december 17th, 2014

Leiden vs Utrecht

pitbull

Leiden: de kinderkopjes zijn kut om op te lopen met hakken, maar hé, je bent toch weer snel thuis, dus je doet het toch (met alsnog pijn in je voeten als gevolg).
Utrecht: ik begin niet eens aan hakken met die straten daar.

Leiden: Hé leuk/shit, een bekende.
Utrecht: Wie zijn al die mensen?

Leiden: Alle katten zitten in Oegstgeest. Er zijn alleen krijsende meeuwen.
Utrecht: Bij de meubelzaak behoren een papegaai en een kwijlende hond tot het personeel, katten bewaken accessoireswinkels of letten op wat je bestelt in een restaurant.

Leiden: Leiuhhh.
Utrecht: Utregggg.

Leiden: Fietspaden zijn duidelijk aangegeven en er zijn geen fietsfiles.
Utrecht: Waar komen al die fietsers vandaan? Zijn er überhaupt nog mensen hier die gewoon lopen? En waarom rijden ze me elke keer aan?

Leiden: Binnen vijf minuten loop je het station uit.
Utrecht: Totale chaos. Spitsuur? Altijd.

Ja, Utrecht heeft een goede universiteit, er wonen leuke mensen, het centrum is mooi en oh mijn god, al die winkels (vandaar dat mijn portemonnee zo leeg is de laatste tijd). I like it. Maar Leiden? Leiden heeft mijn hart.

december 12th, 2014

Onverwachte nadelen van het hebben van een kat

20141206_12361620141206_123730
Dikkie vindt het niet leuk dat ik al die nadelen noem.

Na de onverwachte voordelen konden alle kattenhaters niet wachten op de onverwachte nadelen van het hebben van een kat. Nou, hier zijn ze hoor!

– Je weet hoe het is om een stalker te hebben, aangezien bij elke stap die je zet een kat achter je aanloopt.
– Als je een snoepje geeft, ruiken je vingers naar het snoepje en bijt je kat vervolgens in je vingers.
– Je krijgt een voorproefje van hoe het is als je een kind hebt: je maakt je continu zorgen (eet ze wel genoeg, drinkt ze we genoeg, is ze niet te dik, is ze niet te dun, waar is ze nou? Houdt ze wel van me?)
– In je eentje dansen is awkward als er een kat naar je staart.
– Je moet altijd goed uitkijken als je de voordeur opendoet, want voor je het weet, ontsnapt de kat (thank god zit er bij ons nog een trappenhuis waardoor ze niet meteen op straat belandt).
– Ze kunnen niet vertellen wat er is of wat ze willen.

Sorry kattenhaters, het weegt niet op tegen de voordelen! Dikkie en wij zijn nog steeds dik met elkaar.

december 7th, 2014

Welkom in het leven van een neuroot

Wat zeg je? Nee, ik ben geen neuroot. Alles behalve. Vraag maar aan iedereen heen. Maar ik kan me ergens wel voorstellen dat je het bent, dus ik zal een paar voorbeelden noemen, gewoon, uit mijn eigen fantasie.

– De laden van de ladekasten moeten dicht zijn en OH WEE als er een stukje kleding tussendoor piept. The horror.
– Knipperende lichtjes, rode lichtjes, lichtjes in je ooghoek, terwijl je aan het werken bent. UIT zeg ik je ALLEMAAL UIT.
– Je weet precies wat je de komende week gaat doen en als je dat niet weet, raak je in paniek.
– Je raakt sowieso nogal vaak in paniek.
– Het woord relax komt niet voor in jouw woordenboek en de zin ‘Doe eens even relax.’ zorgt alleen maar voor het tegendeel.
– Papiertjes van snoepjes en dergelijke moeten keurig opgevouwen worden, zonder kreukels.
– Het dopje van de afwasmiddel moet dicht. Geen commentaar.
– Je wordt nerveus van tikkende klokken en hebt dus ook nog nooit een klok in je eigen kamer/huis gehad.
– Alliteratie is je beste vriend.
– Bij (Sinterklaas)gedichten moeten de lettergrepen van de zinnen die op elkaar rijmen hetzelfde zijn.

