augustus 19th, 2014

‘Wat doe jij nou eigenlijk allemaal in je vakantie?’

IMG_3765
Fotograaf: Jesse Reij

1. Werken
Een tijdje geleden had ik al een hint achtergelaten over mijn bijbaan (‘Ik kan het thuis achter de laptop doen en het is niets vies.’), maar jullie waren niet slim genoeg om gewoon op mijn Linkedin te kijken en het meteen te zien. Kort gezegd houd ik samen met zeven andere dames ‘s avonds en in het weekend de social media bij van allerlei merken. Overdag doen de community managers dat zelf op kantoor.
Maar nu mag ik dat ook doen, omdat er iemand op vakantie is. Daar moest natuurlijk een foto van gemaakt worden (nou ja oké, ook omdat er een nieuwe website komt waar alle medewerkers op staan) en mijn Facebookvriendjes hebben de bovenste gekozen. You like? (ik vond de foto die nu op de over mij-pagina staat leuker, maar ja, democratie hè)

2. Studeren
‘Studeren? Maar dat begint in september toch pas?’ Jawohl, maar eerder beginnen kan nooit kwaad. Bovendien heb ik straks naast mijn studie ook nog twee bijbanen, een blog en oh ja, een sociaal leven. Of zoals sommige familie en vrienden het zeggen: burnout-material.

3. Samenwonen
Ruzie maken over de boodschappen (‘Ik wil een reep chocolademelk.’ ‘ALWEER?!), ruzie maken over de tv (‘Ik wil TLC kijken.’ ‘ALWEER?!’) en ruzie maken over de inrichting (haha nee joh, ik ben gewoon de baas). Samenwonen is zo makkelijk nog niet. Maar gelukkig is het bovenal HEEL ERG LEUK (‘Kappen met dat kleffe gedoe.’). Nog leuker dan ik had gehoopt (‘Het kleffe druipt er vanaf.’).

4. Sociaal doen
Kom je ook niet onderuit tegenwoordig. Ik moet naar de uitmarkt met mensen van mijn ex-stage (pfff) om goedkoop boeken in te slaan (pfffff) en daarna pannenkoeken te gaan eten. Ja, I know, zwaar leven. Daarnaast komt er een housewarming, verjaardagen en heb je natuurlijk ook de ‘gewone’ afspraakjes (met mijn vijf minnaars). Echt balen, maar ja, wat doe je eraan?

Ik heb nog twee weken vakantie (haha vakantie, je werkt bijna elke dag) en daarna gaat het echte leven beginnen. Wat er eigenlijk precies hetzelfde uitziet als bovenstaande, alleen dan allemaal nóg meer. Wish me luck (vooral met puntje 4, poeh).

augustus 17th, 2014

Spooky

spooky

Een voordeel van wonen in Voorschoten ten opzichte van wonen in Oegstgeest is dat er een station in de buurt is. Ik fiets vijf minuten, langs een paar katten, bushaltes en dan ben ik er. Overdag is het gewoon een random tussenstation waar alleen de sprinter stopt. Maar ‘s nachts, nou, dan wil je er niet komen.

Je zit nu natuurlijk te denken aan hangjongeren, drugsdealerij, moordpartijen. Op de kat na, die zo af en toe een vlieg achterna gaat, is het echter niets van dat alles. Het is erger.

Er staat namelijk iets bij dat station dat ze ‘kunst’ noemen. Het is het hoofd van een niet zo knappe vrouw. Dat is overdag al niet zo prettig, maar ach, je bent gefocust op je trein en er is veel meer te zien (de kat die een vlieg aan het vangen is). Maar ‘s nachts. Oh mijn god.

Na terugkomst van een verjaardag op de Grote Markt van Den Haag, waar ik onder andere een tuinkabouter met een rode muts heb gegeven aan de jarige (wat een referentie naar mezelf is), gingen Jeroen en ik weer terug naar Voorschoten (niet terug naar Oegstgeest). En daar was die kop.

Het was angstaanjagend. Je wil het liefst zo snel mogelijk naar huis fietsen, maar dan via een andere route zodat die levenloze ogen niet naar je staren.

Ik heb maar één vraag: waarom, Voorschoten, waarom?

augustus 15th, 2014

Reflectie huis en buurt na drie weken

20140801_094701

Douche: geen idee hoe hij werkt. Ik doe altijd maar wat.
Hangjongeren: blijven nooit langer dan tot negen uur, want dan moeten ze naar bed.
Muzieksmaak buren: uitermate teleurstellend.
Vriend: wel oké.
Fornuis: alleen nog gebruikt door mijn vriend, zoals het hoort.
Schoonmaken: maar twee zilvervisjes van een meter gevonden.
Aantal katten: je struikelt er bijna over, maar zich laten aaien? Ho maar.
Ruimte: meer vierkante meters om troep op te maken.
Het huishouden: voorheen liet ik mijn afwas altijd een week staan, nu besef ik dat het handig is om het na één dag te doen.
Afstand supermarkt: ik kan er kruipend heen.
Huisdieren: tientallen fruitvliegjes.
Aankleding muren: Jeroen kraakt alles af wat ik mooi vind, maar ik heb er toch een paar dingen weten door te drukken (zie foto).
Kabelbaan: het zitvlak is eraf gehaald door vandalen, dus ik huil mezelf elke nacht in slaap (noot van de redactie: hij is weer gefixt).
Aantal schommels: nog maar één gevonden, maar wel een hele goede.
Markt: ze hebben een grote snoepkraam met dropsleutels. DROPSLEUTELS!
Medewerkers patatzaak: ‘Uhh, wat wilde je ook alweer?’
Medewerkers pizzazaak: ‘Uhh, wat wilde je ook alweer?’
Medewerkers supermarkt: ‘Dat is dan 7,50 alstublieft.’
Gemiddelde leeftijd in Voorschoten: 78.
Eindcijfer: 8,0

augustus 13th, 2014

Ik ben geen kluns

Ik heb alleen maar:

- Een flesje Texels bier laten vallen in de trein.
- Mijn ov-chipkaart in de wasmachine laten zitten.
- Het brandalarm af laten gaan tijdens het bakken van een cake (na het afsnijden van de zwarte stukjes was hij eigenlijk nog best lekker).
- Een record aantal keer mijn teen gestoten aan het bed.
- Cassis over mijn schoonzus gegoten toen ze voor eerst bij ons kwam eten en niet eens expres (ik had haar namelijk wel gewoon goedgekeurd, maar of dat ook wederzijds was…).
- De was aan het wasrek (bij het balkon) van één hoog laten vallen.
- Een paar flessen bier omgestoten in een bierwinkel.
- Geschreeuwd tegen dierbaren: ‘WAAR HEB JE MIJN TRUI/BOEK/ANDERRANDOMDING GELATEN?!’ om het vervolgens op een plaats te vinden waar ik het zelf heb neergelegd.
- Een flesje water over mijn laptop omgestoten.

Tags:
augustus 11th, 2014

Ik mag mezelf eindelijk een echte blogger noemen

IMG-20140811-WA0007
Hongerrrrr.

Goed, ik eet nog steeds geen havermout. Met instagram heb ik sinds januari niets gedaan. Eyeliner opdoen lukt ook niet. Maar ik eet nu wel minstens één keer in de week risotto.

Ja, risotto. Het lievelingsmaaltje van een bepaalde beautyblogger. Gadverdamme, dacht ik. Wat ziet dat er smerig uit. Eigenlijk net zo vies als havermout en dat beloofde niet veel goeds. Maar mijn moeder (‘Wat? Zelfs je moeder heeft het eerder gegeten dan jij?!’) had het gegeten en vond het heerlijk.

Ik kwam er gewoon niet onderuit.

Mijn vriend kookte (ja, sorry hoor, denk je dat ik het zelf ga doen?) en we proefden… Mijn leven had opeens weer zin weet je. Ik huilde tranen van geluk.

Sindsdien eten we het dus elke week. Maar ik ga nog níet zo ver dat ik het op Instagram zet. (‘Wacht maar, Laura, wacht maar.’)

augustus 9th, 2014

Een bekentenis (don’t judge me)

Ik zal jullie wat bekennen. Ik ben superduperintellectueel (dat is mijn bekentenis nog niet hoor), want ik lees boeken en ik ga filosofie studeren en ik heb het woord arbitrair wel eens serieus gebruikt. Maar ik heb ook een trashy kant (wie niet?)…

Als ik tv kijk. Ja, ik geef het gewoon toe. Ik kijk niet naar Pauw & Witteman (‘Dat is ook afgelopen, doos.’ ‘Ja, maar ik wilde even een intellectueel programma noemen en ik kon niets anders verzinnen.’ ‘Houd dan gewoon je mond dicht.’) of documentaires over de economische crisis. Ik durf het bijna niet te zeggen, bang dat de elite me uit zal lachen. Maar ik doe het toch.

