Archive for ‘Persoonlijk’

juli 30th, 2018

Verstandig

Home is where the cat is.

A post shared by Laura Bosua (@lauradenktwel) on

Zoals de mensen op Bloglovin’ wel gemerkt hebben, heb ik voor het eerst (!!!) in mijn bloggeschiedenis een blog verwijderd. Op 24 juli was ik namelijk jarig (jawel, ik ben nu 27…) en die dag ervoor waren mijn verstandskiezen getrokken. Als je verstandskiezen getrokken zijn, kun je geen taart eten. Jullie kunnen je wel voorstellen dat ik nogal sip was en dat die blog daarom ook niet al te blij. Ik wilde niet zo’n depri blogje erop hebben, dus heb ik hem verwijderd.

Maar nu ben ik weer terug. Nog wel een beetje sip, want ik kan nog steeds niet normaal eten (zacht eten begint snel te vervelen). Hier een samenvatting van mijn kaakchirurgavonturen, mocht je geïnteresseerd. Mocht je niet geïnteresseerd zijn, dan kun je overgaan naar de volgende alinea:

– Een paar weken geleden werden mijn verstandskiezen aan de ene kant eruit gehaald. Het bleef maar pijn doen, maar ik dacht dat dat hoorde (ja weet ik veel, ik was een leek op het gebied van verstandskiezen). Totdat ik opeens niet meer kon slapen van de pijn. Geloof me, ik heb nog nooit zoveel pijn gehad. Dus ik in de bus trein metro auto naar het ziekenhuis (want ik was in Rotterdam naar de kaakchirurg gegaan), waar bleek dat ik een ontsteking had. Dat hebben ze uitgespoten en toen bleek dat de pijn daarvoor niet de ergste pijn was die ik ooit had gehad, maar dit. Daarna heb ik de hele tijd gehuild (Apotheker: ‘Heb je nog vragen?’ Ik: ‘Huilerdehuil’.).
– Toen ging het weer beter, maar moest ik dus voor de andere kant. U kunt zich voorstellen dat ik doodsbang was. Natuurlijk moesten we ook nog lang wachten en kreeg ik tachtigduizend spuiten (ik ben bang voor naalden). De dagen erna zag ik eruit als een halve hamster en alsof iemand met een gele marker random op mijn wang had gekleurd. Inmiddels ben ik weer toonbaar voor publiek.
– Tip van de dag: als je onderste verstandskiezen eruit worden gehaald, vraag dan altijd om een monjectspuitje, waar je na het eten de wond mee kan uitspoelen. Die horen ze eigenlijk gewoon mee te geven, maar waren ze bij mij vergeten met alle gevolgen van dien.

Ik ben nu heel erg jaloers op mensen die harde dingen kunnen eten, maar ooit komt de dag dat ik dat ook weer kan doen. En er zijn gelukkig ook leuke dingen:

– IJs is fijn. IJs is altijd goed. Soms is er zelfs spekkoekijs. Dat is al helemaal top.
– Er zijn vrienden die je aan het lachen maken, ook al doet het pijn om te lachen (hechtingen).
– Eind september ga ik weer toneelspelen en man, wat heb ik daar zin in.
– Er komen allerlei leuke cultuurfestivals aan (ik ben niet zo van de muziekfestivals en tenten en bier enzo), zoals het Waanzin Festival en International Literature Festival.
– Ik heb echt genoten van het nieuwe seizoen van Orange is the New Black (Heb je dat nu alweer uit? Ja).
– En het allerfijnste: verstandskiezen kunnen niet meer terug groeien.

juli 15th, 2018

Iets over

Utrecht is mooi. Punt.