Totaal niet herkenbaar voor mij, maar misschien wel voor jullie?

Tags:
december 4th, 2014

EXCLUSIEF: interview met dé vriend van dé Lauradenkt!!!

arrogantie
‘Mensen zeggen altijd tegen me dat ik zo gewoon ben gebleven, ondanks mijn arrogante hoofd de fame.’

Ja hoor mensen, we hebben hem! Een exclusief interview met de vriend van ‘s werelds bekendste blogger wiens naam we al niet eens hoeven noemen, want wie kan dat anders zijn dan… oké, we zeggen het toch maar voor de zekerheid: Laura denkt! Jullie weten vast wel dat hij Jeroen heet en enorm geluk heeft dat hij mag samenwonen met zo’n geweldig persoontje. Maar wat weten jullie eigenlijk van hem? Wij komen vandaag met de scoops*.

Hoe is het om dé vriend van dé Lauradenkt te zijn?
Een grote eer natuurlijk. Het is geweldig, maar ik heb het er ook hartstikke druk ermee. Die fame is ook een klein gedeelte voor mij en dat is al heel veel. Ik word dagelijks overspoeld met vriendschapsverzoeken, mensen die met me op de foto willen en interviewverzoeken. Normaal werk ik daar niet aan mee, want alle spotlights moeten op Laura gericht zijn, maar voor jullie maak ik een uitzondering.

Wat vind je het leukst om te lezen op haar blog?
Blogs die over mij gaan. Dan krijg ik hetzelfde gevoel als wanneer ik in de spiegel kijk. Ik word dan helemaal warm van binnen en begin zelfs een beetje te blozen.

Wat is het minst leukst om te lezen?
Die depressieve liefdesverhaaltjes. Ik kan me er namelijk niets bij voorstellen dat liefde níet leuk kan zijn, want met Laura is het perfect. En met mij natuurlijk.

Ben je wel eens jaloers op de fame van LD?
Wie is LD?

Word je vaak herkend? Vind je dat leuk?
Nee, ik word niet vaak herkend, want Laura overschaduwt me, ook al is ze niet zo groot. Maar als ik dan herkend word, laat ik het meteen weten op al mijn social media-kanalen. Volg me via @hetvriendjevanlauradenkt!

Hoe blij ben je dat je door LD bent verkozen als vriendje van?
Ik had liever voor iemand anders gekozen, maar zo’n bekend persoon kan ik natuurlijk niet afwijzen.

Waar zou LD nog (meer) over moeten schrijven?
Nog wat meer over mij, dat onderwerp spreekt me wel aan. Profiteren is voor heren, zeg ik altijd.

Wanneer komt Jeroendenktniet.nl online?
Dat kan ik Laura niet aandoen, want dan is ze binnen no time al haar lezers kwijt.

Wat vind je van het beeld dat LD van je neerzet als lullige, niet-dominante, gekke, kleffe flapdrol?
Ik kan er weinig aan doen, want ik heb immers niet de broek aan in de relatie.

Wanneer ga je LD nou ten huwelijk vragen? Echt hoor.
Nooit, want ik ben een grote flapdrol. Maar ik ga na veel blackmailing waarschijnlijk wel overstag.

Wil je nog iets zeggen tegen de lezers van LD?
Help!

*Dit interview is enigszins aangepast door de redactie wegens het tegenwerken van de geïnterviewde.

december 2nd, 2014

Studeren op je 19e vs studeren op je 23e

Op mijn 19e begon ik na de middelbare school aan de studie Literatuurwetenschap in Leiden. Voornamelijk vanwege de alliteratie (‘Hoi, ik ben Laura en ik studeer Literatuurwetenschap in Leiden, want ik houd van lezen.’), nou oké vooruit, ook omdat het me een leuke studie leek.
En het was ook een leuke studie. Maar toch is het zoveel anders nu ik 23 (!!!) ben en bezig ben met een pre-master Wijsbegeerte, wat ook uit allemaal bachelorvakken bestaat. Laten we de verschillen eens op een rijtje zetten (‘Kom, laten we het niet doen.’ ‘Houd je mond joh, flapdrol’).

