Archive for ‘Persoonlijk’

augustus 17th, 2019

Het einde van de wereld

Zo’n 4,5 jaar werkte ik als community manager bij een bedrijf dat de social media deed voor allerlei merken. Al vrij snel nadat ik daar gestart was, begon ook Rianne. Ons team werkte vanuit huis, dus het duurde even voordat we elkaar ontmoetten. Zoals jullie misschien weten, kan ik enigszins sarcastisch zijn. Rianne was dan ook erg verbaasd toen ze me zag. ‘Hoe kan zo’n klein, schattig meisje nou zulke gemene dingen zeggen?’ zei ze.

In de loop van die jaren werd onze rivaliteit groter. Ik noemde haar trut, zij mij bitch. Ik stuurde haar met Sinterklaas een gedicht dat eindigde met:

Lieve Rianne, we zijn zo ver weg en toch ook zo dichtbij
Maar mijn favoriete collega, dat ben jij

Rianne was enorm ontroerd. Dat ik, de sarcastische, toch nog lief bleek te zijn. De teleurstelling was dan ook groot toen ze ontdekte dat ik naar íedereen dezelfde eindregels had gestuurd.

Displaying Screenshot_20161202-172811.png

Je weet hoe dat gaat. Op een gegeven moment ga je weg en dat deed Rianne dan ook. Ik had eindelijk rust. Helaas besloot ze me nog wel in Rotterdam – waar ik toen nog woonde – op te zoeken. Ik sleepte me er doorheen door de dag vol te plannen met eten: pannenkoeken bij Altijd in de Buurt, taart bij de Koekela, hamburgers bij Hamburg en een biertje bij de Ouwehoer. Daarna hoefde ik haar nooit meer te zien. Heerlijk.

‘Jij zou toch nog een keer naar Groningen komen?’ vroeg ze helaas laatst.
Jawel, Rianne woont aan het einde van de wereld. Heel zielig voor haar, maar wat had ik daarmee te maken? Belofte maakt schuld, dus ik moest helaas wel. Het was verschrikkelijk. We hebben heel Groningen doorgelopen, de stappenteller op mijn telefoon wist niet wat hem overkwam, in de wind. Het waait namelijk altijd in die stad. Al-tijd. We lunchten bij het Concerthuis, gingen naar Riannes huis (jawel, ze is net als ik in het trotse bezit van een microwoning), liepen door het Noorderplantsoen waar alles voor Noorderzon al werd opgebouwd en gingen toen op weg naar een leeg Simplon. Als je net als ik een Randstedeling ben, denk je: is dat iets voor simpele mensen? Nee, het is een muziekpodium. Ik heb de kleedkamers gezien (het leek op een gevangenis volgeplakt met bandstickers) en besloten dat ik toch maar geen muzikant word.

Na weer een droom die kapot ging, zat er niets anders op dan naar het kattencafé te gaan. Daarna kon ik er weer tegenaan – ik kocht heel misschien nog twee platen en een rode regenjas – om te eten: pizza’s bij Buurman & Buurman en superlekkere cheesecake.

Ik ben enorm trots op mezelf dat ik die lange reis naar dat verre oord – en de dag zelf met Rianne – heb overleefd. Misschien schuilt er toch nog een wanderlusterige hipster in me.

juli 24th, 2019

28 and still counting

Jawel, ik ben weer jarig! Ik heb inmiddels de respectabele leeftijd van 28 bereikt en hoewel dat echt wel bijna 30 is, vind ik het een mooier getal dan 27, dus ik kan ermee leven.

Hoe ik deze dag tot nu toe gespendeerd heb? Ik zocht verkoeling met mijn lover in de bioscoop (gratis tip van tante Laura) bij de film Cat Stories. Hij draait geloof ik niet heel lang in de bioscoop, maar gaat dat zien. Heeeeeeeeeeeeeeel veel katten en ook een beetje tranen bij mij, want ikmisdikkie enzo. Gelukkig werden de tranen daarna gecompenseerd door taart bij de Bakkerswinkel en een ballon van mijn buurmeisje op mijn deur.

