Archive for ‘Persoonlijk’

juni 15th, 2017

Sorry, ik weet geen leuke titel voor deze blog

'Als ik dan nog iets overhoud, dan koop ik eten en kleren.'

A post shared by Laura Bosua (@lauradenktwel) on

Ik deed bijvoorbeeld lekker literair in de bieb.

Ik ga jullie niet vervelen met een ‘ik weet niet waar ik over moet bloggen of nou ja, ik heb wel duizend concepten staan, maar ik heb geen zin om daaraan te werken’-opmerking (oeps toch gedaan), maar ik dacht: ik ga eens vertellen waar ik zo ongeveer mee bezig ben deze dagen. Ik kan niet garanderen dat het erg interessant is.

– Work, work, work. Zoals jullie misschien weten, doe ik iets met social media (lekker vaag houden, zo kom je interessant over, je kan natuurlijk ook gewoon op mijn LinkedIn kijken als je nieuwsgierig bent) en dat doe ik vanuit huis. Dat betekent vooral dat ik zit weg te zweten achter mijn bureau (iets met een oud huis en plat dak en bovenste verdieping en kleine kiepramen en volle zon op de ramen en de hel), terwijl ik de kat aai.
– Vrijdag heb ik weer een voorstelling. Dit keer hebben we een festival en omdat ik zo geweldig ben, speel ik in twee van de drie stukken. Het ene stuk is een reprise en het andere is in het Engels en gebaseerd op de mythe over Helena. Ik speel onder andere Zeus, dus ik ben content (op zijn Nederlands, niet op zijn Engels).
– Een minimalist zal ik nooit worden met mijn tachtigduizend boeken (en kleren en haarelastiekjes), maar ik wilde even hip zijn en die challenge doen dat je honderd dingen weggooit. Het is me gewoon gelukt en ik ben nog niet eens klaar (is dat een goed of een slecht teken). Ik heb zelfs een paar boeken weggedaan. De literatuurwetenschapper in me huilt (al waren de boeken die ik heb weggedaan niet echt literatuur te noemen), maar Marie Kondo mag trots op me zijn.
Lindy Hop zat vol, daarom ben ik begonnen met Tranky Doo, een solo jazz dance choreografie in dezelfde stijl. Het is best moeilijk, maar ook heel leuk en ik zou het zeker meer willen doen. Laatste danste ik zo enthousiast dat de zool van mijn schoen eraf viel, ik bedoel maar (is dat een goed of een slecht teken).
– Ik ben Chinees aan het leren voor straks in Taiwan. Misschien denk je: waar slaat dat op, je bent daar maar twee weken. Maar het lijkt me zo raar om in een land te zijn waar je echt geen drol van de taal snapt (maar echt geen drol) en bovendien is het leuk om nieuwe talen te leren en zo een doel te hebben. En ik kan met Enya oefenen. Wist je bijvoorbeeld dat je het Chinese woord voor kat uitspreekt als ‘mau’? Ik vind dat persoonlijk hilarisch, maar wie ben ik.

Nou, ik hoop dat dit genoeg was om een beetje voyeuristisch genoegdoening bij jullie naar boven te brengen en anders kunnen jullie altijd vragen stellen die ik niet ga beantwoorden. Bedankt voor het kijken, vergeet niet te reageren, laat een reactie achter in de comments (ik vind het altijd zo dom als mensen dat zeggen) en doe een duimpje omhoog!

mei 29th, 2017

Terug naar mijn eigen land

Tijdens de eerste halfjaarlijkse cursus die ik volgde, leerde ik Enya kennen. Enya heet niet echt zo, dat is haar Engelse naam. Aziaten hebben namelijk dusdanig moeilijke namen (het kostte me twee maanden om Enya’s echte naam uit mijn hoofd te leren) dat ze eenmaal in Europa een zelfverzonnen naam aannemen. Enya dus. Zoals die zangeres uit Ierland.

Vrijwel meteen klikte het. Ik maakte gemene grapjes en Enya lachte erom. Ik liet haar kennismaken met bitterballen en wraps (Ik: ‘Do you want to eat wraps?’ Enya: *maakt rapbewegingen* ‘Like a rap?’). Zij deed de ene slimme opmerking (Crucial waar ze cruel bedoelde: ‘I think it’s crucial that people eat rabbits.’) na de andere (‘I think we’re all gonna die someday.’).

