Archive for ‘Persoonlijk’

augustus 19th, 2017

Uw uitnodiging voor de kattenvrouwtjesexperience

Zoals jullie trouwe fans weten, was ik 24 juli jarig. Dat betekent dat ik in augustus of september mijn verjaardag vier, want anders is iedereen op vakantie en kunnen mijn favoriete mensen niet op mijn feessie zijn. Elk jaar probeer ik weer een geniale uitnodiging te maken (Vorig jaar de jaarlijkse slachtoffers van Laura’s sarcasme-dag: Zoals jullie misschien wel weten, is het secreet vandaag jarig. Ze zegt dat ze 25 is geworden, maar waarom ziet ze er dan nog steeds uit als 12 jaar? Sommigen van jullie moeten al jaren haar nare opmerkingen, sarcasme en haat verdragen. We weten allemaal hoe zwaar dat is. Daarom heeft de haat aan Laura-club besloten om elk jaar een dag te organiseren waar we bij elkaar kunnen komen om ervaringen te delen), maar dit jaar heb ik mezelf wel overtroffen. Ik wil jullie graag kennis laten maken met mijn genialiteit (alsof jullie niet al wisten hoe geniaal ik ben, gekke Laura). Helaas is het een exclusieve uitnodiging, dus alleen als je echt heel famous en leuk bent, mag je de echte uitnodiging krijgen. Je kunt natuurlijk ook gewoon wachten op de fandag in Ahoy:

Geachte heer/mevrouw,

Bedankt voor uw aanmelding voor de kattenvrouwtjesexperience. Slechts een keer per jaar openen wij de deuren, zodat u kunt zien hoe het leven van een kattenvrouwtje er werkelijk aan toe gaat. Wist u bijvoorbeeld dat sommige kattenvrouwtjes zingen tegen hun kat (‘Dikkie, je bent de mooiste van de hele wereld’)? En nog vals ook.

Wij hebben u ingedeeld bij kattenvrouwtje Laura Bosua en haar kat Dikkie. Op *datum* stellen zij hun huis open, zodat u kunt ervaren hoe een kattenvrouwtje leeft. Toevallig is Laura op 24 juli 26 jaar geworden (je zou het niet zeggen, ze lijkt eerder 16) en is het daarom mogelijk dat u her en der wat slingers vindt. We raden u aan om haar rustig te benaderen en niet te lang in de ogen aan te kijken. Als kattenvrouwtjes zich in een hoek gedreven voelen, zetten ze sarcasme en gemeenheid als aanval in. Let goed op en bescherm uw hart. Ren weg als een kattenvrouwtje u fysiek aanvalt (dat zal met name bestaan uit een schop tegen de schenen, aangezien kattenvrouwtjes gemiddeld gezien niet zo lang worden) en bel de dierenambulance. Wij zijn niet aansprakelijk voor eventuele gevolgen.

Dit is belangrijk om te weten, voordat u deze experience aan gaat:
– We kunnen ons voorstellen dat u het een beetje eng vindt. Daarom raden we u aan om, mocht u een partner hebben, die mee te nemen.
– Allergie is geen belemmering, daar hebben we een, twee, drie, vier pillen voor.
– Kattenhaters wordt de toegang ontzegd.
– Er is drank en eten om te zorgen dat u het grote aantal verwijzingen naar katten in het huis aankunt.
– Het wachtwoord aan de deur is: kattig.
– Mocht u hulp nodig hebben, omdat u het spoor van kattensnoepjes naar het huis niet kunt vinden, bel dan naar *nummer*

Gezien de exclusiviteit van deze uitnodiging wil ik u vragen of u uw aanwezigheid kunt bevestigen dan wel ontkennen (‘Ik had me opgegeven voor een hondenmannetjesexperience???’).

We zien u graag op *datum*

Met vriendelijke groet,

Commissie Kattenvrouwtje

Tags:
augustus 7th, 2017

Minimale minimalist

Ik heb anderhalve maand om een minimalist te worden.

Ja, dat leest u goed. Ik, dé Laura denkt en dé maximalist. Mijn favoriete winkel is de Flying Tiger, dat zegt al genoeg. Daarnaast houd ik van boeken en jurkjes. Gedoemd om hoarder te worden.

