Archive for ‘Persoonlijk’

oktober 11th, 2017

Kutkat aangeboden

Mijn week begon al slecht. Nog enigszins slaapaangeschoten stapte ik de woonkamer binnen. Ik keek recht uit op een bilspleet van een man die bezig was met een stellage voor het raam. Sindsdien kwam het niet meer goed. Het regende, maar ik had mijn paraplu uitgeleend aan iemand anders en kwam daar pas achter toen ik al op de fiets zat. Natuurlijk had ik net mijn haar gewassen. Ik gaf een fortuin uit bij de Hema, liep urenlang bij de Donner naar boeken te kijken en toen ik thuiskwam, moest ik meteen werken.

De volgende dag begon zo mogelijk nog slechter. Ik werd eerst wakker door mijn huisgenoot, viel in slaap, werd wakker door de werklui, viel in slaap en toen ging de wekker veel te vroeg. Nietsvermoedend stond ik op om te ontdekken dat Dikkie mijn bed ondergekotst had. Zelf bijna kotsend liep ik in mijn ondergoed naar de woonkamer om keukenpapier te halen om daar te ontdekken dat die stellage er nog stond inclusief bilspletenman. Daarna sprong ik snel onder de douche en fietste ik, terwijl het regende uiteraard, naar een afspraak met een vriendin. Ergens tussen die activiteiten door rook ik een gek luchtje, maar ik had haast, dus ik ging gewoon weg.

Ik kwam thuis en dacht: laat ik even mijn koffer verder inruimen, want ik ga morgen (dat is dus voor jullie vandaag) naar Taiwan. Ik pakte er een wit hemdje uit – die dag ervoor gekocht bij de Hema – en merkte een gele vlek. En toen besefte ik wat de geur was die er uit mijn koffer kwam: kattenpis. Jawel jongens, mijn schat van een kat had én mijn bed ondergekotst én mijn koffer met inhoud ondergeplast.

Huilend stortte ik neer, terwijl ik een vuile blik wierp naar het duivelse beest. Nadat ik een beetje ben bijgekomen, pakte ik haar op. Zo, die gaat bij het grofvuil. Kutkat.

Tags:
oktober 5th, 2017

Ik ga volgende week naar Taiwan en ik heb zoveel vragen

Volgende week ga ik dan eindelijk naar Taiwan. Ik kan aan jullie vast wel verklappen dat ik een beetje zenuwachtig ben. En wel hierom:

– Dertien uur vliegen!!! ’s Nachts!!! In een vliegtuig!!! Ik heb nooit langer dan twee uur in een vliegtuig gezeten en al helemaal niet ’s nachts. Het is dus de bedoeling dat ik ga slapen, maar hoe doe je dat in een vliegtuig? En hoe kom je überhaupt die dertien uur door zonder trombose te krijgen en pijnlijke billen van het zitten? Hoe zit het met eten? Zoveel vragen #n00b.
– Ik ben bovendien nog nooit buiten Europa geweest. Krijg ik een jetlag? Krijg ik een cultuurshock? Wat kan ik verwachten van Taiwan? Hoe gaat dat als je niets begrijpt, omdat alles in het Chinees is?
– Hoe zorg ik ervoor dat ik niet al mijn geld uitgeef? En dat alles in mijn koffer past?
– Waarom mag mijn kat niet mee? En wat moet ik doen zonder haar dagelijkse kopjes en gespin?
– Wat als ik verdwaal en Enya (de vriendin die daar woont) kwijtraak? Moet ik dan voor altijd in Taiwan wonen? Op straat? En wat voor gevolgen heeft dat voor mijn blog?
– Wat voor gevolgen heeft de gemiddelde lengte van Taiwanezen die dichterbij mijn eigen lengte komt voor mijn mentale gesteldheid en mijn nek?
– Hoe moet je met stokjes eten? En hoe moet je met stokjes eten zonder dat je er duizend jaar over doet?
– Moet ik me om de tien minuten insmeren om te zorgen dat ik niet verbrand?
– Wat voor kleding moet ik meenemen? En hoeveel? En schoenen?
– En wat dacht je van boeken? E-reader doe ik niet aan, maar hoeveel echte boeken moet ik dan meenemen en welke?
– Hoe zorg ik dat een travelblogger word en alles gesponsord krijg?