Inmiddels zijn we begonnen aan de tweede halfjaarlijkse cursus en zijn we al duizend keer naar de bios geweest, want ik heb haar een Cinevillepas aangesmeerd (Cineville, sponsor me please #nosponyet). Dat was allemaal leuk en aardig, maar opeens raakte het besef me als een dreun: Enya komt uit Taiwan. En daar gaat ze weer naar terug. Zonder mij. Wiens leven moet ik dan zuur maken?

‘Come with me!’ zei Enya wel eens. En dat begon ik steeds serieuzer te nemen. Nog langer Enya treiteren, een land ontdekken met een local (ben even aan het oefenen met mijn taalgebruik, want jullie snappen dat ik nu een travelblogger wordt: laurareist.nl) en dan ook nog terug naar mijn roots: ik ben namelijk twee keer in mijn leven voor een Aziaat uitgemaakt (ik ben wel erg wit en blond voor een Aziaat, maar details) en bovendien zijn de mensen in Taiwan gemiddeld 1.55 meter. Drie keer raden hoe lang ik ben.

Dus, mijn volk, nog een paar maanden en dan kom ik eraan!

april 30th, 2017

You’ll never dance alone

Van Grieks dansen tot Lindy Hop: ik ben van alle markten thuis.

A post shared by Laura Bosua (@lauradenktwel) on

Oké, beeld je even in: een meisje van een jaar of zes, zich schuil houdend achter haar moeders benen wanneer onbekenden (en soms zelfs bekenden) tegen haar praten.

Flash forward, twintig jaar later. Het meisje wordt nu door kinderen ‘mevrouw’ genoemd, maar moet nog steeds haar ID laten zien als ze alcohol koopt. Vanavond gaat ze naar een Lindy Hop-workshop (swingdans uit de jaren twintig) met een vriendin, alleen is de vriendin ziek. Ze heeft twee opties: zielig thuis zitten op zaterdagavond of haar angst overwinnen en in haar eentje gaan. Het filmpje hierboven verraadt al waarvoor ze koos.

Je hebt het misschien al door, slimmerik die je er bent, maar ik ben dus dat meisje. Vroeger vond ik a-l-l-e-s eng. Vooral nieuwe dingen. Maar op een gegeven moment kwam ik erachter dat het juist heel goed is om enge dingen te doen, want dan zijn ze uiteindelijk niet meer eng en soms zelfs leuk.

Ik vond het bijvoorbeeld heel eng om nieuwe mensen te ontmoeten. Dus ging ik mensen interviewen voor mijn blog. Inmiddels heb ik via mijn blog al zoveel mensen ontmoet dat ik niet meer zenuwachtig ben als ik een nieuw persoon ontmoet.

Inmiddels stel ik mezelf regelmatig als doel om iets engs te doen. Toneelspelen bijvoorbeeld. Elke repetitie moet ik weer over een drempel, maar als ik het eenmaal gedaan heb, krijg ik er enorm veel energie van. Of ik ga in mijn eentje naar levend stratego. Of ik loop door de stad heen en roep keihard ‘tantra seks’ op het Schouwburgplein (dat was tijdens het oefenen van het script voor Omdat het kan, waarvoor we al lopende door de drukke stad onze tekst moesten opzeggen).

Ik zal nooit een spontaan, extravert persoon worden die zonder knoop in de maag naar nieuwe dingen gaat. Maar als je kijkt naar wat voor stappen ik heb genomen sinds mijn kindertijd als verlegen, schuilende meisje ben ik heel trots op mezelf.

Dus ja: ik denk dat ik op Lindy Hop-les ga.

april 7th, 2017

Omdat het kan.

Zoals jullie misschien wel weten, zit ik bij een studententoneelvereniging (RISK in Rotterdam). Ik had meegedaan aan het eerste halfjaarlijkse project, maar die was in het Engels. Dat is niet erg, want altijd goed om dat te oefenen en dat ging eigenlijk prima, maar toch is het lastiger om te spelen in een taal die niet de jouwe is. Toen ik hoorde dat de stagiair, Sander, een stuk wilde opvoeren, deed ik eigenlijk alleen mee aan de open repetitie onder het mom van ‘even kijken wat het is’, maar zonder de intentie om zelf mee te doen. Ik merkte echter hoe leuk het was om weer in het Nederlands te spelen en bovendien was het idee van het stuk geweldig (‘De Twintigers’ van Don Duyns voor de geïnteresseerden), dus besloot ik mee te doen.