Vorig jaar was ik best wel sip op mijn verjaardag. Ik had net mijn verstandskiezen laten trekken (en ik was ziek, maar dat wist ik toen nog niet) en kon alleen maar sikkeneurig in bed liggen. Ik woonde sinds een maand in Utrecht, maar door al dat verstandskiezengedoe had ik daar nog niet van kunnen genieten (of aan kunnen wennen). Nu woon ik al meer dan een jaar in deze mooie stad met zijn mooie mensen.

Het is bizar hoeveel er in een jaar kan veranderen. Ik ben benieuwd wat er dit jaar allemaal komt.

juli 19th, 2019

Zomaar wham, in vuur en vlam

Ik heb wel eens gelezen dat mensen hun partner meestal binnen een straal van 15 kilometer vinden. Dat is natuurlijk niet zo gek, maar ik had niet verwacht dat die van mij minder dan een kilometer van mijn huis zou wonen. Het is 8 minuten lopen, maar verliefdheid wil altijd sneller, sneller, sneller, dus fietsen we die ene minuut naar elkaar, nog harder trappend, zonder om te kijken. Soms werp ik in de bus een blik naar zijn huis en voelt hij dichtbij, maar ook zo ver weg.

De eerste dates stonden dan ook in het teken van de buurt verkennen. Kabelbanen, schommels, musea, ijsjes, kastelen. Er zijn geen eerste keren, we zijn geen achttien meer. Behalve dan het gevoel: dit is hem. Dit is echt. Oftewel de ekte, ekte.

Ik ken hem nog maar kort, maar het voelt veel langer. Ik weet wat hij denkt, hij weet wat ik voel en samen is het vuurwerk. En als het geen vuurwerk is, dan is het wel het zachtjes klotsen van de zee, de gouden randjes, de plotselinge glimlach.

En het is zo ontzettend klef. Zum Kotzen, zeggen ze in Duitsland. Maar ik kan er ook niets aan doen. Ik, de nuchtere, de denker, de geslotene. Zomaar wham, in vuur en vlam, zingen ze bij Kinderen voor Kinderen. De liefdesliefjes kloppen. De films kloppen. De boeken kloppen. En dan de gedichten, mijn god.

Dus ja, lieve lezers, ik ben verliefd. En iedereen mag het weten.

juni 23rd, 2019

Hier heeft de oudste steen gelijk

Ingmar Heytze – Utrecht voor beginners
Zoek een goede avond uit,
loop de grachten langs en kijk
hoe het licht in de huizen verdwijnt.
Leg dan uw handen op een muur.
Hier heeft de oudste steen gelijk.

Ik heb een week vrij en ik denk na over het afgelopen jaar. Het is namelijk ook ergens dezer dagen een jaar geleden dat ik in het wonderschone Uutje, Utrecht, Utka ben komen wonen. Dat begon op een luchtbedje, de verkeerde kant op fietsen en verwondering: woon ik nu écht, écht, écht hier? Daar waar er geen betaalbaar huis is te vinden in een wijk die redelijk veilig is? Ja, je woont hier echt.

Makkelijk zou ik het jaar niet willen noemen. Ik werd heel erg ziek door een bacterie en bracht de zomermaanden daarom in bed door. Ik zie nu pas hoe mooi het hier is in de zon en dat het water schittert. Ik droom nog vaak over Dikkie en word dan blij en verdrietig wakker. Blij, want ze was, even. Maar toch niet echt. Ik fietste naar mijn oude en nieuwe vrienden, fietsen ja, in plaats van met de trein. Ik ontdekte de minibieb op straat, de katten achter de ramen en waar je zowel een koekje als chocolade krijgt bij je wcms (Springhaver).

Rotterdam zou leuk zijn voor af en toe een bezoek dacht ik na mijn verhuizing, maar door mijn werk kom ik er nu meerdere keren in de week. Door dit werk heb ik zoveel geleerd, zowel zakelijk als persoonlijk. Dat ik daarnaast ook nog leuke collega’s heb, ondanks het eeeeeenorme leeftijdsverschil, is alleen maar fijn.