Dus please, geef me antwoorden.

Tags:
september 18th, 2017

Waarom ik ben verhuisd (spoiler: niet vanwege iets leuks)

Twee jaar geleden kwam ik in Rotterdam te wonen, nadat mijn relatie uitging en ik snel iets anders moest vinden, omdat we ook samenwoonden. Na twee weken (!!!) vond ik een studio in Blijdorp, dankzij de wijsheid om me op mijn achttiende in te schrijven voor sociale huurwoningen in Rotterdam en ik dus genoeg wachttijd had.

Hoewel ik me k u t voelde (liefdesverdriet, we’ve all been there), leek het in eerste instantie perfect. Het gebouw waarin ik woonde was mooi (jaren dertig, glas in lood!), ik had een studio van veertig vierkante meter dat dankzij huurtoeslag betaalbaar was, dichtbij het station en het centrum. Maar perfectie bestaat duidelijk niet.

Na een paar maanden trilde mijn vloer. De buurman had zijn muziek zo hard opstaan dat ik zelfs niet normaal meer kon nadenken. Dat is niet handig als je moet studeren en (thuis) werken, dus belde ik aan. Drie gangsterachtige jongens stonden voor me. Ze begrepen niet waarom ik vroeg of de muziek zachter mocht, maar uiteindelijk werd het rustig.

Fast forward, anderhalf jaar later. Bijna elke dag hoor ik hiphopmuziek, boem, boem boem. De buurman heeft een of andere dure geluidsbox, waardoor het gedreun extra hard te horen is. Overdag zit ik met oordopjes in. Af en toe bel ik aan, omdat ik er niet van kan slapen. De buurman begrijpt het niet (‘Het is vrijdagavond, half een ’s nachts, je bent jong, waarom ga je niet uit?’), maar zet hem vaak wel zachter. Ik probeer er maar mee te leven, maar echt bevorderend voor mijn woongenot is het niet.

Het is nacht en het is weer raak. Ik ben het zat en stijf van de adrenaline bel ik aan. Ik vraag aan de buurman of de muziek zachter mag, omdat je geen overlast mag veroorzaken na tien uur ’s avonds (dat had de huismeester mij verteld, maar later bleek dat je gewoon nooit overlast mag veroorzaken, op welk tijdstip dan ook). Hij is het er niet mee eens.
‘Zal ik anders de politie bellen?’ vraag ik.
Hij bedreigt me, zegt dat zijn vrienden van de straat me dan op zullen zoeken.

De volgende ochtend besef ik pas wat er is gebeurd. Vanaf dat moment voel ik me niet meer veilig in mijn huis en in het gebouw. Ik stel de woonstichting op de hoogte en het duurt eindeloos lang, voordat er iets gebeurt. Ik moet eerst een bemiddelingsgesprek beginnen (met behulp van een bemiddelingsbureau) en als dat niet lukt, wordt het een rechtszaak.

Terwijl ik wacht tot het individuele bemiddelingsgesprek wordt ingepland, word ik jarig. Het duurt lang, voordat ik in slaap val, want ik hoor alleen maar boem boem boem. Aanbellen of de politie bellen durf ik niet meer na de bedreiging. Ook de volgende nacht en die erna slaap ik slecht door de muziek. Wanneer de muziek ophoudt, kan ik alsnog niet slapen, omdat ik bang en verdrietig ben. Er is niets wat ik kan doen (politie bellen zou vanwege de bedreiging mijn allerallerlaatste optie zijn, overigens waren ze wel op de hoogte, maar zijn ze niet langsgegaan, omdat ik dat (nog) niet wilde) en ondertussen ben ik zo ontzettend moe, maar moet ik wel van alles doen. Sindsdien heb ik niet meer thuis geslapen.