Studeren op je 19e:
– Alles is spannend! De studie (ik begrijp echt niets van dit vak en oh mijn god, ik moet zoveel voor het tentamen weten en oh mijn god, ik moet zoveel papers schrijven en oh oh oh mijn god), de studiegenoten (oh nee, sociaal contact!), de stad (shit, ik ben alweer verdwaald), maar vooral de toekomst (hoe gaat het in godsnaam ooit goed komen?)
– Minstens elke week een paniekaanval, omdat ik er niets van snap.
– Ik voel me zo’n ontzettende loser. Ik word omringd door superduperslimme nerds die alles weten, terwijl ik constant met een vraagteken op mijn voorhoofd rondloop.
– Mensen zeggen: ‘Wat kun je er eigenlijk mee, Literatuurwetenschap?’ ‘De daklozenkrant verkopen.’ ‘Oh nou ja, je hebt nog even.’ (‘Om te switchen’ zeggen ze erna in hun hoofd).
– Al mijn oude klasgenoten doen één of andere vage studie, of het nou Flappendrollenkunde is of Elektrische Flapdrolwetenschap.
– Studeren op je 19e is leuk.

Studeren op je 23e:
– Beginnen aan een studie? Been there, done that. Studiegenoten? Soortgenoten bedoel je. De toekomst? Ehm ja, ik heb in ieder geval iets meer hoop dat het goed gaat komen, maar houd voor de zekerheid maar een baantje bij de McDonald’s voor me vrij.
– Ik denk dat ik het snap. Totdat ik bij het college aankom.
– Ik behoor tot de superduperslimme nerds die alles weten (oké grapje, I wish, maar het vraagteken op mijn voorhoofd is weg).
– Mensen zeggen: ‘Wat kun je er eigenlijk mee, filosofie?’ ‘Ik ga hier niet eens antwoord op geven.’ ‘Nou… Succes dan maar…’
– Al mijn oude klasgenoten zijn afgestudeerd en werken, op de paar losers na zoals ik die uitloop heeft.
– Maar studeren op je 23e is leuker.

november 27th, 2014

De tradities en rituelen van Nicole en Laura: de droge oh

Ja, wederom een nieuwe aflevering van de tradities en rituelen van Nicole en Laura. Ik ken Nicole al vanaf de eerste in de middelbare school toen we nog awkward waren toen we nóg awkwarder (geen woord) waren dan nu. Ook deze traditie stamt uit de middelbare schooltijd, met name in de onderbouw, maar is helaas gesneuveld met het verstrijken van de tijd.

Het gebeurde namelijk op MSN, you hate it and you love it, wat niet meer bestaat. Ik bedoel, je had natuurlijk geen zin om je Duits huiswerk te maken, maar de meeste MSN-gesprekken waren supersaai, dus wat doe je dan? Je bedenkt de droge oh.

Eigenlijk was MSN net zoals Facebook: je had ook de mensen die je eigenlijk niet mocht toegevoegd aan je vriendenlijst. Ja hallo, je moest wel wat te roddelen hebben natuurlijk. Dus begon je uit pure verveeldheid toch maar een gesprek met die creepy gast om boem, vanuit het niets, de enorm gemene droge oh te gebruiken.

De droge oh is het toppunt van desinteresse. Het gaat zo:

Creepy gast 666 zegt: ‘Ik ben vandaag van mijn fiets gevallen en nu heb ik een schaafwond op mijn knie.’
Laura (W) zegt: ‘Oh.’

Of:

Lotje (L) Creepy gast zegt: ‘Creepy gast doet de laatste tijd een beetje raar. Ik was gisteren op MSN, aar toen zei hij geen hoi, terwijl hij wel online was… Ik bedoel, we hebben al twee weken hoor.’
Laura (W) zegt: ‘Oh.’

En natuurlijk moest je dan weer de gesprekken kopiëren om ze naar ‘Nicole bijna jarig (^)!!!!!!!!’ te sturen. Want gedeeld leedvermaak is dubbel zoveel plezier.

