebloempjes

Ja, het gezegde ‘Beter een goede buur dan een verre vriend’ is er natuurlijk niet voor niets. Het begon met mijn buurmeisje, ook Laura geheten, die ik Laura 20 noemde (want nou ja, op dat nummer woonde ze toentertijd). We praatten wat, we praatten nog wat meer en ik nodigde haar uit om mee te doen aan een pubquiz. De rest is geschiedenis.

Bij het fietsenhok kwam ik later Freddy tegen.
‘Misschien moeten we een keer een borrel doen,’ zei hij.
Hij nodigde zijn buurvrouw, Petra, uit en ik Laura 20, het begin van een traditie.

Want we bleven elkaar zien. Om de maand spraken we om de beurt bij elkaar af. Er kwamen drankjes bij, hapjes, thema’s. Mijn buren waren de eersten die Mathijs ontmoetten en hij hoorde er meteen bij. We maakten podcasts. We maakten grapjes (ik vooral over de leeftijd van Freddy (65) en Petra (45), we maakten plannen en toen… kwam Corona.

Maar wij laten ons niet stoppen door een of ander virus. We lieten onze borrel (thema: streetfood) gewoon doorgaan. Ieder maakte een gang en zette dat bij de anderen voor de deur. Via Zoom aten we zo toch samen.

Nu zijn Laura 20 en ik verhuisd. Nee, niet naar hetzelfde huis, maar wel dichtbij elkaar en niet meer in Zuilen. Maar we brengen nog steeds onze baksels naar elkaar toe. We eten nog steeds op afstand samen. We noemen onszelf nog steeds de Zonnebloempjes, omdat Freddy en Petra bejaarden zijn en wij de begeleiders.

En ik hoop dat we nog lang op afstand vrienden zijn.

oktober 22nd, 2020

10 dingen die ik fijn vind aan mijn huis

Elke content marketeer/manager/coördinator weet dat lijstjes het goed doen. Persoonlijke lijstjes al helemaal. Dus daar ga ik nu schaamteloos gebruik van maken, laat die bezoekers maar komen!!!

Nou, mijn huis dus. Ik woon hier nu twee maanden en een beetje. In het begin vond ik het wel lastig, want alles was nieuw (niet letterlijk, het is een oud huis) en ik voelde me nog niet thuis, maar dat begint nu te komen. Oké, nog niet alles staat er. Mijn bureau komt binnenkort (tip: koop nu niet een bureau bij de Ikea, want die zijn steeds uitverkocht), ik heb nog eetstoelen nodig en er moet nog wat aankleding komen. Maar ik hoef in ieder geval niet meer te verven bij dertig graden. Goed, dan nu de dingen die ik fijn vind aan mijn huis.

1. De tuin
Hier zal ik ooit nog een aparte blog aan wijden, maar ik hartje de tuin en tuinieren. De laatste tijd zie ik veel vogels en dat is fijn om naar te kijken tijdens meetings.

2. Een aparte slaapkamer
Een groter huis is sowieso fijn, maar al helemaal, omdat ik nu een aparte slaapkamer heb. Geen kledingkasten in de woonkamer en wel een deur die ik dicht kan doen als ik ga slapen. Oh ja en een bed met lades die nu aan béide kanten open kunnen in plaats van een kant.

3. Dichterbij vrienden
Oké, mijn beste vriendin woont nog steeds een halfuur fietsen van me vandaan (maar dat is volledig haar eigen schuld, vind ik), maar voor de rest ben ik eigenlijk alleen maar dichterbij mijn vrienden in Utrecht komen wonen. Een paar bevindt zich zelfs op maximaal vijf minuten fietsen afstand, altijd fijn.

4. Dichterbij het station
En nu ik niet meer in het randje van Zuilen woon, hoef ik ook niet meer de heeeeeele Amsterdamsestraatweg af, maar ben ik gewoon binnen tien minuten bij het station.

5. Nieuwe meubels
In plaats van een bankje voor kabouters heb ik nu een bank waar meer dan twee mensen op kunnen (!!!) en je zelfs op kan liggen (!!!!!!!).

6. Samenwonen is mogelijk
Ja, er zijn mensen die samenwonen in een studio van 28 vierkante meter, maar ik snap niet hoe je relatie dat kan overleven. In dit huis is het gelukkig wel een optie voor Mathijs en mij. En mocht ik hem ooit zat zijn, dan sluit ik hem gewoon op in de schuur.