A post shared by Laura Bosua (@lauradenktwel) on

Het is niet dat er niets gebeurt. Er gebeurt genoeg. Ik zou van alles kunnen schrijven, bijvoorbeeld:

– Iets over verstandskiezen eruit halen en terug naar het ziekenhuis moeten vanwege ontsteking en pijn, veel pijn.
– Iets over binnenkort wéér moeten voor de andere kant en bang, veel bang.
– Iets over spekkoekijs.
– Iets over wonen in Utrecht en dat het gek voelt, maar dat dat vast wel overgaat.
– Iets over films, zoals My Generation (documentaire over de jaren zestig) of On Chesil Beach die anders was dan ik had verwacht (maar ik had de trailer niet gezien), maar op een goede manier.
– Iets over dat je in Louis ’t Hartlooper eigenlijk niet in je eentje in de zaal mag zitten in verband met brandveiligheid, maar dat ik er toch bijna in mijn eentje zat, totdat er helaas op het laatste moment toch twee mensen kwamen.
– Iets over dat ik zo onhandig ben, bijvoorbeeld dat mijn vinger tussen de deur kwam of dat ik met mijn schouder tegen mijn bureau stootte en over de duizend blauwe plekken die ik heb.
– Iets over dat bewakers in supermarkten een ding is in Utrecht.
– Iets over vriendinnen van de middelbare school die nu weer op een kwartier fietsen afstand wonen, net als vroeger. En ook iets over beste vriendinnen die opeens op fietsafstand (wel een halfuur, maar dat is een detail) wonen en hoe gek het voelt dat we opeens ook spontaan kunnen afspreken.
– Iets over mijn nachtmerrie van mensen die opeens voor de deur staan zonder dat van tevoren te zeggen, ook al heb ik dit recentelijk gelukkig niet meegemaakt.
– Iets over Spinvis.
– Iets over mannetjes in huis (monteurmannetjes etc) die altijd een geurwalm achterlaten.
– Iets over uit pure nood minimalist worden, omdat je studio niet zo groot is.

Maar weet je, al die kleine dingen vormen samen ook een blog. Dus waarom niet gewoon zo. Hoppa.

juli 1st, 2018

Just move it

Kijk, ik wist al dat verhuizen geen feest was. Mensen zeggen niet voor niets dat verhuizingen een van de meest stressvolle gebeurtenissen zijn. Maar deze verhuizing, damn. Laat ik het zo stellen: ik heb weer een paar nieuwe dingen geleerd over verhuizen.

– Ik dacht dat ik een jaar geleden tijdens mijn vorige verhuizing al heel veel weggegooid had. En dat klopt ook wel. Maar blijkbaar heb ik alsnog heel veel spullen, ook al heb ik nu weer aardig wat weggegooid. Ik weet niet of het minimalisme in me zit.
– Over gebrek aan minimalisme gesproken: waarom houd ik van lezen? Boeken zijn zoooo zwaar.
– Trek voor alles langer uit. Dus ook al zegt de IKEA dat ze binnen twee of drie dagen kunnen bezorgen, ga uit van langer. Anders kan het zomaar voor komen dat je nog een paar dagen zonder meubels zit.
– In een leeg huis zitten is geen pretje. Op een luchtbedje slapen ook niet (ik ben niet echt het type voor kamperen) en vuilniszakken voor je ramen in plaats van gordijnen? Die vallen er altijd midden in de nacht af.
– Katten zijn leuk, maar niet als je moet verhuizen.
– Als je huis niet zo groot is en er komen gordijnmannen, Ikeamannen of vriezermannen over de vloer, dan is dat enorm ongemakkelijk, want waar moet je in godsnaam heen en wat moet je doen???
– Het maakt niet uit dat je drie maanden geleden al internet hebt aangevraagd. Je hebt het nog steeds niet (iets met glasvezel en bedrijven die niet communiceren…). Dat is een probleem als je vanuit huis werkt ja.
– Ik heb geen gevoel voor richting (dit wist ik al). Dat is erg onhandig als je in een deels nieuwe stad gaat wonen.
– Ik zal de komende vijftig jaar hier moeten blijven wonen, want verhuizen is de hel.

juni 22nd, 2018

Rotterdamn

Oh ja joh?!

A post shared by Laura Bosua (@lauradenktwel) on

Eindeloos fiets ik langs de oude huizen. Ik kan het niet laten om bij mensen naar binnen te gluren, terwijl ze televisiekijken, lezen of door de kamers lopen. Hoeveel langer ga ik nog verder? Tot de rotonde of sla ik af naar rechts, naar de tunnel en voorbij de dierentuin, waar Centraal Station al bijna lonkt.