Het stuk gaat over mijn generatie, dus de twintigers. Alleen speelt het zich af in de jaren negentig, waardoor we het een en ander aan hebben moeten passen (maar het is verrassend om te zien hoeveel er nog klopte met meer dan twintig jaar terug). De titel is nu ‘Omdat het kan’ en de samenvatting/teaser is als volgt: Wij twintigers. Wij zitten vol idealen, maar zijn te lui om ernaar te streven. Wij willen indruk maken, maar zijn eigenlijk doodsbang. Wij zoeken echte vriendschap, maar praten vooral over onszelf. Wij: de generatie zonder ruggengraat. De generatie die haar dagen doorbrengt met Netflixen en slapen. Gewoon. Omdat het kan.

Het is een fragmentarisch stuk, dus zijn er weinig terugkerende personages en je gaat van de ene ‘wtf’ naar de andere. Ik wil natuurlijk niet teveel verklappen, maar denk aan de pseudo-intellectueel die denkt dat hij heel filosofisch bezig is (‘De vraag is het antwoord, maar het antwoord is de vraag niet…’) en een verpleegster die HEEL ERG gelukkig is. Oh en de Pokémon theme song speelt ook een rol.

We zijn nog druk bezig met repeteren, maar jongens, ik vind het zo leuk. Het is een stuk dat helemaal bij me past, maar wat me ook uit mijn comfort zone haalt. Elke keer na een repetitie (niet alleen voor dit project, maar ook bij de halfjaarlijkse groep) besef ik weer dat ik energie krijg van dit soort dingen en dat het belangrijk is om dingen te doen die ik eng vind, want dat brengt me echt zoveel moois.

Dus mocht je denken: ik wil die famous Laura denkt wel eens zien shinen of houd je van gratis, kom dan vooral kijken! Dan beloof ik dat ik geen tien euro voor een handtekening zal vragen.

maart 31st, 2017

Was het nog maar vroegergevoelens

Mijn favoriete boeken van vroeger kwamen van een schrijfster met dezelfde naam: Laura Ingalls Wilder. De televisieserie vond ik geen drol aan, maar die boeken, jongens. Die heb ik sowieso het meest herlezen van alle boeken die er beschikbaar waren in de bibliotheek van het dorp. Ik wilde dat mijn vader ook een huis van hout voor ons bouwde. Dat al het snoep een cent kostte. En ik maakte naamkaartjes, net als Laura, maar ik wilde ze niet uitdelen aan mijn vrienden, want zoiets was al honderd jaar niet meer in.

Ook las ik Ronja de Roversdochter. Dat speelde ik na door te doen alsof buddy (weten jullie nog wat dat was? Van dat kneedgum wat toen hip was) het brood was dat zij maakte, onder mijn bureau zittend op een deken.

Een paar jaar geleden heb ik ‘Brief voor de koning’ weer herlezen. Alles zag ik weer hetzelfde voor me als vroeger. Ik wilde ook ridder zijn en spannende avonturen beleven, al was het maar in mijn hoofd.

Maar nu zit mijn hoofd vol zorgen. Studie, werk, toekomst. Dat is wat ik nu aan mijn bureau doe, ik zit er nooit meer onder. Geen plek voor kinderlijke fantasieën, landen ver weg die niet bestaan, het bouwen van hutten. Maar heel soms komen ze toch weer tevoorschijn: die was het nog maar vroegergevoelens.

 

maart 13th, 2017

Heel Laura bakt

‘Ik heb zin om te bakken,’ zei ik een keer tegen Charmander.
‘Niet doen zonder begeleiding,’ was haar antwoord.
Geen idee waarom eigenlijk. Omdat het brandalarm afging toen ik een keer ging bakken in mijn vorige huis? Ik zie het probleem niet. Maar vooruit, Charmander wilde ook wel een keer met mij bakken, want ze houdt wel van een uitdaging.