7. Een kat is mogelijk
Dikkie was helaas niet gelukkig in mijn vorige huis. In dit huis is er meer ruimte voor een kat en ik ben dan ook zeker van plan om er eentje te nemen. Ik wil alleen niet dat hij/zij overreden wordt, dus ik moet eerst de tuin goed afschermen. Mocht je nog tips hebben, doe een duimpje omhoog en laat een reactie achter in de comments.

8. Nieuwe wijk om te ontdekken
Na twee keer kende ik elke hoek van Zuilen (‘Ik geloof je niet’ ‘Nou en’), maar deze wijk ken ik nog niet. Ik heb al verschillende minibibliotheken gezien en een aantal katten, maar er is nog veel meer te ontdekken.

9. De geschiedenis
Mijn huis komt uit de jaren dertig en dat betekent dat hier veel is gebeurd, net als in de wijk. Zo kwam ik er via een blog achter dat er nazi’s in dit huis hebben gewoond… En daarna Canadezen. En nou ja, de raampjes van glas in lood mogen er natuurlijk ook zijn.

10. De vaatwasser
Eindelijk kon ik een van mijn grootste dromen waarmaken: een eigen vaatwasser. Ik mocht tijdelijk van deze luxe proeven toen ik in Rotterdam met een huisgenoot woonde, maar voor de rest had ik er nooit kennis mee gemaakt. Ik haat afwassen en regelmatig stond het me dan ook aan te kijken vanaf het aanrecht. Maar no more. Mijn keuken is eindelijk (bijna) altijd weer opgeruimd. Genieten.

Kijk, er zijn ook nadelen. Zo’n jarendertighuis is heel mooi, maar ook HEEL koud. Zo’n tuin is heel fijn, maar niet de kat die erin poept (iemand tips????? Please????). En nou ja, de huur is natuurlijk ook hoger. Maar voor de rest ben ik hier heel tevreden.

Tags:
oktober 5th, 2020

Eng!

Vandaag had ik een webinar van mijn werk. Het ging over nieuwsgierig zijn en dingen doen die je eng vindt: precies de levenswijze die ik aanhang, want eens in de zoveel tijd word ik onrustig en MOET ik gewoon iets doen wat ik eng vind.

Dat begon met, jawel, deze blog. Niet het bloggen zelf, maar ik wilde mijn blog inzetten om iets te doen wat ik eng vond: nieuwe mensen ontmoeten. Ik bedacht een rubriek waarin ik mensen ging interviewen over hun werk (in 2011!!! Gelukkig zijn mijn interviews inmiddels beter). Zo kon ik ongegeneerd vragen stellen en zou het elke keer een beetje minder eng worden om mensen te ontmoeten die ik nog nooit had gezien. Het begon met een lezer van mijn blog, Wijnand. Naast de rubriek ‘Laura beroept zich’ heb ik ook een rubriek over schrijven gedaan, waarin ik mensen interviewde die op verschillende manieren schrijven voor hun werk (‘Wie schrijft die blijft’). En, nog voordat ik zelf filosofie ging studeren, interviewde ik allerlei filosoferen (nogal pretentieus ‘Van denker tot denker‘ genoemd).

Ik heb veel dingen gedaan voor mijn blog, maar ik denk dat ik dat wel het leukste vond: in gesprek gaan met bijzondere mensen. Na elk gesprek kwam ik vol energie thuis, omdat ik het ontzettend leuk vond om te doen. En: met elk gesprek werd het minder eng.

Inmiddels heb ik al zoveel mensen ontmoet via mijn blog dat ik het nooit meer eng vind om iemand nieuw te ontmoeten. Ik heb samen met bloggers ook allerlei gekke dingen gedaan, zoals warme chocolademelk uitdelen op het station, naar random mensen zwaaien op het station en bloemen uitdelen (ja, veel dingen op het station???) die soms ook een beetje eng waren. Oh en natuurlijk mijn brieven naar allerlei bedrijven en lezers (waaronder iemand die nu mijn beste vriendin is, maar toen kenden we elkaar nog niet #toevalbestaatniet)!

Toneel is ook zoiets voor mij: ik moet altijd over een drempel, voordat ik erheen ga, want je weet nooit wat er gaat gebeuren en je moet de controle loslaten. Maar eenmaal daar geniet ik enorm.