Overdag loop ik langs de singels. De bloesems liggen verspreid over het pad. Ik knik de mensen op de bankjes gedag. Goed kijken bij het oversteken. Niet vallen over losliggende takken. Tot de dierentuin en dan weer terug.

Die drie jaren in Rotterdam waren niet mijn beste. Liefdesverdriet, angst voor dreigende buurmannen, geen echt thuis hebben. Dat de ene straat chique is en die ernaast slecht maakt het levendig, maar ook verwarrend. Het is te groot. Op weg naar het centrum fiets ik altijd minstens een toerist aan, roep ik een aantal keer ‘Kijk uit!’ en werp ik boze blikken.

Ik heb rust nodig.

Een stad die gemoedelijk is. Waar mijn vrienden wonen. Waar ik opnieuw kan beginnen. Een nieuw thuis. Dag Rotterdam, ik kom wel weer een keer op bezoek.

mei 30th, 2018

Hallo Utrecht

Drie keren raden wie er in Utrecht gaat wonen.

A post shared by Laura Bosua (@lauradenktwel) on

Eindelijk mag ik het jullie vertellen. Stiekem wist ik het al best een tijdje, maar omdat de werkzaamheden langer duurden, kan ik het nu pas vertellen: ik heb een huis! In Utrecht! Nieuwbouw! Een studio! En ik ga er eind juni wonen!

Ik moet toegeven dat ik ik mijn hoop een klein beetje had laten varen op een gegeven moment. Een huis zoeken in Utrecht is niet makkelijk, zeker niet als je in je eentje wil wonen, geen miljonair bent en Overvecht en Kanaleneiland overslaat. Maar er was geen andere plek waar ik op dat moment zou willen wonen, dus wat moest ik anders doen? Gelukkig was al die doemdenkerij nergens voor nodig en is het me gewoon gelukt.

Eerlijk gezegd moet het nog een beetje tot me doordringen. Het wachten op de sleutel duurde zo lang dat het onwerkelijk leek en nu moet ik nog beseffen dat het echt gaat gebeuren.

Natuurlijk kijk ik er heel erg naar uit. Weer een plek voor mezelf in een stad die beter bij me past en een toekomst vol mogelijkheden. Utrecht, ik kom eraan!

mei 24th, 2018

All you need is love

Londen is leuk. Vooral als je ouders veertig jaar getrouwd zijn. #allyouneedislove

A post shared by Laura Bosua (@lauradenktwel) on

Waar ben je naar toe gegaan? Londen.
Hoe lang? Vier dagen.
Why tell me why? Omdat mijn ouders veertig jaar getrouwd zijn.
Pardon? Ja, het is bizar.
Wat is hun geheim? Ze hebben nooit ruzies, alleen meningsverschillen (hun woorden). En ze zijn natuurlijk hartstikke in love.
Hoe hebben jullie het gevierd? We zijn op de eerste tonen van ‘All you need is love’ hun hotelkamer binnengegaan met ballonnen. Ook heb ik nog een gedicht in Laurastijl gemaakt (“Op 19 mei 1978 was dan de dag / Dat Lies zei: ‘Oké, ik ga wel overstag.’”) en mogen ze een weekendje naar Parijs.
Oké, maar nu even terug naar Londen. Wat voor weer was het? Het was zonnig, zoals vreemd genoeg altijd als ik naar Engeland ga (dit is geen grap, ik ben er nu denk ik een stuk of vijf keer geweest en het was altijd mooi weer) (natuurlijk gaat het de volgende keer dan kutweer worden).
Wat hebben jullie allemaal gedaan? Voornamelijk veel gelopen (‘Ik ben kaputti’ was een veelgedane uitspraak), namelijk door the British Museum, the Globe, Portobello Road, Old Spitalfields Market, the Beatles Shop (waar ik niks (!!!!!!!!!) heb gekocht) en nog zoveel meer.
Hoe ging het met het ov? Ik heb heel misschien geprobeerd om door de poortjes te gaan met mijn Nederland ovchipkaart en aan het ovmannetje gevraagd waarom hij het niet deed…
Wat wil je graag invoeren in Nederland? Dat je overal gratis kraanwater krijgt in restaurants. In Nederland hebben we verdomme het beste kraanwater, maar wagen sommige plekken (ik noem geen namen lofderzoetheidinroffa) het zelfs om er geld voor te vragen (vijftig cent voor een glaasje water, daar verdien je dik aan, schooiers).
Nog iets anders? Dat als jíj opbotst tegen iemand zíj sorry zeggen.
Je hebt zeker heel Londen leeg gekocht? Nou, dat viel voor mijn doen reuze mee. Ik heb slechts twee jurkjes en een portemonnee gekocht. Zie je wel, ik word gewoon een minimalist.
Harry en Meghan nog gezien? Die zaten in Windsor, maar ik heb al jullie groeten aan ze overgebracht.
Voor herhaling vatbaar? Yes, sir. Op naar de volgende veertig jaar!