Zoals jullie al eerder konden lezen, ben ik op zoek naar een huis in Utrecht. Ik wilde sowieso verhuizen, maar eigenlijk pas over een half jaar oid, maar de situatie waar ik nu in zit, dwingt me eigenlijk om zo snel mogelijk weg te gaan voor mijn eigen veiligheid en gemoedsrust. Hier zal ik misschien later meer over bloggen (moet ik even over nadenken wat verstandig is en hoe ik het ga zeggen).

Probleem is alleen dat je niet zo snel een huis vindt in Utrecht. En zeker niet als je een kat hebt (niet overal mag je een kat en het zorgt er ook voor dat ik niet op 25 vierkante meter wil zitten, want zielig) en een beperkt budget. Door recente ontwikkelingen (dit klinkt allemaal lekker vaag he, maar ik zweer dat ik het niet doe om jullie lekker te maken, maar vanwege voorzorgsmaatregelen) kwam ik erachter dat ik eigenlijk gewoon zo snel mogelijk hier weg moet. Dus wat doe je dan? Binnen Rotterdam verhuizen. Tijdelijk. En van daaruit een woning in Utrecht zoeken.

Gelukkig staat er al veel in het nieuwe huis, aangezien ik met een huisgenoot ga wonen. Dat betekent dat er veel van mijn spullen die ik al vanaf dat ik op mezelf ging heb(VIJF JAAR GELEDEN, DE TIJD GAAT ZO SNEL, WAT WORDEN ZE SNEL GROOT, ZE ZIJN GROOT, VOORDAT JE HET DOOR HEBT) weg kan doen. Zoals mijn bank, die alleen geschikt is voor kabouters zoals ik, maar niet voor lange bezoekers. Een deel kan naar mijn ouders toe, maar ik heb veel prullaria, troepjes, boeken, noem het hoe je wil.

Dus er zit niks anders op: ik moet marie kondo’en voor mijn leven. Alleen sparkt alles wel joy (omg, er staat een kat op!!!!!!!!). Heeft iemand een spoedcursus minimaliseren voor me? Dan zal ik je op mijn dankbaarheidslijstje zetten #blessed.

juli 24th, 2017

26 and still counting

blaasdekaarsjesmaaruit

Ja, die mooie dag is weer aangebroken: ik ben jarig! Vandaag ben ik 26 geworden en ik wil geen woord horen over dat dit dichterbij de 30 dan de 20 is. Laat dat jullie verjaardagscadeau aan mij zijn.

Elk jaar begin ik mijn verjaardag minder boeiend te vinden, maar ik zeg geen nee tegen taart. Daarom vier ik mijn verjaardag vandaag zoals ik het liefste heb: taart eten met een vriendin en daarna naar mijn ouders, broer en broertje toe. Wat ik het meest waardeer in deze mensen is dat ze met niet toezingen. Serieus, zijn er mensen die dat wél leuk vinden?

Mijn verjaardag is ook altijd een moment voor mij om te reflecteren op het afgelopen jaar en te kijken wat het volgende jaar me brengt. Hoewel ik nog niet ben, waar ik zou willen zijn dit jaar, heb ik toch veel persoonlijke overwinningen geboekt. Ik ben weer op toneel gegaan en heb daar veel geleerd (zoals dat ik het zo ontzettend leuk vind en dat ik er zeker mee door moet gaan). Ik ben op dansles gegaan (Tranky Doo) en heb ontdekt hoe belangrijk het is om niet alleen met je hoofd, maar ook eens met je lichaam bezig te zijn. Ik heb weer lieve mensen leren kennen en ben erachter gekomen dat de lieve mensen die ik al kende nóg liever zijn dan ik al dacht.

En dan komend jaar, wanneer ik in ieder geval ga verhuizen. Ik vond het ontzettend moeilijk om te kiezen waar ik naar toe wilde (Leiden of Utrecht), maar na een gesprek met mijn moeder (dat helpt altijd) ben ik eruit: ik wil in Utrecht gaan wonen. En ik kan al jullie tips gebruiken! Ik wil graag een studio (of appartement, but ain’t gonna happen) for max 700 euro (met mogelijkheid tot huurtoeslag). Dus als je iets weet of weet hoe ik het beste een huis kan zoeken, laat het me weten en je krijgt tachtigduizend karmapunten.