Een paar dagen later ontvang ik een brief van de woonstichting. Er is een geweldincident geweest in het gebouw (wat precies wordt niet duidelijk) en dat staat niet op zichzelf. Zelf heb ik ook dingen gemerkt, zoals zwervers die in het trappenhuis bij mij om de hoek lagen en alles vervuilden daar, mensen die vechten in de gang, onbekende mensen in het gebouw. En het is de druppel. Ik ben niet veilig in mijn eigen huis noch in het gebouw. Ik was ondertussen al dringend op zoek naar een huis in Utrecht, maar het ging me niet lukken om zo snel aan een huis te komen met mijn inkomen en kat (Dikkie is heel lief, maar met dit soort dingen maakt ze het echt veel moeilijker). Gelukkig kon ik in een andere woning in Rotterdam met huisgenoot waar ik tijdelijk verblijf, totdat ik iets nieuws heb gevonden in Utrecht. Overigens kwamen er op de dag dat ik ging verhuizen nog een paar agenten met stormram het gebouw binnen en stonden er militairen voor de voordeur. Never a dull moment, zullen we maar zeggen.

De afgelopen maanden waren dus behoorlijk klote. Ik wist hiervoor niet hoeveel invloed buren kunnen hebben op je leven en hoe erg het is om je onveilig te voelen in je eigen huis en gebouw. Gelukkig woon ik er niet meer.

Tags:
september 1st, 2017

Master Laura

Twee jaar lang was scriptie het verboden woord. S-woord mocht wel, maar oh wee als je ernaar vroeg. Ik heb gevloekt, gehuild en maniakaal gelachen. Het was het laatste wat ik nog moest doen, maar het leek nooit af te komen. Op Facebook zag ik mensen die duizend jaar jonger waren afstuderen. Hoe durfden ze?!

De eerste poging lukte niet en de allerlaatste deadline kwam steeds dichterbij. Ondertussen werd mijn woonsituatie steeds minder fijn en besloot ik te verhuizen. Tip 1: Schrijf geen scriptie. Tip 2: Ga niet verhuizen. Tip 3: Doe zeker niet allebei tegelijkertijd.

Een dag voordat ik het eventuele eindgesprek zou hebben, heb ik wel tachtigduizend keer op de refreshknop gedrukt. De zenuwen werden steeds erger. Ik wilde niet nóg een jaar een geheel nieuwe scriptie schrijven, anderhalf jaar is wel lang genoeg. Ik was er helemaal klaar mee.

Nou jongens, ik heb gegild toen het verlossende antwoord kwam. EIN-DE-LIJK. Ik hoef NOOIT MEER een scriptie te schrijven en ik ben gewoon AFGESTUDEERD. Eindelijk weer goed nieuws en dan ook nog van mensen mogen eisen dat ze me Master Laura noemen. Het leven is mooi.

(totdat ik er gisteren achter kwam dat ik dus geen student meer ben en ook nooit meer studentenkorting krijg, maar oké, als ik moest kiezen, ben ik liever afgestudeerd)

augustus 25th, 2017

Nobody said it was easy, no one ever said it would be this hard #verhuizen


Dikkie vindt verhuizen ook superleuk.

Nou jongens, ik ben verhuisd! Ein-de-lijk. Nog niet naar Utrecht, maar met een tussenstap naar een tijdelijke woning in Rotterdam inclusief huisgenoot. De reden waarom ga ik pas vertellen als ik mijn sleutel ingeleverd, niet om meer views te generen (ben geen YouTuber), maar vanwege veiligheid.