Dus, na die webinar dacht ik: ik heb al een tijdje niets engs gedaan. Ik moet weer iets doen. Maar wat dan in deze coronatijden? Mensen interviewen kan natuurlijk telefonisch of via de webcam, maar dat geeft absoluut niet dezelfde energie als in real life en is bovendien niet eng meer. Toneelspelen durf ik ook niet aan in verband met corona.

Ik weet het dus nog niet, maar als jullie ideeën hebben, let me know!

september 13th, 2020

Huilen om Zuilen


Dit was mijn huis, wel een beetje aan de kleine kant.

Ik kon het jullie natuurlijk niet vertellen in verband met privacy (fan mail kon gewoon naar mijn manager), maar voordat ik verhuisde, woonde ik in de wijk Zuilen in Utrecht. En ik moet zeggen, het heeft een speciaal plekje in mijn hart.

Zuilen was de plek waar ik weer in mijn eentje ging wonen na een vervelende tijd in Rotterdam. Het was de plek waar ik leuke buren had, weet je wel, buren die me niet bedreigden zoals in 010. Ik kan zelfs zeggen dat ik bevriend ben geraakt met een aantal van hen (in een andere blog meer hierover). En jawel, Zuilen is voor mij de plek van de liefde, want hier leerde ik Mathijs kennen.

We zagen elkaar voor het eerst voor de Bethelkerk, gingen op de kabelbaan in het speelbos, dronken wat bij The Colour Kitchen Zuilen en vooruit, ook nog wat bij De Parel van Zuilen. De date erna zagen we elkaar bij het museum van Zuilen (Zuilen was vroeger een gemeente en heeft een bijzondere geschiedenis, dus is wel een schattig museum waard), lunchten bij The Sandwich Company, maakten een wandeling in de tuinen van Slot Zuylen en aten een ijsje bij een ijssalon die niet meer bestaat aan de Amsterdamsestraatweg. En nu kan ik dat allemaal in detail zeggen, want ik woon er niet meer.

Zuilen is een mengelmoes. Je hebt de oude Zuilenaren, de nieuwe yuppen, de kerken, de liederen van de moskee die ik vanuit mijn open raam kon horen, de oude huizen, nieuwbouw. Dat is het wat het zo leuk maakte. Ja, het ligt ver fietsen van ALLES (ik woonde niet bij het Julianapark ofzo, wat ook een geweldig onderdeel is van deze wijk, want de kippen lopen daar gewoon op straat als ze daar zin in hebben, maar ik woonde eerder tegen Maarssen aan), maar dat was ook juist lekker rustig.

Wel tienduizend keer heb ik praktisch de hele Amsterdamsestraatweg afgefietst. Eerst drukte, gedoe, lawaai, maar met elke stoplicht sloegen er meer fietsers af, totdat je alleen fietst met slechts het geluid van de vaartuigen op het Amsterdam-Rijnkanaal als achtergrondmuziek.

En ja, op een gegeven moment was ik het zat. Het kleine huis waar je in dezelfde ruimte slaapt als dat je eet en dat je leeft en dat je werkt (of nou ja, in deze coronatijden dan). Het halfuur fietsen als ik naar de bioscoop wilde. De piepende auto’s, want doodlopende straat.

Nu kan ik een nieuwe wijk ontdekken (die ik natuurlijk hier niet ga noemen vanwege diezelfde privacyredenen). Een wijk die totaal anders is en vast ook onontdekte parels heeft. Een wijk waar de liefde een vervolg heeft. Maar Zuilen zal ik niet vergeten.

augustus 27th, 2020

Verhuisblog 4: IK HAD EEN BREAKDOWN

[thumbnail van een huilende Laura]

Hallo mijn allerliefste fans, wat fijn dat jullie er weer zijn. Het einde is eindelijk in zicht, want dit is de laatste verhuisblog. Ja, ik weet het, ik heb het concept niet genoeg uitgemolken. Elke zelfrespecterende influencer plaatst minstens honderd vormen van content over zoiets. Ik heb niet eens spons binnengehaald. Ik ben echt een slechte vlogger blogger.

Nu ik in een tweekamerappartement villa woon, heb ik uiteraard ook een tuin. In een tuin hoort een picknicktafel. Mathijs kwam met het idee om de picknicktafel te verven. Dat is op zich een leuk idee. Hij was er zelf alleen niet om het uit te voeren, want hij ging een weekendje weg. (‘OMG, ging hij zonder jou een weekendje weg? Zijn er relationship troubles???’ ‘Nee, hij ging kamperen met vrienden.’ ‘En jij mocht niet mee?????’ ‘Ik HAAT kamperen.’ ‘Begrijpelijk.’)