Tags:
juli 21st, 2017

I’m ready for my close-up

Weten jullie nog dat ik blogde over mijn voorstelling? Liesbeth was een van de mensen die reageerden en wel met een heel lief voorstel: ze wilde wel foto’s maken. Helaas ging het door omstandigheden niet door. Ze voelde zich schuldig (nergens voor nodig) en bood me daarom een fotoshoot aan. Ik houd er niet van om gefotografeerd te worden (ik ben zo’n persoon die dan heel awkward wordt en enorm bewust van alles wat ik doe), maar zoiets sloeg ik niet af.

Dus op naar Eindhoven. Eerlijk gezegd twijfelde ik of Eindhoven wel mooie plekken had voor zoiets (hoop dat er niet teveel Eindhovenaren/Eindhovers/Eindjes??? mijn blog lezen), maar er bleek nog een stukje groen te vinden. Ik probeerde de studenten op de campus te negeren, terwijl ik als een schaap in de camera keek. Gelukkig kon Liesbeth goed aanwijzingen geven (een hand in de heup, haar naar een kant, kijk nu hier heen, kijk nu daarheen). Dus bedankt, Liesbeth!

Ik denk niet dat ik gefotografeerd worden ooit leuk ga vinden, maar het is leuk om dit soort foto’s van jezelf te hebben. Ik vond het nu wel weer best met op de foto staan, maar toen kwam mijn moeder met wat ze voor haar verjaardag wilde: jawel, foto’s van haar kinderen, zodat ze aan de wereld kan showen hoe famous die zijn. Zucht.

juli 2nd, 2017

Uw blogger heeft weer wat meegemaakt

Ja, mijn leven zit vol spanning en sensatie. Ik zou een vlogger moeten worden (mensen die nu ‘Jaaa!’ zeggen, zijn af). Dit keer was het geen domheid van mijn kant, maar… Ja, van wie eigenlijk? En was er überhaupt wel sprake van domheid? U leest het allemaal in deze spannende blog!

Het is vrijdagnacht en ik kan niet slapen. Opeens hoor ik een harde knal. Alles trilt. Ik slaap met oordopjes in, dus mijn eerste gedachte is een blikseminslag ergens dichtbij. Ik neem mezelf voor om in de ochtend te googelen hoe dat zit met blikseminslagen. Maar dan hoor ik sirenes. Ik besluit toch even naar buiten te kijken. De politiewagen gaat mijn straat in. Het zal toch niet…? Ik doe mijn deur open en hoor het brandalarm (ja, die hoor je dus niet als je binnen in je hus bent, wat echt heel erg handig is) en ruik rook. Meteen slaat mijn hoofd op hol. Er is brand, maar waar en hoe kom ik eruit is en hoe moet dat dan met Dikkie en kut, kut, kut. Ik spreek een willekeurige buurman aan, die me vertelt dat er een auto in de fik is gevlogen op de parkeerplaats. De paniek maakt plaats voor verwarring. Ramptoerist als ik ben, kijk ik uit zijn raam en zie de brandweer blussen. De brandweer komt langs om te vragen of ik last heb van rook in mijn huis (ja, ook al heb ik mijn deur niet lang open gehad) en gebiedt me om ramen en deuren gesloten te houden. Ik ga weer in bed liggen en maak me zorgen om de kat. Als ik al last heb van de rook (pijnlijke keel), hoe zit dat dan met haar? Rampscenario’s gaan door mijn hoofd (kat dood, dagen rook in huis, alle kleding in de wasmachine, failliet door rekening waskosten, zwerven op straat, bevroren onder een brug, pas twintig maanden later wordengevonden) en de adrenaline stroomt nog door mijn aderen (kan dat?). Pas een paar uur later lukt het me om in slaap te komen en ik word nog een paar keer wakker.

Dit verhaal eindigt met een anti-climax. De kat leeft nog (die lag lekker te tukken toen ik wakker werd), de rook is verdwenen, alleen de vuile kleding hoeft in de wasmachine en het is hier 24 graden in huis, dus bevriezen zal ik niet zo snel, laat staan onder een brug. Ik heb geen idee waarom die auto ontploft is. Maar dit alles betekent wel dat ik nog steeds blogjes kan schrijven, dat dan weer wel.

juni 24th, 2017

I’m stuck

Hallo, u leest hier de blog van een heel dom meisje uit Rotterdam.