maart 7th, 2018

Ik ben de beste vriendin die er is

‘Krijg je eigenlijk een babyshower?’ vroeg ik aan de zwangere vriendin.
‘Nee,’ zei ze. ‘Maar dat zou ik wel willen.’
Ik zei dat ik het wel aan de vriend zou vragen en die zou het dan aan haar zus vragen (het was het meest logisch dat zij het zou organiseren). Maar de vriend vroeg het niet, want zo is hij.
‘Hij heeft het niet gevraagd, want zo is hij.’ zei ik dus.
‘Ja,’ beaamde de vriendin. ‘Zo is hij.’
Ondertussen nam ik contact op met de zus en regelde ik het samen met haar. Ik ging zelfs naar haar toe (in 020, mensen, dat doe ik niet voor mijn plezier) en sprak ik met de zus en de moeder over de babyshower. Terwijl we dat deden, belde de vriendin.
‘Ik kan nu niet bellen,’ zei de zus. ‘De buurvrouw is er.’
Ondertussen waren we aan het roddelen over hoe ongelooflijk eigenwijs de vriendin was en dat ze het zo vaak over mij had. ‘Mijn vriendinnetje Laura,’ zei ze dan. Ik kon niet wachten om het hierover te hebben met de vriendin, maar ja, ik moest het geheim houden.
Ondertussen belde de vriendin, die inmiddels met zwangerschapsverlof was, me elke dag.
‘Ik vind het echt jammer dat ik geen babyshower krijg,’ zeurde ze.
‘Ja, echt heel jammer,’ zei ik. ‘Maar ja, je bent nu 38 weken en er is gewoon geen tijd voor. Ik ga het echt niet doen.’
We besloten dan maar met zijn tweeën te high tea’en. Maar life’s a bitch, want naast ons begon een babyshower. Tranen rolden over de wangen van de vriendin.
‘Niemand vindt mij leuk,’ huilde ze.
Ik troostte haar en van binnen brak mijn hart.
‘Dat is niet waar. Het is gewoon te laat oké. We doen wel iets leuks als je bevallen bent.’
Echt jongens, ik mag wel een Oscarnominatie krijgen voor deze acteerprestatie

De week erna stond ik in Den Haag. Ik had roze en blauwe ballonnen bij me. Terwijl de vriendin niets vermoedend met een vriendin had afgesproken, versierde ik samen met de vriend en de familie het huis. Ondertussen stroomde de rest van de familie en haar vriendinnen binnen. En ja hoor, daar kwam ze.
‘WOW,’ zei ze. ‘WOW.’
Natuurlijk moest ze huilen. De rest van de avond verkeerde ze in shock, want ze had nog die ochtend tegen de vriend gezegd dat ze nu wist dat de babyshower er toch niet meer zou komen.

Later legde ik het verhaal uit. Dat de babyshower al lang voordat zij begon te zeuren en te huilen gefixt was. Zij dacht nog: ‘Ja, Laura heeft gezegd dat ze het niet ging doen. En ik snap het wel, want zo lang zijn we niet bevriend (noot van de redactie: al drie jaar, maar oké). Laura weet gewoon nog niet niet dat ze mijn bff is.’ Maar ik ben een geweldig persoon en natuurlijk doe ik dat voor die eigenwijze drol. Ik ga niet zeggen dat het makkelijk was (een babyshower organiseren is meer werk dan je denkt), maar het was het allemaal waard.