Nu moeten jullie weten dat ik vijf jaar op mezelf woon. Eerst ben ik op kamers gegaan in Oegstgeest (stiekem wil ik ooit terug en niet alleen vanwege de literaire referentie), toen gaan samenwonen in Voorschoten, vervolgens naar een studio in Rotterdam gegaan, omdat die relatie uitging en nu dus weer met een huisgenoot in Rotterdam (niet op kamers, want geen student). Allemaal in de zomer om de een of andere reden (niet per se een goed idee, want WARM). Mijn familie is me wel aardig zat, want die hebben me steeds geholpen. Zo verhuis je nooit in 21 jaar en zo verhuis je in 5 jaar tachtigduizend keer. En als ik iets gevonden heb in Utrecht dus weer. God sta ons bij.

Mijn nieuwe huis is redelijk vlakbij mijn oude huis en veel spullen gaan weg (vrijwel al mijn meubels, behalve de kledingkast en boekenkast #prioriteiten), dus ik dacht dat het wel mee zou vallen deze keer. Er hoefde ook geen nieuwe vloer gelegd of muren geverfd te worden en veel spullen gaan naar mijn ouders, omdat het niet past in mijn nieuwe kamer.

BOY, I WAS WRONG.

Dat niet alles in je nieuwe huis past, betekent dat je veel weg moet gooien. Nu ging dat nog wel goed, want man, ik heb nog nooit zoveel weggegooid. Mijn moeder was supertrots op me. Ik gooide zelfs dingen weg waarvan zij zoiets had van: is niet nodig. We zijn tachtigduizend keer naar de vuilniscontainer gegaan en hebben nu allebei enorme spierballen. Ik ben er wel achtergekomen dat ik een enorme hoarder ben (mijn vrienden denken nu: what’s new?): duizend speldjes, zakdoekjes, zeeppompjes, elastiekjes, lippenstiften (ik heb nooit lippenstift op???) etc. Onder het mom van: was in de aanbieding/is altijd handig/ik kan nergens een speldje of elastiekje vinden/misschien doe ik ooit lippenstift op. En dan boeken. Mijn god. Leuk hoor lezen, maar wat zijn die dingen zwaar. Ik heb twee boekenkasten en er gaat er maar eentje mee. Dat betekent dat de rest naar mijn ouders gaat, maar denk maar niet dat je dan een makkie hebt. Ik ben nu al bang voor de dag dat ik al die boeken naar Utrecht moet verhuizen.

Dan was er ook nog iets met een busje dat niet in de garage paste, een kat die ik opeens niet meer kon vinden in het nieuwe huis en een kledingkast die scheef stond, maar laten we daar maar niet over beginnen.

Dus hier mijn tip van de dag: ga niet verhuizen, DOE HET NIET. En als je het wel doet, zorg dan dat je eerst een minimalist bent. En zorg dat je ook minimalistische hobby’s hebt. Of een abonnement op de bieb. Steek die gratis tip maar in je zak.

Tags:
augustus 19th, 2017

Uw uitnodiging voor de kattenvrouwtjesexperience

Zoals jullie trouwe fans weten, was ik 24 juli jarig. Dat betekent dat ik in augustus of september mijn verjaardag vier, want anders is iedereen op vakantie en kunnen mijn favoriete mensen niet op mijn feessie zijn. Elk jaar probeer ik weer een geniale uitnodiging te maken (Vorig jaar de jaarlijkse slachtoffers van Laura’s sarcasme-dag: Zoals jullie misschien wel weten, is het secreet vandaag jarig. Ze zegt dat ze 25 is geworden, maar waarom ziet ze er dan nog steeds uit als 12 jaar? Sommigen van jullie moeten al jaren haar nare opmerkingen, sarcasme en haat verdragen. We weten allemaal hoe zwaar dat is. Daarom heeft de haat aan Laura-club besloten om elk jaar een dag te organiseren waar we bij elkaar kunnen komen om ervaringen te delen), maar dit jaar heb ik mezelf wel overtroffen. Ik wil jullie graag kennis laten maken met mijn genialiteit (alsof jullie niet al wisten hoe geniaal ik ben, gekke Laura). Helaas is het een exclusieve uitnodiging, dus alleen als je echt heel famous en leuk bent, mag je de echte uitnodiging krijgen. Je kunt natuurlijk ook gewoon wachten op de fandag in Ahoy:

Geachte heer/mevrouw,

Bedankt voor uw aanmelding voor de kattenvrouwtjesexperience. Slechts een keer per jaar openen wij de deuren, zodat u kunt zien hoe het leven van een kattenvrouwtje er werkelijk aan toe gaat. Wist u bijvoorbeeld dat sommige kattenvrouwtjes zingen tegen hun kat (‘Dikkie, je bent de mooiste van de hele wereld’)? En nog vals ook.

Wij hebben u ingedeeld bij kattenvrouwtje Laura Bosua en haar kat Dikkie. Op *datum* stellen zij hun huis open, zodat u kunt ervaren hoe een kattenvrouwtje leeft. Toevallig is Laura op 24 juli 26 jaar geworden (je zou het niet zeggen, ze lijkt eerder 16) en is het daarom mogelijk dat u her en der wat slingers vindt. We raden u aan om haar rustig te benaderen en niet te lang in de ogen aan te kijken. Als kattenvrouwtjes zich in een hoek gedreven voelen, zetten ze sarcasme en gemeenheid als aanval in. Let goed op en bescherm uw hart. Ren weg als een kattenvrouwtje u fysiek aanvalt (dat zal met name bestaan uit een schop tegen de schenen, aangezien kattenvrouwtjes gemiddeld gezien niet zo lang worden) en bel de dierenambulance. Wij zijn niet aansprakelijk voor eventuele gevolgen.

Dit is belangrijk om te weten, voordat u deze experience aan gaat:
– We kunnen ons voorstellen dat u het een beetje eng vindt. Daarom raden we u aan om, mocht u een partner hebben, die mee te nemen.
– Allergie is geen belemmering, daar hebben we een, twee, drie, vier pillen voor.
– Kattenhaters wordt de toegang ontzegd.
– Er is drank en eten om te zorgen dat u het grote aantal verwijzingen naar katten in het huis aankunt.
– Het wachtwoord aan de deur is: kattig.
– Mocht u hulp nodig hebben, omdat u het spoor van kattensnoepjes naar het huis niet kunt vinden, bel dan naar *nummer*

Gezien de exclusiviteit van deze uitnodiging wil ik u vragen of u uw aanwezigheid kunt bevestigen dan wel ontkennen (‘Ik had me opgegeven voor een hondenmannetjesexperience???’).

We zien u graag op *datum*

Met vriendelijke groet,

Commissie Kattenvrouwtje

Tags:
augustus 7th, 2017

Minimale minimalist

Ik heb anderhalve maand om een minimalist te worden.

Ja, dat leest u goed. Ik, dé Laura denkt en dé maximalist. Mijn favoriete winkel is de Flying Tiger, dat zegt al genoeg. Daarnaast houd ik van boeken en jurkjes. Gedoemd om hoarder te worden.

Zoals jullie al eerder konden lezen, ben ik op zoek naar een huis in Utrecht. Ik wilde sowieso verhuizen, maar eigenlijk pas over een half jaar oid, maar de situatie waar ik nu in zit, dwingt me eigenlijk om zo snel mogelijk weg te gaan voor mijn eigen veiligheid en gemoedsrust. Hier zal ik misschien later meer over bloggen (moet ik even over nadenken wat verstandig is en hoe ik het ga zeggen).