Ik ging in mijn broers huis zitten, aangezien het bij mij binnen 31 graden was (ik ben letterlijk de duivel) en ik last van geluidsoverlast heb (lang verhaal dat ik misschien ooit ga vertellen als ik hier niet meer woon). Mijn broer woont bij me om de hoek, dus dat was handig. Op een gegeven moment was ik wel klaar en wilde ik weer naar huis gaan, aangezien ik zou afspreken met een vriendin. Alleen: ik kreeg de deur met geen mogelijkheid open. Bij binnenkomst had ik hem op slot gedaan, wat ik normaal niet doe, maar ik kreeg opeens paniekgedachtes van inbrekers, maar nu ging dat verdomde slot niet open. Ik zat opgesloten in mijn broers huis. Buiten hoorde ik de vrolijke stemmen van voorbijgangers, die wel vrij waren. Nog nooit had ik zo verlangd naar buiten. Ik appte mijn vrienden dat ze me waarschijnlijk een tijd niet zouden zien. Beschaamd belde ik mijn broer op, die gelukkig klaar was met werken en mij een uur later bevrijdde van de opsluiting (wel pas, nadat hij me uitgelachen had).

Laten we even een flashback doen naar toen ik nog in Oegstgeest woonde en wat een voorbode was, voor wat gisteren gebeurde.

Ik ging naar de bus, maar was mijn ovchipkaart kwijt. Snel rende ik terug naar mijn kamer, maar ook daar kon ik hem niet vinden. Woedend gooide ik de deur keihard dicht, terwijl mijn sleutels er nog inzaten. Gevolg: een deel van mijn sleutels (ik heb nogal een grote sleutelbos) kwam tussen de deur en was met geen mogelijkheid meer los te krijgen. Waarschijnlijk ben ik de eerste ter wereld die dit overkomen is. Ik kon nergens heen. Mijn kamer niet in, want de deur ging niet open, niet uit huis, want geen sleutels en mijn ovchipkaart was nog steeds kwijt. Je kunt je voorstellen hoe gênant het was om de studentbeheerder van het gebouw te bellen of ze me wilde helpen. Na een uur vol verbazing te hebben gekeken (‘Hoe heb je dat in godsnaam gedaan?’), wrikte ze wat met een mes en konden mijn sleutels gered worden. Oh en mijn ovchipkaart? Die lag beneden bij de vuilniscontainers op de grond. Shame on you, Laura, shame on you.

Tags:
juni 15th, 2017

Sorry, ik weet geen leuke titel voor deze blog

'Als ik dan nog iets overhoud, dan koop ik eten en kleren.'

A post shared by Laura Bosua (@lauradenktwel) on

Ik deed bijvoorbeeld lekker literair in de bieb.

Ik ga jullie niet vervelen met een ‘ik weet niet waar ik over moet bloggen of nou ja, ik heb wel duizend concepten staan, maar ik heb geen zin om daaraan te werken’-opmerking (oeps toch gedaan), maar ik dacht: ik ga eens vertellen waar ik zo ongeveer mee bezig ben deze dagen. Ik kan niet garanderen dat het erg interessant is.

– Work, work, work. Zoals jullie misschien weten, doe ik iets met social media (lekker vaag houden, zo kom je interessant over, je kan natuurlijk ook gewoon op mijn LinkedIn kijken als je nieuwsgierig bent) en dat doe ik vanuit huis. Dat betekent vooral dat ik zit weg te zweten achter mijn bureau (iets met een oud huis en plat dak en bovenste verdieping en kleine kiepramen en volle zon op de ramen en de hel), terwijl ik de kat aai.
– Vrijdag heb ik weer een voorstelling. Dit keer hebben we een festival en omdat ik zo geweldig ben, speel ik in twee van de drie stukken. Het ene stuk is een reprise en het andere is in het Engels en gebaseerd op de mythe over Helena. Ik speel onder andere Zeus, dus ik ben content (op zijn Nederlands, niet op zijn Engels).
– Een minimalist zal ik nooit worden met mijn tachtigduizend boeken (en kleren en haarelastiekjes), maar ik wilde even hip zijn en die challenge doen dat je honderd dingen weggooit. Het is me gewoon gelukt en ik ben nog niet eens klaar (is dat een goed of een slecht teken). Ik heb zelfs een paar boeken weggedaan. De literatuurwetenschapper in me huilt (al waren de boeken die ik heb weggedaan niet echt literatuur te noemen), maar Marie Kondo mag trots op me zijn.
Lindy Hop zat vol, daarom ben ik begonnen met Tranky Doo, een solo jazz dance choreografie in dezelfde stijl. Het is best moeilijk, maar ook heel leuk en ik zou het zeker meer willen doen. Laatste danste ik zo enthousiast dat de zool van mijn schoen eraf viel, ik bedoel maar (is dat een goed of een slecht teken).
– Ik ben Chinees aan het leren voor straks in Taiwan. Misschien denk je: waar slaat dat op, je bent daar maar twee weken. Maar het lijkt me zo raar om in een land te zijn waar je echt geen drol van de taal snapt (maar echt geen drol) en bovendien is het leuk om nieuwe talen te leren en zo een doel te hebben. En ik kan met Enya oefenen. Wist je bijvoorbeeld dat je het Chinese woord voor kat uitspreekt als ‘mau’? Ik vind dat persoonlijk hilarisch, maar wie ben ik.