Weken heb ik doodsangsten uitgestaan, want wat als ze al zou bevallen en de hele organisatie voor niets was geweest? Maar een paar dagen na de babyshower beviel de vriendin. Ik houd nu al van dit kind dat goed luistert naar tante Laura.

maart 1st, 2018

Hello, is it me you’re looking for?

Ik lach, maar eigenlijk ben ik langzaam dood aan het vriezen.

A post shared by Laura Bosua (@lauradenktwel) on

Ja hallo, ben ik weer. Als narcistische blogger dacht ik dat het wel leuk zou zijn om een keer een update te doen over mijn leven. Als mensen geïnteresseerd zijn in foto’s van het ontbijt van bloggers dan moet dit blogje wel het toppunt van vermakelijkheid zijn toch? Nou, let’s go.

– Ik ben nog steeds op zoek naar een huis in Utrecht. Ja, het schiet niet echt op (iets met dat ik geen miljonair ben en een kat heb en niet in de slechte wijken wil), maar ondertussen wordt de druk wel hoger. Dus mochten jullie iets weten (max 850 inclusief, minimaal 29 vierkante meter, binnenkat toegestaan, studio of delen met een huisgenoot, niet in Overvecht of Kanaleneiland) of tips hebben voor het zoeken van een huis, let me know en ik zal je zo ontzettend dankbaar zijn, dat wil je niet weten.
– Mijn dagen spendeer ik vooral werkend (vandaag zit ik vier jaar bij mijn werk!), afsprekend met vrienden, lezend of in de bioscoop.
– Voor zover ze nog draaien hier mijn bioscooptips: the Florida Project, Call Me By Your Name (die soundtrack!), Three Billboards Outside Ebbing, Missouri.
– Naast mijn betaalde werk doe ik ook vrijwilligerswerk voor Dit Zijn de Schrijvers (#nospon). Zij organiseren in Utrecht showcases met schrijftalent op allerlei gebieden (proza, poëzie, toneel en muziek) en 11 maart staan we bij Gluren bij de Buren (om 12:00, 13:30 en 15:00. Het adres is Adriaan Mulderstraat 51, Utrecht). Ja, dit is gewoon reclame, I don’t care.
– De vrienden over wie ik hier iets schreef, hebben een kind gekregen en oh mijn god, hoe lief (en volwassen). Een paar dagen ervoor organiseerde ik de babyshower en daar komt sowieso nog een blog over (spoiler: het was awesome en vermoeiend).
– De afgelopen dagen ben ik meerdere keren bijna doodgevroren. Hopelijk overleef ik de komende dagen nog, anders wordt dit mijn laatste blogje.
– Spannender dan dit kan ik het niet maken, jongens. Misschien had ik toch een foto moeten nemen van mijn ontbijt.

december 18th, 2017

Moeilijke momenten in het leven van de kleine medemens

Ik ga echt nieuwe vrienden zoeken.

A post shared by Laura Bosua (@lauradenktwel) on

Ik zou niet willen zeggen dat ik een heel zwaar leven (nee, maar echt héél zwaar) heb, maar of is het nou makkelijk is om zo klein te zijn? Nee, zeker weten niet. Regelmatig moet ik het kleine beetje waar ik uit besta bij elkaar rapen en de moed hervatten om door te gaan in deze lange, lange wereld. Ja, het is een moeilijk bestaan voor uw kleine medemens:

– Er zijn nooit broeken voor mijn lengte. Gelukkig bestaat er zoiets als kleermakers. Maar hoe zit het dan met sportbroeken? Hier is uw gratis tip van de dag: koop een driekwart sportbroek en u zult merken dat die het hele been bedekt doch niet de grond raakt.
– Over kleding gesproken: een leuk shirtje zien dat heel hoog hangt en dan maar niet de moeite doen om erbij te komen.
– Sowieso altijd Lange Mensen om hulp moeten vragen in de supermarkt, omdat je er soms zelfs met krukje niet bij kan.
– Als ik twee staartjes in doe en een kleurrijk T-shirt aantrek, kan ik dus echt door voor twaalf jaar. Oké, veertien.
– Mijn favoriete hobby is om mijn handen te vergelijken met die van random mensen, omdat niemand kleinere handen heeft (kinderen niet meegeteld).
– Kleine handen zijn alleen best wel lastig als je probeert gitaar te leren spelen. Missie mislukt.
– Barkrukken zijn het equivalent van een klimwand en mijn voeten raken de grond zelden als ik op een stoel zit.
– Heel misschien moest ik een keer in een restaurant van tafel wisselen, omdat de tafel te hoog was om goed aan te kunnen eten.
– Zelfs in Azië ben ik niet lang (maar wel normaler).
– Chronische nekpijn van het omhoog kijken gegarandeerd.
– Net heel strategisch een plekje in de bios gekozen (zo hoog mogelijk in het midden) en dat er dan net een Lang Persoon voor je gaat zitten.
– Ik had nieuwe handschoenen nodig en dacht: laat ik voor de grap kinderhandschoenen passen bij de Hema. Nou jongens, mijn leven is tot een nieuw dieptepunt gekomen: ik pas handschoenen voor achtjarigen.
– Waarom verbaasde me dat zo? Ik was er immers een paar maanden geleden achtergekomen dat mijn negenjarige achterneefje net zo lang is als ik. Tot groot vermaak van de de rest van de familie.
– En de uitspraak die nooit niet gedaan zal worden: ‘Huh, je bent echt klein??????’ (meestal door lezers van deze blog, #danmaarnietfamous).

december 12th, 2017

Eerlijk over reizen #faketravelblogger

Fake travelblogger coming through.

Iemand vroeg zich na deze blog met de dubieuze titel af of ik mijn vakantie in Taiwan nou leuk vond. Ik kan me die vraag wel voorstellen, want ik weet het antwoord eigenlijk niet zo goed. Oh ja hoor, tegen kennissen zeg ik ‘Leuk!’ als ze vragen hoe het was. Maar ik zeg ook ‘Goed!’ als ze vragen hoe het gaat, terwijl dat ook niet altijd zo is. Het was namelijk niet alleen leuk in Taiwan.

Laat ik beginnen met dat ik niet aan wanderlust lijd. Hiervoor was ik nooit buiten Europa geweest en daar zat ik ook niet zo mee. Mijn moeder heeft vliegangst, dus vroeger waren we aangewezen op de auto en daarna had ik nooit echt veel geld (of: nooit echt veel geld ervoor over). Reizen schijnt je leven te verrijken en hoewel dat deels ook klopt, vind ik mijn leven op deze manier ook gewoon prima. Er zijn ook andere manieren om je leven te verrijken (boeken, mensen, boeken!).

Bovendien ben ik een semi-verwend kind. Kamperen deden we niet aan. Onder geen enkele voorwendsel zal ik in een tent slapen. Dat heb ik dan ook nooit gedaan. Ik zie er echt niet de lol van in om op vakantie primitiever te gaan leven dan je normaal doet. Met een wcrol ’s nachts over de camping naar de wc lopen? ’s Ochtends uit je tent branden? Het zal wel erg zen en alles zijn, maar ik zou er doodongelukkig van worden. Ook backpacken (hallo, mijn rug doet al pijn als ik mijn laptop in mijn rugzak doe) gaat hem echt niet worden. Die gatachtige constructies wat ze wc’s noemen in Taiwan vond ik al erg genoeg. Niet dat ik all inclusive op een strand mijn billen wil branden (doe mij maar iets meer cultuur) of nooit meer op vakantie zou willen, maar reizen zoals de echte ékte travelbloggers doen? Niet voor mij.

Dus. Taiwan. Het was mooi, het was anders, er was lekker eten. Maar na anderhalve week wilde ik gewoon naar huis. Niet vanwege heimwee, maar álles was anders daar. En ik wilde weer iets bekends zien. Ik was bijna blij om af en toe de grote, gele M te zien, terwijl ik daar nooit eet. Kun je nagaan.

Ik ben blij dat ik Taiwan heb gezien, want het was een kans (hoeveel vrienden kennen jullie die in Taiwan wonen?) en ik wist echt niet wat ik kon verwachten. Ik heb me er ook zeker wel vermaakt en er van geleerd. Maar voorlopig wil ik het vliegtuig niet inspringen en al helemaal niet naar een of ander ver land. En dat is oké. Er zijn al genoeg travelbloggers.