Maar deze vrije week is niet voor werk. Het is voor ijsjes eten in de zon, lummelen, boeken lezen, uitgaan (!!! oma gaat voor het eerst sinds duizend jaar weer uit, kijken of ze niet al om 00.00 uur in slaap sukkelt) en eten. Uiteraard.

Staycation heet zoiets, maar van dat woord word ik nogal misselijk. Ik ga gewoon genieten van Utrecht, de stad die me nog een tijdje langer zal moeten verduren.

Tags:
juni 2nd, 2019

Presenteren kun je improviseren

Vroeger vond ik presenteren doodeng. Ik was een verlegen kind en kon niets ergers bedenken dan alle ogen van de klas op me gericht. Dagen van tevoren was ik zenuwachtig, de woorden prevelend, maar steeds meer bibberend. Als de dag des oordeels dan eindelijk was gekomen durfde ik niemand aan te kijken en praatte ik zo snel dat de inhoud verloren ging.

Het was me snel duidelijk: presentaties waren niet aan mij besteed en dat zouden ze ook nooit worden. Maar ergens kwam een omslag. Ik werd minder verlegen, begon met toneel en raakte gewend aan de blikken. Mijn stem trilde niet meer, ik keek iedereen aan en nam pauzes tussen de zinnen door als ik voor een groep moest staan.

Een paar maanden geleden deed ik mee aan de workshop ‘presenteren kun je improviseren’ van improvisatievereniging Iets Anders in Utrecht. We kregen en moment een onderwerp – die van mij was liefde – en random, maar echt heeeeeel random slides. Ga je gang maar. En probeer ondertussen het publiek te betrekken, handgebaren te gebruiken en oh ja, een grapje hier en daar zou ook leuk zijn.

En dat lukte me gewoon. Ik stond voor mensen die ik niet ken te praten over slides die ik niet kende en ik maakte zelfs grapjes.

In diezelfde tijd kwam het idee om tijdens het grootste event van mijn werk een bloggersworkshop te geven aan de vaste bloggers van onze website. Ik had er geen zin in. Wat had ik te vertellen en waarom zou dat überhaupt leuk zijn? Maar ik had geen tijd om zenuwachtig te zijn, want het was druk.

Dus daar stond ik dan. Vroeger zou dit mijn nachtmerrie zijn geweest, maar nu deed ik het gewoon. En ook dat ging goed. Zo goed dat ik dacht: misschien kan ik dit wel vaker doen.

Als je me dit vroeger had verteld, had ik je nooit geloofd. Ik ben stiekem wel een beetje trots op mezelf.

mei 19th, 2019

Laura de kattenoppas

Een tijdje geleden schreef ik een blog dat ik op zoek was naar mensen met katten. Zonder Dikkie en met praktisch alleen maar allergische mensen om me heen kwam ik namelijk nauwelijks nog aan mijn dagelijkse kattentaks. Ik kreeg alleen maar reacties van nóg meer allergische mensen en erger: hondenmensen. Maar toen was daar Miriam.

Miriam had nog nooit eerder op mijn blog gereageerd, maar kwam er per toeval op en: ze woonde in Utrecht, had twee katten en ging binnenkort een weekendje weg. Of ik op haar katten wilde passen?

Mijn dag kon niet meer stuk. We mailden wat heen en weer en besloten af te spreken. Pas toen ik vlakbij het huis was, besefte ik dat ik helemaal niets van Miriam en haar vriend wist: hoe oud ze waren, hoe ze eruit zagen, wat ze deden. En wat wisten ze over mij? Ja, op mijn blog staat van alles, maar misschien ben ik helemaal geen leuk en betrouwbaar persoon. Misschien klikte het wel helemaal niet. Het voelde een beetje als een eerste date, een blind date.