Het werden scones. Dat moest toch niet al te moeilijk zijn. Al zuchtend begon ik de boter in blokjes te snijden. Wie heeft dit ooit bedacht? Het voelde alsof ik mijn handen insmeerde met een kilo vaseline. Charmander stelde voor om het hele proces te vloggen en ik vind het jammer dat we dat niet hebben gedaan, zodat de waarheid eindelijk eens getoond wordt. Heel Holland Bakt en al die foodvlogs zijn een leugen, jongens, een leugen. Af en toe gaat er wel wat mis, maar ze vloeken nooit. Hoe dan? De vloeken rolden bij ons over de tafel (eigenlijk alleen maar van mijn kant). Ik heb nog nooit zoveel stress gevoeld in mijn leven en dan deden we het nog met zijn tweeën.
‘Bakken is zoooo vermoeiend,’ zeurde ik tegen Charmander. ‘Je moet afwassen, terwijl je nog bezig bent en daarna moet je wéér afwassen.’ (ik haat afwassen)

Om de een of andere reden heb ik allemaal bakspullen in mijn keuken (nooit gebruikt en geen idee waar je ze überhaupt voor moet gebruiken), behalve wat we nodig hadden. Uit pure armoede hebben we de rondjes voor de scones maar met theeglazen uitgedrukt. Maar na veel vloeken, zweet en tranen was het toch gelukt en zaten de scones in de oven.

In plaats van dat we gewoon clotted cream hadden gekocht moesten we het zo nodig zelf maken. Weet je wat er altijd gebeurt bij Heel Holland Bakt? Dat iets gaat schiften. Die dag kwamen we erachter wat dat nou precies was. Tip van de dag: alleen mascarpone gebruiken bij wijze van clotted cream is ook een prima alternatief.

Uiteindelijk waren de scones best wel goed te eten. Alleen jammer dat Martine Bijl er niet bij was.

 

februari 26th, 2017

Complicaties in het leven van de kleine medemens

Het leven is niet makkelijk als je 1.55 meter bent.

– Lange mensen die voor je gaan staan tijdens een concert of voor je zitten in de bioscoop.
– Lange mensen überhaupt, gewoon altijd en overal. Behalve als ze familie, vrienden of gewoon leuk zijn.
– Niet bij de melk kunnen, zelfs niet als je op een krukje staat en dan aan een Lang Persoon vragen of ze het voor je willen pakken.
– Bungelende benen op elke stoel. Op een barkruk proberen te komen is een hindernisbaan.
– In het gezelschap van Lange Mensen zijn en dat je dan last van je nek krijgt en ze ook al niet bij kunt houden bij het lopen, want korte beentjes.
– ‘Zo, jij bent echt klein.’
– Hakken dragen en dan alsnog klein zijn.
– Mensen die zeggen dat je hakken moet dragen.
– Dat lange kleding altijd in is en jurkjes dus vaak twee keer mijn lengte zijn.
– Altijd met een kabouter geassocieerd worden, terwijl je helemaal geen baard hebt.
– Mensen die door hun benen zakken, zodat ze op gelijke hoogte met je zijn. Ben geen kleuter.
– Mensen die denken dat je twaalf bent.
– Handschoenen zijn altijd te groot.
– Geen gitaar kunnen spelen, want je vingertjes zijn te kort voor al die akkoorden.
– Mensen die tegen je aanleunen.
– Brugklassers die langer dan jij zijn.

Er zitten natuurlijk ook oneindig veel voordelen aan. Mensen vinden je schattig en je benen komen nooit over de rand in welk bed je ook slaapt (zelfs niet in kinderbedden), maar hallo, zeuren mag soms.

Tags:
februari 21st, 2017

Let’s dance

Let's dance. Ook al kan ik niet bij je schouder.

A post shared by Laura Bosua (@lauradenktwel) on

Als klein Laura’tje (nóg kleiner?!) ging ik op dansles. Dat moest van mijn ouders, want dat vonden ze onderdeel van de opvoeding. Tegenwoordig vindt niemand dat meer deel van de opvoeding, stijldansen of met twee woorden antwoorden of gewoon aardig doen tegen mensen. Maar in die tijd vonden mijn ouders dat wel. Mijn broer werd mijn danspartner.

Een detail: mijn broer is zes jaar ouder. Dat is een groot verschil als je acht jaar bent. Vooral qua lengte.

De eerste les was nog zonder de jongens (mannen kon je het niet echt noemen). We dansten op Mambo No 5, wat daardoor altijd een speciaal plekje in mijn hart zal hebben, ook al ken ik de pasjes niet meer. Een dansles werd twee, werd duizend en uiteindelijk haalde ik het niveau goud (dat klinkt heel fancy, maar dat valt wel mee).