Nou, ik hoop dat dit genoeg was om een beetje voyeuristisch genoegdoening bij jullie naar boven te brengen en anders kunnen jullie altijd vragen stellen die ik niet ga beantwoorden. Bedankt voor het kijken, vergeet niet te reageren, laat een reactie achter in de comments (ik vind het altijd zo dom als mensen dat zeggen) en doe een duimpje omhoog!

mei 29th, 2017

Terug naar mijn eigen land

Tijdens de eerste halfjaarlijkse cursus die ik volgde, leerde ik Enya kennen. Enya heet niet echt zo, dat is haar Engelse naam. Aziaten hebben namelijk dusdanig moeilijke namen (het kostte me twee maanden om Enya’s echte naam uit mijn hoofd te leren) dat ze eenmaal in Europa een zelfverzonnen naam aannemen. Enya dus. Zoals die zangeres uit Ierland.

Vrijwel meteen klikte het. Ik maakte gemene grapjes en Enya lachte erom. Ik liet haar kennismaken met bitterballen en wraps (Ik: ‘Do you want to eat wraps?’ Enya: *maakt rapbewegingen* ‘Like a rap?’). Zij deed de ene slimme opmerking (Crucial waar ze cruel bedoelde: ‘I think it’s crucial that people eat rabbits.’) na de andere (‘I think we’re all gonna die someday.’).

Inmiddels zijn we begonnen aan de tweede halfjaarlijkse cursus en zijn we al duizend keer naar de bios geweest, want ik heb haar een Cinevillepas aangesmeerd (Cineville, sponsor me please #nosponyet). Dat was allemaal leuk en aardig, maar opeens raakte het besef me als een dreun: Enya komt uit Taiwan. En daar gaat ze weer naar terug. Zonder mij. Wiens leven moet ik dan zuur maken?

‘Come with me!’ zei Enya wel eens. En dat begon ik steeds serieuzer te nemen. Nog langer Enya treiteren, een land ontdekken met een local (ben even aan het oefenen met mijn taalgebruik, want jullie snappen dat ik nu een travelblogger wordt: laurareist.nl) en dan ook nog terug naar mijn roots: ik ben namelijk twee keer in mijn leven voor een Aziaat uitgemaakt (ik ben wel erg wit en blond voor een Aziaat, maar details) en bovendien zijn de mensen in Taiwan gemiddeld 1.55 meter. Drie keer raden hoe lang ik ben.

Dus, mijn volk, nog een paar maanden en dan kom ik eraan!

april 30th, 2017

You’ll never dance alone

Van Grieks dansen tot Lindy Hop: ik ben van alle markten thuis.

A post shared by Laura Bosua (@lauradenktwel) on

Oké, beeld je even in: een meisje van een jaar of zes, zich schuil houdend achter haar moeders benen wanneer onbekenden (en soms zelfs bekenden) tegen haar praten.

Flash forward, twintig jaar later. Het meisje wordt nu door kinderen ‘mevrouw’ genoemd, maar moet nog steeds haar ID laten zien als ze alcohol koopt. Vanavond gaat ze naar een Lindy Hop-workshop (swingdans uit de jaren twintig) met een vriendin, alleen is de vriendin ziek. Ze heeft twee opties: zielig thuis zitten op zaterdagavond of haar angst overwinnen en in haar eentje gaan. Het filmpje hierboven verraadt al waarvoor ze koos.