Het kwam helemaal goed. Miriam en haar vriend bleken superleuk te zijn – net als de katten – en we hebben veel overeenkomsten. Ik dacht dat het een tienminutengesprek zou worden, maar we bleven uren praten.
‘Jullie zijn echt leuk!’ zei ik, iets wat je eigenlijk nooit moet zeggen op een eerste date. Gelukkig vonden zij mij ook leuk.

En zo zat ik daar een paar weken later, in hun huis, met twee katten. Elke dag werden ze minder schuw en jawel, er is er zelfs eentje op schoot gekropen (niets beters dan een kat op schoot). Ik maakte duizend foto’s, kroelde en speelde. Elke dag werd het iets moeilijker om afscheid te nemen. Verliefdheid houd je niet tegen.

Eenmaal thuis kreeg ik bovenstaande foto, wat ik echt superlief vond. Het bewijst voor mij maar weer eens wat voor toevallige en leuke dingen er gebeuren dankzij mijn blog en dat er zoveel lieve mensen zijn. Dus Miriam: bedankt dat je toentertijd op mijn blog hebt gereageerd! Het is voor herhaling vatbaar.

Tags:
mei 5th, 2019

We can work it out

View this post on Instagram

Frisse neuzen

A post shared by Werf& (@werfen.nl) on

Inmiddels werk ik al een half jaar bij mijn, nu niet meer zo nieuwe, baan en ik heb jullie er nog niets over verteld. Terwijl ik dat wel beloofd had. Foei, Laura.

Zoals jullie misschien weten, heb ik tachtigduizend jaar (4,5 jaar) in de social media gewerkt. Eerst als bijbaan, daarna voor het echie (maar wel vanuit huis, dus gewoon in mijn relaxkleding). Ik heb er een mooie tijd gehad en leuke collega’s (maar goed, ik heb dan ook een deel van mijn vrienden binnengesleept, dat helpt ook wel), maar op een gegeven moment leerde ik er niets meer. Op naar iets nieuws.

En zo geschiedde. Ik schreef een geniale motivatiebrief (waarin ik het sollicitatiegesprek alvast omschreef: ‘Jullie vroegen wat mijn sterke eigenschappen waren (nieuwsgierigheid, leergierigheid en doorzettingsvermogen was het antwoord) en toen was het eigenlijk wel duidelijk: ik ben het.’ – ik ben niet heel bescheiden, geloof ik), ging naar twee gesprekken en hoppa, in the pocket.

Ja, wat in the pocket? Een baan als content marketeer bij Werf&. Tenzij je een recruiter bent, heb je daar waarschijnlijk nog nooit van gehoord, want het is een online magazine over recruitment en arbeidsmarktcommunicatie. Onderwerpen waar ik he-le-maal niets vanaf wist, toen ik er begon.

Maar goed, ik had het al gezegd in mijn motivatiebrief: ik ben leergierig. Termen als employer branding, EVP en ATS schud ik nu zo uit mijn mouw. Ik schrijf artikelen, maak podcasts, sta op video (het is ZO raar om jezelf op beeld te zien, nog raarder dan je eigen stem horen) en heb zoveel geleerd en ga nog veel meer leren.

En oh ja, mijn collega’s zijn ook wel oké.

Tags:
april 29th, 2019

Vakantiegevoel

Vorige week zat ik op een bankje in het park vlakbij mijn huis. Het grasveld is wit van de margrietjes. Rechts maakt een vader foto van zijn dochter, die al op jonge leeftijd gewend is aan de camera. Links zijn twee kinderen aan het voetballen. De zon doet een poging mijn benen bruin te kleuren. Ja hoor, ik heb hem: het vakantiegevoel.

Ik heb zin om te badmintonnen. Wanneer zijn we daarmee opgehouden? Op vakantie of gewoon in de straat met je broertje. Zuchtend de shuttle steeds oppakken. Lamme armen. ’s Avonds was je de zonnebrandcrème van je armen, die vervangen wordt door de geur van aftersun of dat spul tegen muggen. Ik was vergeten dat dat bij de zomer hoorde, die stomme muggen.