Probleem is alleen dat je niet zo snel een huis vindt in Utrecht. En zeker niet als je een kat hebt (niet overal mag je een kat en het zorgt er ook voor dat ik niet op 25 vierkante meter wil zitten, want zielig) en een beperkt budget. Door recente ontwikkelingen (dit klinkt allemaal lekker vaag he, maar ik zweer dat ik het niet doe om jullie lekker te maken, maar vanwege voorzorgsmaatregelen) kwam ik erachter dat ik eigenlijk gewoon zo snel mogelijk hier weg moet. Dus wat doe je dan? Binnen Rotterdam verhuizen. Tijdelijk. En van daaruit een woning in Utrecht zoeken.

Gelukkig staat er al veel in het nieuwe huis, aangezien ik met een huisgenoot ga wonen. Dat betekent dat er veel van mijn spullen die ik al vanaf dat ik op mezelf ging heb(VIJF JAAR GELEDEN, DE TIJD GAAT ZO SNEL, WAT WORDEN ZE SNEL GROOT, ZE ZIJN GROOT, VOORDAT JE HET DOOR HEBT) weg kan doen. Zoals mijn bank, die alleen geschikt is voor kabouters zoals ik, maar niet voor lange bezoekers. Een deel kan naar mijn ouders toe, maar ik heb veel prullaria, troepjes, boeken, noem het hoe je wil.

Dus er zit niks anders op: ik moet marie kondo’en voor mijn leven. Alleen sparkt alles wel joy (omg, er staat een kat op!!!!!!!!). Heeft iemand een spoedcursus minimaliseren voor me? Dan zal ik je op mijn dankbaarheidslijstje zetten #blessed.

juli 24th, 2017

26 and still counting

blaasdekaarsjesmaaruit

Ja, die mooie dag is weer aangebroken: ik ben jarig! Vandaag ben ik 26 geworden en ik wil geen woord horen over dat dit dichterbij de 30 dan de 20 is. Laat dat jullie verjaardagscadeau aan mij zijn.

Elk jaar begin ik mijn verjaardag minder boeiend te vinden, maar ik zeg geen nee tegen taart. Daarom vier ik mijn verjaardag vandaag zoals ik het liefste heb: taart eten met een vriendin en daarna naar mijn ouders, broer en broertje toe. Wat ik het meest waardeer in deze mensen is dat ze met niet toezingen. Serieus, zijn er mensen die dat wél leuk vinden?

Mijn verjaardag is ook altijd een moment voor mij om te reflecteren op het afgelopen jaar en te kijken wat het volgende jaar me brengt. Hoewel ik nog niet ben, waar ik zou willen zijn dit jaar, heb ik toch veel persoonlijke overwinningen geboekt. Ik ben weer op toneel gegaan en heb daar veel geleerd (zoals dat ik het zo ontzettend leuk vind en dat ik er zeker mee door moet gaan). Ik ben op dansles gegaan (Tranky Doo) en heb ontdekt hoe belangrijk het is om niet alleen met je hoofd, maar ook eens met je lichaam bezig te zijn. Ik heb weer lieve mensen leren kennen en ben erachter gekomen dat de lieve mensen die ik al kende nóg liever zijn dan ik al dacht.

En dan komend jaar, wanneer ik in ieder geval ga verhuizen. Ik vond het ontzettend moeilijk om te kiezen waar ik naar toe wilde (Leiden of Utrecht), maar na een gesprek met mijn moeder (dat helpt altijd) ben ik eruit: ik wil in Utrecht gaan wonen. En ik kan al jullie tips gebruiken! Ik wil graag een studio (of appartement, but ain’t gonna happen) for max 700 euro (met mogelijkheid tot huurtoeslag). Dus als je iets weet of weet hoe ik het beste een huis kan zoeken, laat het me weten en je krijgt tachtigduizend karmapunten.

Tags:
juli 21st, 2017

I’m ready for my close-up

Weten jullie nog dat ik blogde over mijn voorstelling? Liesbeth was een van de mensen die reageerden en wel met een heel lief voorstel: ze wilde wel foto’s maken. Helaas ging het door omstandigheden niet door. Ze voelde zich schuldig (nergens voor nodig) en bood me daarom een fotoshoot aan. Ik houd er niet van om gefotografeerd te worden (ik ben zo’n persoon die dan heel awkward wordt en enorm bewust van alles wat ik doe), maar zoiets sloeg ik niet af.