Ik kijk graag naar TLC en MTV. Ja. Vooral trouwprogramma’s. Dan kan ik heerlijk wegdromen en eindeloos kritiek geven (‘GEEN MERMAID DRESS, DOOS!’) en hints geven aan mijn vriend (‘Zo’n jurk wil ik als we gaan trouwen.’ ‘Gaan we trouwen dan?’ ‘JA.’). Het is fantastisch.

En MTV dan. Je hebt nu elke dag tijdens het avondeten (ja, dat eten wij gewoon schaamteloos op de bank, als een oud, uitgezakt stel) Girl Code. Girl Code is geweldig. Een aantal vrouwelijke comedians vertelt over zaken als mannen, diëten, vrouwenproblemen en wat eigenlijk niet? Dat doen ze op een grappige, maar overdreven Amerikaanse manier. Love it.

Natuurlijk zit er een diepere laag achter deze meuk kijkende verslaving van me. Soms is het gewoon zwaar, weet je, om de hele tijd met moeilijke woorden te moeten praten. En te doen alsof je Derrida snapt. En uitleggen wat je met je studie kan. Mijn verstand moet even op nul, zodat ik als het ware kan refreshen.

Om daarna gewoon weer superduperintellectueel te zijn.

(‘Haha, laat me niet lachen.’ ‘Houd je mond joh, drol.’)

augustus 7th, 2014

Zo, nu hoeven jullie niet te vragen hoe mijn vakantie was

IMG-20140804-WA0000
Terugkerende activiteit tijdens deze vakantie was dat Jeroen foto’s van me maakte zonder dat ik het in de gaten had. 

Waar gingen jullie heen: Texel en Alkmaar
Ik snap de combinatie niet: ik ook niet
Wat hebben jullie gedaan in Texel: geshopt en gefietst
Omschrijf het shoppen in één woord: portemonneeleed
Omschrijf het fietsen in één woord: zadelpijn
Wat hebben jullie in Alkmaar gedaan: katten geaaid en geshopt
Omschrijven het katten aaien in één woord: verslaving
Omschrijf het shoppen in één woord: portemonneeleegte
Wat is het stomste dat je hebt gedaan: een flesje Texels bier laten vallen in de trein
Omschrijf het in één woord: nat
Wat heb je eigenlijk allemaal gekocht: gaat je niets aan
Toch niet weer een jurkje hè: …
Hoeveel milkshakes hebben jullie genomen: 0
Ik geloof het niet: het is echt zo
Wat hebben jullie dan wel gegeten: ijsjes, pizza’s, patat, pannenkoeken, sundaes, spareribs, churros, snoepjes, chocolade
Ik schrok al: geen zorgen
Waar gaat de volgende vakantie heen: Engeland, alleen weet mijn vriend dat nog niet
Hij leest ook je blog hoor: sssst

augustus 5th, 2014

Oude herinneringen in een nieuw huis

Een nieuw huis kan soms beangstigend zijn, omdat het nog niet als thuis voelt. Maar dan zie je die speciale spulletjes, gesleept van hot naar her en besef je: de herinneringen zijn er nog.

Koffertje

20140505_184727

 

20140731_204811

In de bijna twee jaar dat we bij elkaar zijn, hebben Jeroen en ik wat afgeschreven. Vele malen kwam ik thuis in mijn kamer om een lief handgeschreven briefje te vinden. Al die briefjes en kaarten en andere herinneringen bewaar ik in dit koffertje. Hij barst inmiddels uit elkaar door al die blikken op het verleden, maar who cares? I love it.

Boekenkast

20140731_205001

Negentig procent van mijn boeken staat bij mijn ouders (ik zou wel tachtigduizend boekenkasten moeten hebben om dat te kunnen stallen) dus hierin staan alleen studieboeken en boeken die ik nog niet gelezen heb. Maar boeken zijn fijn, want het voelt als thuis. Een huis zonder boeken is niet af.

Mandjes

20140731_205055

‘Lekker boeiend,’ zul je misschien denken, maar dan weet je nog niet wat erin zit. Eén van mijn favoriete bezigheden is mensen verrassen met kaartjes, brieven en andere lieve dingen. Deze mandjes liggen dus vooral vol met briefpapier, stickers, stempels en kaarten. De bovenste lade is bestemd voor de brieven en kaarten die ik zelf heb mogen ontvangen.

Boekenlegger

20140731_2049041

 

20140731_204921

Door mijn studie heb ik drie hele lieve meisjes leren kennen (Jeroen noemt ons het vrouwenkwartet). Door de jaren heen zijn we bevriend gebleven (we hebben zelfs een boekje waarin we dingen schrijven die rondgaat). Tijdens de diploma-uitreiking van onze bachelor kreeg ik van één van hen, Jozefien (die ik altijd Joosjepoosje ofwel JP noem), een boekenlegger. Ze heeft mijn naam, de datum van de uitreiking en haar voorletter erin geborduurd. Beste boekenlegger evah.

Deze vier dingen gaan altijd mee. Ook al verhuis ik nog honderd miljoen keer. Ik doe ze niet meer weg.

augustus 3rd, 2014

Scheer je weg!

Ik schijn een semi-hipster te zijn. Ik houd van bloemetjes, hipstermuziek, hipsterkleuren. Maar let wel, semi dus. Want, en dit schijnt een schande te zijn: ik houd niet van baarden.

Regelmatig zeg ik tegen mijn vriend/broer/broertje dat ze hun baard moeten scheren (waarop mijn broer en broertje antwoorden: ‘En jij moet je wegscheren!’). Ik kan het gewoon niet aan.

Misschien komt het door een jeugdtrauma. Mijn vader had namelijk een snor en die prikte. Baarden prikken nog erger. Bovendien zien ze er vaak (toegegeven, niet altijd) gewoon slecht uit. Alsof je een zwerver bent. Etensresten blijven plakken. Hele volksstammen blijven erin achter.

Dus bijna elke dag wrijf ik even met mijn hand over de kin van mijn vriend. Hij begrijpt het meteen, maar is laks. Toen ik vorig jaar tien dagen op vakantie was, heeft hij zich de hele tijd niet geschoren. Op een gegeven moment ben ik gestopt met skypen.

Thank God wonen we nu samen.

Tags:
augustus 1st, 2014

Ciao ciao, grumpy group

IMG-20140731-WA0006
‘Stoor me niet, ik heb belangrijk werk te doen.’

Vijf maanden lang heb ik een stage PR/Marketing gedaan bij Dutch Media Books (een bedrijf met meerdere uitgeverijen). Of nou ja, ik heb vooral kattenplaatjes gestuurd aan mijn collega’s en gezucht over de hoeveelheid post die ik moest verwerken, maar dat hoeven ze niet te weten.

De laatste dag was… raar. De hele tijd kwamen er mensen langs: ‘Wanneer ga je je bureau nou opruimen?’ Geen idee waarom, want hij zag er toch netjes uit, zoals je op de foto kan zien. Stelletje zeikerds.

Om te vieren dat ik wegging (een zucht van oplichting galmde door het kantoor toen dat bekend werd), maakte ik muffins. Met paarden erop (het was dat of auto’s). Natuurlijk stuurde ik een mail naar mijn lieve en minder lieve collega’s met een plaatje van de grumpy cat en een P.S.: ik houd niet van paarden.

10475681_10204478314746030_2726815113244377194_n
Er zijn geen paarden omgekomen tijdens het maken van deze muffins. 

Zomaar weggaan kon ik niet. Omdat mijn bureau na acht uur werken inmiddels opgeruimd was (ja echt!), zocht ik de beste kattenplaatjes op en plakte ze op een aantal computers. Ik ben er zelfs famous mee geworden.

supahfamous

20140731_172316

 

20140731_172448
Achter de computer zie je de schoonmaker die zei: ‘Ik zag wel dat je een foto van me maakte!’

Het schijnt dat ik mensen aan de grumpy cat doe denken, omdat ik gemeen ben. Ik heb echter geen idee waar ze het over hebben (ik kijk toch ook lief op de eerste foto?). Maar dat geeft niet. Ooit stoppen ze met dat soort commentaar, want dan ben ik hun baas.

Ciao ciao, grumpy group (zo heet de whatsappgroep waarin we kattenplaatjes naar elkaar sturen), tot snel!