Je hebt het misschien al door, slimmerik die je er bent, maar ik ben dus dat meisje. Vroeger vond ik a-l-l-e-s eng. Vooral nieuwe dingen. Maar op een gegeven moment kwam ik erachter dat het juist heel goed is om enge dingen te doen, want dan zijn ze uiteindelijk niet meer eng en soms zelfs leuk.

Ik vond het bijvoorbeeld heel eng om nieuwe mensen te ontmoeten. Dus ging ik mensen interviewen voor mijn blog. Inmiddels heb ik via mijn blog al zoveel mensen ontmoet dat ik niet meer zenuwachtig ben als ik een nieuw persoon ontmoet.

Inmiddels stel ik mezelf regelmatig als doel om iets engs te doen. Toneelspelen bijvoorbeeld. Elke repetitie moet ik weer over een drempel, maar als ik het eenmaal gedaan heb, krijg ik er enorm veel energie van. Of ik ga in mijn eentje naar levend stratego. Of ik loop door de stad heen en roep keihard ‘tantra seks’ op het Schouwburgplein (dat was tijdens het oefenen van het script voor Omdat het kan, waarvoor we al lopende door de drukke stad onze tekst moesten opzeggen).

Ik zal nooit een spontaan, extravert persoon worden die zonder knoop in de maag naar nieuwe dingen gaat. Maar als je kijkt naar wat voor stappen ik heb genomen sinds mijn kindertijd als verlegen, schuilende meisje ben ik heel trots op mezelf.

Dus ja: ik denk dat ik op Lindy Hop-les ga.

april 7th, 2017

Omdat het kan.

Zoals jullie misschien wel weten, zit ik bij een studententoneelvereniging (RISK in Rotterdam). Ik had meegedaan aan het eerste halfjaarlijkse project, maar die was in het Engels. Dat is niet erg, want altijd goed om dat te oefenen en dat ging eigenlijk prima, maar toch is het lastiger om te spelen in een taal die niet de jouwe is. Toen ik hoorde dat de stagiair, Sander, een stuk wilde opvoeren, deed ik eigenlijk alleen mee aan de open repetitie onder het mom van ‘even kijken wat het is’, maar zonder de intentie om zelf mee te doen. Ik merkte echter hoe leuk het was om weer in het Nederlands te spelen en bovendien was het idee van het stuk geweldig (‘De Twintigers’ van Don Duyns voor de geïnteresseerden), dus besloot ik mee te doen.

Het stuk gaat over mijn generatie, dus de twintigers. Alleen speelt het zich af in de jaren negentig, waardoor we het een en ander aan hebben moeten passen (maar het is verrassend om te zien hoeveel er nog klopte met meer dan twintig jaar terug). De titel is nu ‘Omdat het kan’ en de samenvatting/teaser is als volgt: Wij twintigers. Wij zitten vol idealen, maar zijn te lui om ernaar te streven. Wij willen indruk maken, maar zijn eigenlijk doodsbang. Wij zoeken echte vriendschap, maar praten vooral over onszelf. Wij: de generatie zonder ruggengraat. De generatie die haar dagen doorbrengt met Netflixen en slapen. Gewoon. Omdat het kan.

Het is een fragmentarisch stuk, dus zijn er weinig terugkerende personages en je gaat van de ene ‘wtf’ naar de andere. Ik wil natuurlijk niet teveel verklappen, maar denk aan de pseudo-intellectueel die denkt dat hij heel filosofisch bezig is (‘De vraag is het antwoord, maar het antwoord is de vraag niet…’) en een verpleegster die HEEL ERG gelukkig is. Oh en de Pokémon theme song speelt ook een rol.

We zijn nog druk bezig met repeteren, maar jongens, ik vind het zo leuk. Het is een stuk dat helemaal bij me past, maar wat me ook uit mijn comfort zone haalt. Elke keer na een repetitie (niet alleen voor dit project, maar ook bij de halfjaarlijkse groep) besef ik weer dat ik energie krijg van dit soort dingen en dat het belangrijk is om dingen te doen die ik eng vind, want dat brengt me echt zoveel moois.

Dus mocht je denken: ik wil die famous Laura denkt wel eens zien shinen of houd je van gratis, kom dan vooral kijken! Dan beloof ik dat ik geen tien euro voor een handtekening zal vragen.