Vol goede moed ging ik dan maar aan de slag en ik kwam achter de volgende dingen:
– Schuren duurt laaaaaaaaaaang.
– Verf komt overal te zitten.
– Je kan maar een kant verven, omdat het droog moet zijn en dat betekent dat je moet wachten en ik ben niet goed in wachten.
– Ga alleen verven (volgens mij moet je eigenlijk schilderen zeggen, maar ik ben sowieso een n00b) als het de komende duizend jaar niet gaat regenen.
– ALLES KOMT ONDER DE VERF TE ZITTEN, ALLES.
– Laat het gewoon je lover doen die het bedacht heeft. Of doe het gewoon niet.

Jullie moeten beseffen dat ik een week vrij had die opgevuld was met verhuisdingen (ja, ik heb een baan, terwijl ik influencer ben, but it keeps me grounded jwt) en het ook nog niets eens lukte met die verdomde picknicktafel. Ik was kaputti, zat onder de verf en kon de tranen niet meer tegenhouden. Natuurlijk was dat de uitgelezen kans om te gaan vloggen, want daar scoor je mee, maar ik was mijn camera helaas vergeten. Ik stond op het punt om de picknicktafel dan maar over de schutting te gooien, toen Mathijs gelukkig weer terugkwam. Enige probleem: het bleef maar regenen, dus de picknicktafel is nog steeds niet af (iets met buitenlak blablabla).

De dagen erna stonden in het teken van inpakken, inpakken, inpakken. Woensdag was dan eindelijk de dag: mijn hulptroepen en ik gingen aan de slag, jawel, tijdens storm Francis. Want waarom ook niet? Het is niet alsof het weer ook maar een keer mee heeft gezeten tijdens dit hele avontuur. Maar zoals dat gaat in sprookjes: op het einde kwam alles goed. Ik zit veilig en droog in mijn villa met al mijn tachtigduizend spullen om me heen.

Ik snap dat jullie nu een house tour willen (‘This is my crib’), maar daar moeten jullie even op wachten tot ik mijn nieuwe vlogcamera gekregen gekocht heb…

augustus 20th, 2020

Verhuisblog 3: verven, vloer en Fabian

Hallo allerliefste lezers, daar ben ik weer! We gaan weer door met de volgende verhuisblog, houd je goed vast, want als ik een YouTubekanaal had, zou je nu een half uur naar mijn gebrabbel moeten luisteren. Gelukkig is dit een blog.

[reclame]

Vorige week vrijdag kreeg ik de sleutels van het nieuwe huis en… dat viel een beetje tegen. Ik had het huis alleen nog gezien met meubels en toen leken de muren en vloer prima, maar dat bleek niet helemaal te kloppen. Door waterschade kwam de vloer een beetje omhoog in de keuken en in de slaapkamer was een oranje plek in de vorm van een halve cirkel (door de bureaustoel die daar stond). De muren waren al zeven jaar niet geverfd en dat was te zien. Zou dit ooit nog goed komen?

[reclame]

Ja, het kwam allemaal goed. Helaas konden er geen schilders komen vanwege de bouwvak, maar ik kon de verf declareren en maandag zou de vloerenlegger komen. Wacht… maandag??? Ja, dat betekende dat we twee dagen hadden om te verven. In een temperatuur van meer dan 30 graden.

[reclame]

Ik heb een tip voor jullie, helemaal gratis: ga niet verven als het meer dan 30 graden is.

[reclame]

Helaas kon het nu echt niet anders. Als eerste moest ik heel het huis afplakken en ik kan jullie vertellen: ik heb heel veel stopcontacten (iemand zin in een stopcontactenblog?) en lichtknopjes. Dat komt later natuurlijk heel goed uit, want lang leve stopcontacten, maar nu dacht ik gjowejrioewjrioewjroewijr. Na het afplakken kon het verven eindelijk beginnen: Mathijs begon aan de lange, blauwe muur (celadon blauw voor de geïnteresseerden) en ik deed de rest. Zondag overdag was ik alleen (Mathijs moest werken) en ik had ik wellicht meerdere dipjes verspreid over de dag. Badend in het zweet verfde ik muur na muur, op een gegeven moment mengde het zweet zich met tranen, slechts het bloed ontbrak. Maar we hebben het overleefd en ik moet toegeven: het huis ziet er weer netjes uit.