Tientallen boeken en tijdschriften namen we altijd mee in de auto naar Italië. Ik las ze allemaal uit. Op vakantie was er geen moeten, zelfs niet het moeten van genieten. Nu heet het reizen en telt het niet mee als er geen foto van staat op Instagram.

Het is het vakantiegevoel dat ook een beetje pijn doet, van dingen die nooit meer terugkomen, maar ook van dingen die nog staan te wachten. Misschien moet ik toch maar weer een badmintonset kopen.

Tags:
maart 8th, 2019

Thuis

View this post on Instagram

Thuis.

A post shared by Laura Bosua (@lauradenktwel) on

Ik weet nog de eerste paar dagen in dit huis. Er stond een bank (alleen geschikt voor kleine mensen), een krabpaal en in het slaapgedeelte een luchtbedje met allemaal dozen. Op het raam had ik vuilniszakken geplakt, die er ’s nachts vanaf vielen. Die week kwamen er allemaal mannetjes in huis. Ikeamannetjes, gordijnmannetjes en internetmannetjes. Ze lieten een vieze geur achter, alsof dat bij hun takenpakket hoorden.

Dit is waar ik al die maanden zo naar toe had geleefd. Weer mijn eigen plek in een stad waar ik op mijn gemak was en mijn vrienden woonden. Maar waarom was ik dan niet blij?

Nou, dat kan ik mezelf inmiddels wel vertellen na vijf verhuizingen in zeven jaar: het kost tijd om je thuis te voelen. In mijn geval betekent dat mijn boeken in de kast zetten, mijn accessoires op orde hebben (je hebt misschien al door dat blauw mijn lievelingskleur is door de foto) en de buurt verkennen. Ik weet nu dat er veel katten slapen in de volkshuisjes om me heen, dat de automatische deuren niet zo automatisch zijn bij de plaatselijke supermarkt en hoe de postbode eruit ziet.

Ik fiets door de straten van Utrecht en bedenk naar welke cafeetjes ik nog wil. Ik loop door de buurt en zie dat het huis dat te koop stond nu eindelijk bewoond is. Ik kom thuis en blijf veel te lang praten met mijn buurmeisje.

Ja, ik kom thuis en het is goed zo. Eindelijk.

februari 17th, 2019

I get by with a little help from my friends

Vroeger was het makkelijk. Je liep naar iemand toe in de speeltuin en zei: ‘Wil je vrienden worden?’ ‘Ja,’ zei de ander en de vriendschap was een feit.

Op een gegeven moment bereik je de leeftijd dat het niet meer zo makkelijk is. Je houdt je bezig met werk en de vrienden die je al hebt. Daar vallen er ook een paar van af. Je hebt het gewoon te druk voor al dat sociale gedoe. Dat is hoe het gaat toch?

Nou, bij mij eigenlijk niet. Sinds ik in Utrecht woon, kan ik het bijna niet meer bijhouden met al die leuke mensen. Ik heb de mensen die in Utrecht wonen en met wie ik al bevriend was. Dan heb ik de vrienden verspreid door het land. En dan zijn er opeens allemaal mensen die ik ontmoet.

Ik ga verhuizen naar Utrecht en kom erachter dat mijn buurvrouw óók Laura heet (heb ik weer). Zoals het de naam betaamt, blijkt ze ook nog eens aardig te zijn. Nu is het ook niet zo moeilijk om een betere buur te zijn dan mijn vorige buurman, maar toch.

Ik ga op theatersport en kom erachter dat een van mijn medespelers hetzelfde werk doet en fijn is om mee te praten.

Ik ga naar zelfverdediging en blijf uren buiten in de kou praten met degene tegen wie ik moest ‘vechten’.

Ik ga op improvisatietheater en ik speel met iemand van wie ik meteen denk: wij zouden vrienden kunnen zijn.

Ik weet niet of ik al echt vrienden ben met deze mensen (kan iemand dit even bevestigen ofwel ontkennen), maar de potentie is er in ieder geval. Ligt het aan Utrecht? Ligt het aan mijn houding? Ben ik gewoon een fantastisch persoon? Ik weet het niet, maar ik ben er blij mee.