Maar toen had ik het er eigenlijk wel mee gehad. Ik bedoel, ik was tien, je hebt maar beperkt de tijd en ik wilde op toneel. Ik danste nog een keer af (inmiddels kon ik wel bij de schouder van mijn broer) en c’est ca.

Als student begon het echter te kriebelen. Ik schreef me in voor een cursus bij het universitair sportcentrum, maar mijn ex-vriend kon die dag niet (en kon/wilde sowieso niet dansen), dus vooruit dan maar. Bij die cursus waren er allemaal stelletjes en een paar vrouwen. Eigenlijk moest je rouleren, maar NO WAY dat de stelletjes met iemand anders zouden dansen. En met een meisje danst het toch anders. Ik hield het al vrij snel voor gezien.

En nu wil ik nog steeds dansen. Maar ik heb geen geld, tijd noch partner. Alle hulp is welkom, bijvoorbeeld iemand die me financieel bijstaat of iemand die mijn huis schoon wil maken en natuurlijk een leuke man die met me wil dansen. Bij voorbaat dank.

januari 26th, 2017

Ja, ik doe de boodschappen, boodschappen, boodschap

Klassiekertje.

Toen ik in Rotterdam kwam wonen, was ik blij om te zien dat er (weer) op loopafstand van mijn huis een supermarkt was. Vol goede moed ging ik erheen. Rugzak mee met wat extra tasjes erin, boodschappenlijstje, mijn portemonnee. Verstandiger kan niet. Net voordat ik op mijn allervolwassenst naar binnen wilde stappen, kwam er een medewerkster op me af.

‘Op welke school zit jij?’ vroeg ze.
Achter haar stond een bord met de tekst dat scholieren niet welkom waren tussen elf en vier uur.
‘Ik zit niet op een school,’ snauwde ik naar haar en wilde al bijna mijn collegekaart in haar gezicht duwen.
Maar ik hield me sterk, zoals een echte volwassene dat zou zijn en vervolgde mijn weg. Misschien heb je me toen tussen de schappen met broodbeleg en blikken soep een traantje weg zien pinken. Ik was niet aan het huilen hoor, echt niet, omdat ik blijkbaar er als (toen) 24-jarige nog steeds uitzag als een scholier. Ik dacht gewoon aan iets zieligs.

(Waag het niet om nu te zeggen ‘Als je ouder bent, ben je er blij mee!’ Als ik ouder ben, zie ik er waarschijnlijk nog steeds uit als twaalf).

januari 10th, 2017

Hier wil ik niet mee stoppen

Leuk hoor, al die moetjes van de goede voornemens die jullie hebben(NIET meer lui op de bank zitten, GEEN snoep, WEG met de alcohol), maar ik heb eigenlijk heel veel dingen waar ik niet mee wil stoppen:

– Katten gedag zeggen op straat.
– Zeuren over hipsters.
– Netflix.
– Huilen bij zielige films. Oké, bij bijna alle films.
– Boeken kopen. Die bibliotheek in huis zal er toch ooit moeten komen.
– Warme chocolademelk met slagroom. De enige reden waar ik de winter (oké, je kunt het op die ene dag dat het sneeuwde geen winter noemen, maar toch) heb overleefd tot nu toe.
– Het Ellegirlforum lezen. Hoet moet ik anders soggen?
– Mijn collega’s lastigvallen met gifs.
– Regelmatig naar het kattencafé gaan. Die in Rotterdam is echt een aanrader en dat zeg ik niet alleen, omdat het in Rotterdam is.
– Oké, eigenlijk iedereen lastigvallen met gifs en memes.
– Jurkjes kopen. Ook al heb ik er al duizend.
– Mijn vrienden ‘drollie’ of ‘flapdrol’ noemen.
– Toneelspelen. Ik heb me weer opgegeven voor een toneelcursus in het Engels!
– Alcohol (niet meer dan drie glazen, want dan ben ik een dronken droppie)
– Chocolade, want een leven zonder is geen leven.
– Altijd gekke typefouten hebben op WhatsApp, omdat het te lang duurt om alles leesbaar te typen.
– Mijn vrienden gebruiken voor hun tv, zodat ik naar TLC en MTV kan kijken (en bedenken dat ik toch maar weer zelf een tv moet nemen als ik ga verhuizen).
– Bloggen.

Tags: