september 30th, 2018

De Nacht van de Poëzie, vrijwilligen en vele ontmoetingen

View this post on Instagram

Gisteravond was helemaal top.

A post shared by Laura Bosua (@lauradenktwel) on

Nadat ik naar het Waanzin festival was geweest (en mocht livebloggen!!!), had ik de smaak van de culturele festivals wel te pakken. Dus hop, ik schreef me in als vrijwilliger voor de Nacht van de Poëzie in Tivoli, Utrecht en was er helemaal klaar voor.

Alleen… ik kon daar eenmaal aangekomen de envelop met mijn naam niet vinden.
‘Oh, hier is ‘ie!’ zei een meisje aan wie ik me helemaal niet had voorgesteld.
Verbijsterd keek ik haar aan. Ze legde uit dat ze mijn blog kende en een enorm fan was (dat laatste weet ik niet meer zeker, maar zal ongetwijfeld zo zijn, want nou ja, duh). Jenneke heette ze. Ik herkende haar naam van reacties, want je hebt alles aan je fans te danken, dus zorg dat je weet wie ze zijn. Het enige vervelende is: je komt ze o-ver-al tegen. Ik wilde gewoon een rustig avondje zonder al die heisa. Maar nee hoor, ze weten me altijd te vinden. Gelukkig stond Jenneke op een andere shift ingedeeld en kon ik rustig programmaboekjes uit gaan delen bij de ingang.

Je raadt het al. Ik kwam Karlijn wéér tegen. Helaas ben ik heel erg professioneel en moest ik dus wel aardig tegen haar doen, maar het begint nu echt wel vervelend te worden. Ook zag ik Mariska en haar vriend, maar die wisten me om te kopen door te beloven dat ik altijd hun katten mocht aaien.

Het hield niet op. Ik kwam mijn lerares Nederlands tegen (op de een of andere manier zijn er overal waar je bent mensen uit de Hoeksche Waard en zoveel mensen wonen daar nou ook weer niet), een oud-collega van mijn stage bij de uitgeverij en iemand van theatersport (later meer hierover, over theatersport dan, niet over die persoon voordat jullie rare dingen gaan denken). Geen moment rust heb ik gehad.

Gelukkig kon ik tussendoor nog Judith Herzberg, Ted van Lieshout, Willeke Albert (jawel) en the Tallest Man on Earth bekijken. Eenmaal in de Grote Zaal met het donkere licht kon ik me gelukkig verschuilen in de anonimiteit.

(oftewel: ik heb een superleuke avond gehad, veel fijne mensen gesproken en mooie poëzie opgesnoven. Utrecht blijkt toch ook gewoon een dorp te zijn)

september 14th, 2018

Het leven zonder kat

Er is een week verstreken sinds Dikkie weg is. Ze heeft haren achtergelaten als souvenirs. Ze zitten op mijn kleding, in hoeken en op de mat voor mijn deur. Een week geleden had ik haar voor het laatst op schoot. Ze is zo zacht. Nadat we haar weg hadden gebracht, heb ik gehuild in de auto. Eenmaal thuis voelde het rustig. Toen wist ik dat ik de juiste beslissing had gemaakt.

In zo’n kleine ruimte heeft een kat veel impact. Ik struikel niet meer over haar als ze me achtervolgt. Maar ze achtervolgt me nog wel. Ik word wakker en vraag me in mijn halfslaap af waar ze is. Ik hoor geluid en denk: Dikkie is aan het eten. Ik kom ’s avonds laat thuis en praat tegen haar, maar Dikkie is er niet meer.

Ik kan nog wel naar andere katten kijken. Glimlachen als ik mijn sokken met kattenkoppen zie. Door het gangpad met het katteneten lopen in de Albert Heijn zonder iets te pakken.

Maar dan ben ik opeens verdrietig. Om alles. Ik wil huilen en een kat op schoot die er niets van begrijpt. Baby’s hebben huidhonger, maar ik heb aaihonger. Dikkie is er niet meer.

Ik kan niet meer zeggen dat ik een kat heb. Tegen nieuwe mensen heb ik het nog over ‘mijn kat’, want anders voelt het niet goed. Hoe moet je het anders noemen, ex-kat, voormalige kat of gewoon niet meer over hebben? Ze wordt steeds minder van mij, later wordt het ‘ik had ooit een kat’ en daar wil ik niet aan. Ze is mijn kat, ze zal altijd mijn kat blijven, alleen woont ze niet meer bij mij.

Ze zit nu in een ander huis met andere mensen. Een huis met veel ruimte en mensen met veel aandacht en liefde. Een huis waar ze haar anders noemen. Dikkie is er niet meer.

september 5th, 2018

In mijn huisje woont een echte prinses

Waar ging je naar toe? Disney.
Hoe lang? Drie dagen.
Met wie? Mijn ouders, broer en broertje.
Waarom? Omdat mijn ouders dit jaar veertig jaar getrouwd zijn.
Waren jullie niet al naar Londen gegaan om dat te vieren? Ja.
Is dat niet een beetje too much? De liefde moet je zo vaak mogelijk vieren.
Oké dan. Oké.
Waar ben je allemaal ingegaan? Pirates of the Caribbean (twee keer), It’s a Small World, Buzz Lightyear Laser Blast (drie keer), Ratatouille (twee keer), het treintje in het park, de bus langs allemaal sets, Crush’s Coaster en misschien wel meer, maar weet ik niet meer.
Ben je niet in een achtbaan gegaan? Nou nee, want ik ben fysiek nog niet honderd procent in orde en ik vind het ook een beetje eng, hoewel ik tien jaar geleden nog wel durfde. Ik had niet door dat Crush’s Coaster ook een halve achtbaan was, dus daar heb ik heel hard gegild.
Waarom sta je niet op de foto met Mickey? Mickey is niet famous genoeg voor mij.
Wat viel je op? Dat kinderen heel veel huilen, dat iedereen zo’n diadeem met Mickey Mouse-oren heeft, dat het eten op het park vies en duur is.
Waar hebben jullie dan gegeten? Het hotel zat buiten Disney, dus we hebben een keer Koreaans gegeten (ik kan nog steeds met stokjes eten, thank you Taiwan) en twee keer bij een brasserie waar ze natuurlijk eerst Frans begonnen te lullen en wij zo reageerden: ??????????.
Wat was een veelvoorkomende uitspraak? ‘De waarheid is niet de waarheid’.
Wat is de achtergrond van deze uitspraak? Ik zou het niet meer weten.
En wat was dat nou met die bus op die filmsets? Er zat een tv in de bus en daar gingen acteurs uit allerlei landen iets zeggen, zoals ‘Auf Wiedersehen, liebe Menschen blablabla’ en nog meer leuke dingen. En toen kwam Famke Janssen, dus dan denk je, die gaat wat leuks zeggen. Wat zei ze? ‘Nou dag!’ Oké, bedankt voor de moeite, Famke.
Heb je die jurk nog gekocht? Nou, ik was aan het klagen dat ik vroeger nooit zo’n prinsessenjurk had gekregen van mijn ouders, maar ik snap het helemaal. Die dingen kosten verdomme zeventig euro!!!!!!!!!!
Maar heb je hem nou gekocht? Nee, want ze hadden de bijpassende schoenen niet in mijn maat (ging maar tot maat 33). Dus ik ben huilend de winkel uitgerend.

augustus 30th, 2018

Dag Dikkie

Jullie dachten misschien: die Laura is lekker aan het genieten van de zomer en Utrecht aan het ontdekken. Niets is helaas minder waar, want na mijn eerste verstandskiesramp (ontsteking) werden er nog meer verstandskiezen getrokken, kreeg ik veel antibiotica en omdat antibiotica alles kapot maakt, kreeg ik een bacterie. Ik ben nog nooit zo ziek geweest en nu nog steeds bezig met herstellen (mijn energie terugkrijgen), but I’m back. Helaas met nog meer vervelend nieuws.

Mijn zoektocht naar een huis in Utrecht was lastig, want ik had een kat en je mag niet overal een kat. Bovendien wil je niet met zo’n beestje in een klein hok zitten. Uiteindelijk vond ik mijn huis en hoewel het aan de krappe kant was, hoopte ik dat het nog wel zou lukken met Dikkie. Je voelt hem al aankomen: Dikkie is hier niet gelukkig.

Het is gewoon te klein. Ze kan zich niet zo vrij bewegen als in de vorige huizen (die groter waren) en ik merk aan alles dat ze niet blij is. Dan kan ik wel lekker egoïstisch gaan doen en haar toch bij mij houden, maar dat is uiteindelijk voor niemand leuk. Ik heb dus besloten dat ze helaas weg moet en dat was een hele moeilijke beslissing. De afgelopen dagen heb ik heel veel gehuild, omdat ik haar zo ontzettend ga missen. Ze is de liefste en mooiste kat van de wereld en bovendien míjn kat, die ik vier jaar heb gehad en die er altijd was als ik thuis kwam.

En nu gaat ze weg. Volgende week zaterdag breng ik haar terug naar de fokkers waar ze vandaan kwam. Ze moest toentertijd weg, omdat ze bang werd gemaakt door een andere kat en meer rust nodig had. Maar nu zijn haar vorige baasjes gestopt met fokken en is er veel meer rust en aandacht voor haar en bovendien is Dikkie stiekem hun lievelingspoes (begrijp ik helemaal). Dat verzacht het verdriet wel een beetje.

Ik weet dat het heel erg moeilijk gaat worden als ze weg is, omdat ik enorm aan haar gehecht ben. Maar ik weet ook dat het de beste beslissing is.

Voor mezelf heb ik nog een lijstje gemaakt met dingen die ik niet wil vergeten van Dikkie:

– Dat ze het liefst onder haar kinnetje geaaid wordt en haar kopje dan ook helemaal omhoog doet.
– Dat ze altijd achter de deur zit te wachten als ik thuis kom.
– Hoe ze zich helemaal oprolt als ze slaapt en een pootje voor haar ogen doet.
– Dat ze op een bolletje lijkt als ze haar pootjes onder zich verbergt.
– Hoe lief ze kijkt als ze op haar rug ligt en hoe aaibaar de krullen op haar buik dan zijn.
– Hoe zacht ze is.
– Dat mijn moeder haar altijd kleine Dikkie noemt, ook al is ze niet zo klein (behalve als ze geschoren is, dan ziet ze eruit als een eekhoorntje).
– Hoe lief ze naar me knipoogt.
– Dat ik haar in Voorschoten vaak in het raam zag zitten als ik buiten was.
– Dat ze zo graag naar buiten kijkt en alles in de gaten houdt.
– Dat ze precies weet wanneer ze iets niet mag en ik dan alleen maar heel streng ‘Dikkie!’ hoef te zeggen.
– Dat ze eerst niet opgetild wilde worden, maar dat ik haar steeds wilde optillen als een baby als ik thuis kwam en ze dat op een gegeven moment gewoon toeliet.
– Dat ik een lijstje had gemaakt met potentiële namen (vele namen hadden met filosofie te maken) en mijn ex daaruit Dikkie koos.
– Het praten tegen haar, ook al is het niets boeiends (‘En nu gaat baasje dit doen, ben jij zo lief? Ja, jij bent zo lief.’).
– Haar gespin.
– Dat ze heel slecht in jagen is en in die vier jaar tijd slecht één keer iets gevangen heeft (een vlieg die ze daarna opat, heel lekker).
– Haar liefde voor kaas en Griekse yoghurt.
– Dat ze eruit ziet als een leeuwtje en al helemaal met haar wintervacht.
– Hoe lief ze kan kijken, maar ook hoe grumpy.
– Hoe mooi ze is.
– Haar gemiauw.
– Dat ze altijd wil knuffelen als ik wakker ben.
– Dat ze niet zelf op schoot gaat, maar als je haar op je schoot zet, ze toch lekker lang blijft kroelen.
– Haar oortjes, staart en groene ogen.
– Haar pootjes en dat ik daar altijd aan wil zitten, maar dat zij dat niet leuk vindt.
– Dat ik vaak ‘Dikkie, je bent de liefste van de wereld’ voor haar zing en dat ze dat niet helemaal lijkt te waarderen.
– Dat ze steeds weer iets nieuws doet. Zoals op de kast springen, terwijl ik dacht dat ze daar niet bij kon of opeens op het kussen naast me slapen.
– Mijn hoofd tegen haar kop aan of mijn neus tegen die van haar.
– Dat haar pootjes, de puntjes van haar oren, een deel van haar rug en het einde van haar staart zwart is.
– Hoe schuw ze was toen ik haar voor het eerst zag en hoe ze nu elke dag steeds om mijn aandacht vraagt en kopjes geeft.
– Precies weten wanneer ze iets niet leuk vindt.
– Gekrabbel aan de deur als je in de badkamer bent.
– Dat ze te lui is om te spelen met de hengel en dus al snel gaat liggen en dan een halve poging doet om de veertjes te pakken.
– Hoe dol ze wordt van haar valeriaankussentjes en die keer dat Charmander slaapthee voor me gekocht had en Dikkie het zakje helemaal uit elkaar had gehaald, omdat er valeriaan in zat.
– Die keer dat ik een zakje met snoepjes op de tafel had laten liggen en ze die helemaal op had gegeten.
– Dat ze overal in en op gaat zitten. Tasjes, kasten, papiertjes.
– Haar gekke momentjes als ze het hele huis door sprint en miauwt.
– Hoeveel ik van haar houd.

juli 30th, 2018

Verstandig

Home is where the cat is.

A post shared by Laura Bosua (@lauradenktwel) on

Zoals de mensen op Bloglovin’ wel gemerkt hebben, heb ik voor het eerst (!!!) in mijn bloggeschiedenis een blog verwijderd. Op 24 juli was ik namelijk jarig (jawel, ik ben nu 27…) en die dag ervoor waren mijn verstandskiezen getrokken. Als je verstandskiezen getrokken zijn, kun je geen taart eten. Jullie kunnen je wel voorstellen dat ik nogal sip was en dat die blog daarom ook niet al te blij. Ik wilde niet zo’n depri blogje erop hebben, dus heb ik hem verwijderd.

Maar nu ben ik weer terug. Nog wel een beetje sip, want ik kan nog steeds niet normaal eten (zacht eten begint snel te vervelen). Hier een samenvatting van mijn kaakchirurgavonturen, mocht je geïnteresseerd. Mocht je niet geïnteresseerd zijn, dan kun je overgaan naar de volgende alinea:

– Een paar weken geleden werden mijn verstandskiezen aan de ene kant eruit gehaald. Het bleef maar pijn doen, maar ik dacht dat dat hoorde (ja weet ik veel, ik was een leek op het gebied van verstandskiezen). Totdat ik opeens niet meer kon slapen van de pijn. Geloof me, ik heb nog nooit zoveel pijn gehad. Dus ik in de bus trein metro auto naar het ziekenhuis (want ik was in Rotterdam naar de kaakchirurg gegaan), waar bleek dat ik een ontsteking had. Dat hebben ze uitgespoten en toen bleek dat de pijn daarvoor niet de ergste pijn was die ik ooit had gehad, maar dit. Daarna heb ik de hele tijd gehuild (Apotheker: ‘Heb je nog vragen?’ Ik: ‘Huilerdehuil’.).
– Toen ging het weer beter, maar moest ik dus voor de andere kant. U kunt zich voorstellen dat ik doodsbang was. Natuurlijk moesten we ook nog lang wachten en kreeg ik tachtigduizend spuiten (ik ben bang voor naalden). De dagen erna zag ik eruit als een halve hamster en alsof iemand met een gele marker random op mijn wang had gekleurd. Inmiddels ben ik weer toonbaar voor publiek.
– Tip van de dag: als je onderste verstandskiezen eruit worden gehaald, vraag dan altijd om een monjectspuitje, waar je na het eten de wond mee kan uitspoelen. Die horen ze eigenlijk gewoon mee te geven, maar waren ze bij mij vergeten met alle gevolgen van dien.

Ik ben nu heel erg jaloers op mensen die harde dingen kunnen eten, maar ooit komt de dag dat ik dat ook weer kan doen. En er zijn gelukkig ook leuke dingen:

– IJs is fijn. IJs is altijd goed. Soms is er zelfs spekkoekijs. Dat is al helemaal top.
– Er zijn vrienden die je aan het lachen maken, ook al doet het pijn om te lachen (hechtingen).
– Eind september ga ik weer toneelspelen en man, wat heb ik daar zin in.
– Er komen allerlei leuke cultuurfestivals aan (ik ben niet zo van de muziekfestivals en tenten en bier enzo), zoals het Waanzin Festival en International Literature Festival.
– Ik heb echt genoten van het nieuwe seizoen van Orange is the New Black (Heb je dat nu alweer uit? Ja).
– En het allerfijnste: verstandskiezen kunnen niet meer terug groeien.

juli 15th, 2018

Iets over

Utrecht is mooi. Punt.

A post shared by Laura Bosua (@lauradenktwel) on

Het is niet dat er niets gebeurt. Er gebeurt genoeg. Ik zou van alles kunnen schrijven, bijvoorbeeld:

– Iets over verstandskiezen eruit halen en terug naar het ziekenhuis moeten vanwege ontsteking en pijn, veel pijn.
– Iets over binnenkort wéér moeten voor de andere kant en bang, veel bang.
– Iets over spekkoekijs.
– Iets over wonen in Utrecht en dat het gek voelt, maar dat dat vast wel overgaat.
– Iets over films, zoals My Generation (documentaire over de jaren zestig) of On Chesil Beach die anders was dan ik had verwacht (maar ik had de trailer niet gezien), maar op een goede manier.
– Iets over dat je in Louis ’t Hartlooper eigenlijk niet in je eentje in de zaal mag zitten in verband met brandveiligheid, maar dat ik er toch bijna in mijn eentje zat, totdat er helaas op het laatste moment toch twee mensen kwamen.
– Iets over dat ik zo onhandig ben, bijvoorbeeld dat mijn vinger tussen de deur kwam of dat ik met mijn schouder tegen mijn bureau stootte en over de duizend blauwe plekken die ik heb.
– Iets over dat bewakers in supermarkten een ding is in Utrecht.
– Iets over vriendinnen van de middelbare school die nu weer op een kwartier fietsen afstand wonen, net als vroeger. En ook iets over beste vriendinnen die opeens op fietsafstand (wel een halfuur, maar dat is een detail) wonen en hoe gek het voelt dat we opeens ook spontaan kunnen afspreken.
– Iets over mijn nachtmerrie van mensen die opeens voor de deur staan zonder dat van tevoren te zeggen, ook al heb ik dit recentelijk gelukkig niet meegemaakt.
– Iets over Spinvis.
– Iets over mannetjes in huis (monteurmannetjes etc) die altijd een geurwalm achterlaten.
– Iets over uit pure nood minimalist worden, omdat je studio niet zo groot is.

Maar weet je, al die kleine dingen vormen samen ook een blog. Dus waarom niet gewoon zo. Hoppa.

juli 1st, 2018

Just move it

Kijk, ik wist al dat verhuizen geen feest was. Mensen zeggen niet voor niets dat verhuizingen een van de meest stressvolle gebeurtenissen zijn. Maar deze verhuizing, damn. Laat ik het zo stellen: ik heb weer een paar nieuwe dingen geleerd over verhuizen.

– Ik dacht dat ik een jaar geleden tijdens mijn vorige verhuizing al heel veel weggegooid had. En dat klopt ook wel. Maar blijkbaar heb ik alsnog heel veel spullen, ook al heb ik nu weer aardig wat weggegooid. Ik weet niet of het minimalisme in me zit.
– Over gebrek aan minimalisme gesproken: waarom houd ik van lezen? Boeken zijn zoooo zwaar.
– Trek voor alles langer uit. Dus ook al zegt de IKEA dat ze binnen twee of drie dagen kunnen bezorgen, ga uit van langer. Anders kan het zomaar voor komen dat je nog een paar dagen zonder meubels zit.
– In een leeg huis zitten is geen pretje. Op een luchtbedje slapen ook niet (ik ben niet echt het type voor kamperen) en vuilniszakken voor je ramen in plaats van gordijnen? Die vallen er altijd midden in de nacht af.
– Katten zijn leuk, maar niet als je moet verhuizen.
– Als je huis niet zo groot is en er komen gordijnmannen, Ikeamannen of vriezermannen over de vloer, dan is dat enorm ongemakkelijk, want waar moet je in godsnaam heen en wat moet je doen???
– Het maakt niet uit dat je drie maanden geleden al internet hebt aangevraagd. Je hebt het nog steeds niet (iets met glasvezel en bedrijven die niet communiceren…). Dat is een probleem als je vanuit huis werkt ja.
– Ik heb geen gevoel voor richting (dit wist ik al). Dat is erg onhandig als je in een deels nieuwe stad gaat wonen.
– Ik zal de komende vijftig jaar hier moeten blijven wonen, want verhuizen is de hel.

juni 22nd, 2018

Rotterdamn

Oh ja joh?!

A post shared by Laura Bosua (@lauradenktwel) on

Eindeloos fiets ik langs de oude huizen. Ik kan het niet laten om bij mensen naar binnen te gluren, terwijl ze televisiekijken, lezen of door de kamers lopen. Hoeveel langer ga ik nog verder? Tot de rotonde of sla ik af naar rechts, naar de tunnel en voorbij de dierentuin, waar Centraal Station al bijna lonkt.

Overdag loop ik langs de singels. De bloesems liggen verspreid over het pad. Ik knik de mensen op de bankjes gedag. Goed kijken bij het oversteken. Niet vallen over losliggende takken. Tot de dierentuin en dan weer terug.

Die drie jaren in Rotterdam waren niet mijn beste. Liefdesverdriet, angst voor dreigende buurmannen, geen echt thuis hebben. Dat de ene straat chique is en die ernaast slecht maakt het levendig, maar ook verwarrend. Het is te groot. Op weg naar het centrum fiets ik altijd minstens een toerist aan, roep ik een aantal keer ‘Kijk uit!’ en werp ik boze blikken.

Ik heb rust nodig.

Een stad die gemoedelijk is. Waar mijn vrienden wonen. Waar ik opnieuw kan beginnen. Een nieuw thuis. Dag Rotterdam, ik kom wel weer een keer op bezoek.

juni 3rd, 2018

De poëzie van halve herkenning

Het leven kan raar lopen. Via Facebook werd ik benaderd om de social media voor Poetry International te doen (Instagram Stories en Twitter). Als je een cultuurbarbaar bent en niet weet wat dat is: dat is een poëziefestival dat elk jaar in Rotterdam komt. Deze kans liet ik natuurlijk niet liggen, ook al betekende het dat ik een paar dagen non stop moest werken (overdag voor mijn werk als community manager, ’s avonds voor Poetry). Tegen de tijd dat het afgelopen was, was ik KAPUTTI. Dat kunt u wel begrijpen. Overigens wil ik hier niemand mee aanpraten dat ze non stop moeten werken, absoluut niet, maar dit was een kans die ik niet wilde laten liggen.

Ik heb ervan genoten. Wat zijn er toch mooie gedichten en mensen op de wereld. Ik heb alle talen langs horen komen, veel geleerd (wisten jullie dat Rotterdam de meeste kunst in de publieke ruimte heeft van alle steden in Europa?) en allerlei nieuwe mensen ontmoet. Zelfs op het dak van Kino staan, terwijl Nora Gomringer voordroeg (bioscoop in Roffa) was geweldig, ondanks dat het kei- en keihard regende.

Helaas begon de eerste avond al de paniek toen bleek dat Instagram Stories het niet deed. Ik heb het hele internet geplozen, maar geen enkele oplossing werkte. Er was een paar dagen dat hij het wel deed en gelukkig kon ik wel live gaan en natuurlijk verslag doen via Twitter. Dat was echter niet het ergste, want op de donderdag kwam ik Karlijn tegen.

Ik zie Karlijn de laatste tijd overal. Ik was bij een avond van Dit Zijn De Schrijvers (weer de social media aan het doen), waar zij ook bleek te zijn. Ook tijdens Thinking Planet, waar ik vrijwilligerswerk deed, bleek ik niet veilig voor haar te zijn en stond ze daar boeken te verkopen (voor Savannah Bay). Ik dacht dat ik die laatste weken in Rotterdam nog wel zorgeloos over straat kon gaan, maar natuurlijk stond Karlijn daar weer in de foyer van theater Rotterdam. Eerlijk gezegd begon ik het een beetje eng te vinden.

In de zaal kwam ik haar en de vriendin met wie ze was weer tegen (oké, heel misschien ben ik zelf naast ze gaan zitten, maar dat is niet leuk voor het verhaal).
“Ja,” zei die vriendin tegen mij. “Ik vroeg nog aan Karlijn: waar ken ik haar nou van? Ze komt me zo bekend voor.”
Ze bleek mijn blog te kennen.
“Maar ik ben niet zo’n grote fan als Karlijn hoor.”

Woorden schoten tekort. Allerlei gedachtes zoefden door me heen.
1. HOEZO BEN JIJ NIET ZO’N GROTE FAN VAN MIJ, IK BEN GEWELDIG.
2. Zo’n grote fan als Karlijn? Zo’n grote fan als Karlijn? Zo’n grote fan als Karlijn?????

U snapt het. Ik heb wéér een stalker. Misschien moet ik toch maar niet in Utrecht, waar Karlijn momenteel verblijft, gaan wonen. Help.

mei 30th, 2018

Hallo Utrecht

Drie keren raden wie er in Utrecht gaat wonen.

A post shared by Laura Bosua (@lauradenktwel) on

Eindelijk mag ik het jullie vertellen. Stiekem wist ik het al best een tijdje, maar omdat de werkzaamheden langer duurden, kan ik het nu pas vertellen: ik heb een huis! In Utrecht! Nieuwbouw! Een studio! En ik ga er eind juni wonen!

Ik moet toegeven dat ik ik mijn hoop een klein beetje had laten varen op een gegeven moment. Een huis zoeken in Utrecht is niet makkelijk, zeker niet als je in je eentje wil wonen, geen miljonair bent en Overvecht en Kanaleneiland overslaat. Maar er was geen andere plek waar ik op dat moment zou willen wonen, dus wat moest ik anders doen? Gelukkig was al die doemdenkerij nergens voor nodig en is het me gewoon gelukt.

Eerlijk gezegd moet het nog een beetje tot me doordringen. Het wachten op de sleutel duurde zo lang dat het onwerkelijk leek en nu moet ik nog beseffen dat het echt gaat gebeuren.

Natuurlijk kijk ik er heel erg naar uit. Weer een plek voor mezelf in een stad die beter bij me past en een toekomst vol mogelijkheden. Utrecht, ik kom eraan!