[reclame]

En dan heb je nog Fabian. Jullie denken natuurlijk: wie is Fabian, what happened met Mathijs? Geen zorgen, Fabian is een kledingkast en geen concurrentie. Ik heb nog een tip voor jullie: koop geen Fabian. Hoewel een niet zo grote kledingkast is hij zwaarder dan alles van de Ikea bij elkaar (Fabian is van de Gamma). Met wederom zweet en tranen hebben we hem naar binnen gesjouwd. We moeten nog afwachten of het waard is…

[reclame]

Abonneer je op mijn kanaal, want volgende keer vertel ik je dat mijn verhuizing eerder dan gepland is en hoe jij dit ook kunt bereiken (hint: visualisatie)!!!

augustus 11th, 2020

Verhuisblog 2: ik gooide tachtigduizend vuilniszakken vol troep weg!!!

Goedemorgen/middag/avond en leuk dat je kijkt naar weer een nieuwe verhuisblog. In deze declutterblog vertel ik je hoe ik tachtigduizend vuilniszakken vol troep weggooide en evenveel dozen vulde met spullen. Ik wilde natuurlijk het liefst een decluttervlóg voor jullie maken, maar helaas kan ik het SD-kaartje van mijn camera echt nergens vinden…

Ik ben geen minimalist. Helaas, want dat is wel een trend tegenwoordig. Blijkbaar kun je in 28 vierkante meter heel veel troep verzamelen. Boeken, tijdschriften, kleding, kaarsenhouders, make-up (wat verbazingwekkend is voor iemand die heel weinig make-up draagt), elastiekjes en god, wat eigenlijk niet? Ik dacht dat ik nu toch echt niet zoveel had als toen ik nog groter woonde, maar je kunt verrassend veel kwijt in een microwoning. Ik zie nu trouwens ook dat ik mijn eigen advies om NOOIT MEER te verhuizen ook in de wind heb geslagen…

Maar goed, opruimen en inpakken dus. Voortvarend besloot ik al voordat ik wist dat ik het huis had (ja, ik ben blijkbaar helderziend) om te beginnen met opruimen. Sieraden van de middelbare school (!!! dat is dus al minimaal 10 jaar geleden !!!) gingen de deur uit en ik besloot eindelijk eens wat tijdschriften te lezen, zodat ik die daarna in de minibibliotheek kon leggen. Als je eenmaal begonnen bent (maar ja, dat is het moeilijkste gedeelte), dan gaat het ook behoorlijk goed. Het enige wat je moet doen, is je voorstellen dat je al die dingen in een doos moet doen om naar een ander huis te dragen. Visualisatie heet dat. Zo heb ik natuurlijk ook mijn huis gevonden, door the law of attraction. Gewoon denken aan wat je wil en je krijgt het. Vroeger heette dat The Secret, maar we doen gewoon alsof het iets nieuws is.

Vuilniszak na vuilniszak gooide ik weg. De minibibliotheek brak bijna uit zijn voegen door alle boeken en tijdschriften die ik daar neerlegde (criterium: als ik het boek al gelezen heb en het niet leuk genoeg vind om nog een keer te lezen, moet het weg). Daarna was het tijd voor stap 2: inpakken.

Het leek me handig om alvast in te pakken, voordat ik de sleutels kreeg. Dan kan ik namelijk op die dag al heel wat dozen naar het nieuwe huis brengen en hoef ik die tijd niet te gebruiken voor het inpakken. Dat is natuurlijk een leuk idee, maar niet als je in een kabouterhuisje woont. Momenteel ben ik niet in staat om me van mijn bureau naar mijn bed te verplaatsen, laat staan dat ik iets van kleding uit mijn kasten kan pakken. Gelukkig is er ook geen hittegolf ofzo, want dat zou de boel pas echt onaangenaam maken.

Laat ik deze blog eindigen met een paar learnings. Gewoon gratis. Wil je meer tips? Volg dan mijn Instagramcursus. Nu voor maar 500 euro per week!

– Boeken zijn zwaarder dan je denkt.
– Platen zijn zwaarder dan je denkt.
– Inpakken duurt langer dan je denkt.
– Je kunt minder dozen op elkaar stapelen dan je denkt.
– Als alles in dozen is, raak je meer kwijt dan je denkt.

Bedankt voor het lezen, lieve volgers en tot de volgende verhuisblog waarin ik de sleutels heb ontvangen en een sneak peak geef in mijn paleis!