Dus op naar Eindhoven. Eerlijk gezegd twijfelde ik of Eindhoven wel mooie plekken had voor zoiets (hoop dat er niet teveel Eindhovenaren/Eindhovers/Eindjes??? mijn blog lezen), maar er bleek nog een stukje groen te vinden. Ik probeerde de studenten op de campus te negeren, terwijl ik als een schaap in de camera keek. Gelukkig kon Liesbeth goed aanwijzingen geven (een hand in de heup, haar naar een kant, kijk nu hier heen, kijk nu daarheen). Dus bedankt, Liesbeth!

Ik denk niet dat ik gefotografeerd worden ooit leuk ga vinden, maar het is leuk om dit soort foto’s van jezelf te hebben. Ik vond het nu wel weer best met op de foto staan, maar toen kwam mijn moeder met wat ze voor haar verjaardag wilde: jawel, foto’s van haar kinderen, zodat ze aan de wereld kan showen hoe famous die zijn. Zucht.

juli 2nd, 2017

Uw blogger heeft weer wat meegemaakt

Ja, mijn leven zit vol spanning en sensatie. Ik zou een vlogger moeten worden (mensen die nu ‘Jaaa!’ zeggen, zijn af). Dit keer was het geen domheid van mijn kant, maar… Ja, van wie eigenlijk? En was er überhaupt wel sprake van domheid? U leest het allemaal in deze spannende blog!

Het is vrijdagnacht en ik kan niet slapen. Opeens hoor ik een harde knal. Alles trilt. Ik slaap met oordopjes in, dus mijn eerste gedachte is een blikseminslag ergens dichtbij. Ik neem mezelf voor om in de ochtend te googelen hoe dat zit met blikseminslagen. Maar dan hoor ik sirenes. Ik besluit toch even naar buiten te kijken. De politiewagen gaat mijn straat in. Het zal toch niet…? Ik doe mijn deur open en hoor het brandalarm (ja, die hoor je dus niet als je binnen in je hus bent, wat echt heel erg handig is) en ruik rook. Meteen slaat mijn hoofd op hol. Er is brand, maar waar en hoe kom ik eruit is en hoe moet dat dan met Dikkie en kut, kut, kut. Ik spreek een willekeurige buurman aan, die me vertelt dat er een auto in de fik is gevlogen op de parkeerplaats. De paniek maakt plaats voor verwarring. Ramptoerist als ik ben, kijk ik uit zijn raam en zie de brandweer blussen. De brandweer komt langs om te vragen of ik last heb van rook in mijn huis (ja, ook al heb ik mijn deur niet lang open gehad) en gebiedt me om ramen en deuren gesloten te houden. Ik ga weer in bed liggen en maak me zorgen om de kat. Als ik al last heb van de rook (pijnlijke keel), hoe zit dat dan met haar? Rampscenario’s gaan door mijn hoofd (kat dood, dagen rook in huis, alle kleding in de wasmachine, failliet door rekening waskosten, zwerven op straat, bevroren onder een brug, pas twintig maanden later wordengevonden) en de adrenaline stroomt nog door mijn aderen (kan dat?). Pas een paar uur later lukt het me om in slaap te komen en ik word nog een paar keer wakker.

Dit verhaal eindigt met een anti-climax. De kat leeft nog (die lag lekker te tukken toen ik wakker werd), de rook is verdwenen, alleen de vuile kleding hoeft in de wasmachine en het is hier 24 graden in huis, dus bevriezen zal ik niet zo snel, laat staan onder een brug. Ik heb geen idee waarom die auto ontploft is. Maar dit alles betekent wel dat ik nog steeds blogjes kan schrijven, dat dan weer wel.