Gelukkig zijn we nu heel lief voor de rest van de wereld. Of nou ja, oké, we gebruiken de droge oh niet meer, dat is al heel wat toch? Je moet ook weer niet te veel verwachten.

november 25th, 2014

Onverwachte voordelen van een kat

FMdA42qDrrpZ_McdnVxuA0_uafL1fchOgyfwKgwgSGg=w584-h510-no
Fuck off met die telefoon.

Natuurlijk, het is leuk voor je Instagram, zo’n kat en om te knuffelen. Maar toch komen er ook nog een hoop onverwachte voordelen bij kijken. Jawel.

– Vaker stofzuigen = schoner (die van ons verliest niet superveel haren of ze vallen gewoon niet zo op, omdat ze dezelfde kleur als de vloer heeft…).
– Een extra kacheltje naast mijn vriend.
– (Bijna) altijd een hartelijk welkom in de vorm van kopjes.
– Altijd een excuus om belachelijke dingen te zeggen met een hoog piepstemmetje (‘Weet je dat ik heel veel van je houd? Ja, van jou, mijn lieve kat. Jij bent van mij, schatje.’)
– Een kat kan niet praten, hoeveel je ook zeurt.
– Altijd een gespreksonderwerp met je lover.
– Tien keer per dag ‘Awwww’, omdat de kat zo schattig is als ze slaapt.
– Goed excuus om binnen te blijven en niet de kou in te gaan.
– Bij het spelen heb je meer plezier dan de kat zelf.
– Ik heb voor de komende maanden een blogonderwerp (just kiddinggggg).

Voor de kattenhaters (you bitches), er komt ook nog een blog met de onverwachte nadelen.

november 20th, 2014

What’s going on? No. 1

wIYGWPVb2snV6Dq__hipSKfYqxq1in7fb6Y3hDG0pUU=w591-h553-no
Dikkie met al haar vrienden.

Zo’n blogje dat je denkt van: ik heb wel dingen te vertellen, maar die zijn niet boeiend genoeg voor één blog. Dus. Dat.

– Ik heb op maandagavond van tot tien uur college en op dinsdag tot negen uur. Dat betekent dat ik op maandag om half twaalf thuis ben en de dag erna om half elf. Zzzzz.
– Wat wel heel leuk is van het eerste vak (dat een deeltijdvak is, omdat ze zo slim waren om de twee vakken dit blok van de premaster tegelijkertijd te laten vallen, dus ik moest het wel in deeltijd volgen) is dat er zulke interessante mensen zitten. Neem bijvoorbeeld de beroepsmilitair die deeltijd wijsbegeerte studeert. Dat is toch een geweldige combinatie?
– Dikkie heeft ‘s nachts een zakje met snoepjes dat opengescheurd, alle snoepjes opgegeten en ze vervolgens uitgekotst. Ik denk dat ze issues heeft door de naam die we haar gegeven hebben.
– Ik heb een beetje last van een blogdip, hellepie. Weet iemand iets waar ik echt over MOET schrijven? (of ik het echt doe, is een tweede)
– Schaatsen is leuk. Vooral met je lover. Ga schaatsen, mensen (maar val niet).
– Het enige goede aan de winter is dat je een legitieme reden hebt om een muts op je hoofd te zetten als je eigenlijk veel te vet haar hebt (guilty).
– Ik dacht dat The Hunger gGames voor tienermeisjes was met het niveau van Twilight, maar de eerste twee films (vooral de eerste) zijn echt leuk.
– Wall-E daarentegen vond ik een beetje tegenvallen (waarschijnlijk waren de verwachtingen te hoog, omdat iedereen er zo lyrisch over is).
– Hebben jullie nu ook dat liedje van Marvin Gaye in je hoofd?
– Het begint echt eng te worden met al die zwangere bloggers, het lijkt wel een become pregnant-tag. En nou ja, ik doe niet aan tags. Moge dat duidelijk zijn.
– Ik heb zin om weer gekke dingen te doen met mensen, zoals in het verleden toen ik warme chocolademelk op het station uitdeelde, terwijl het sneeuwde en random mensen uitzwaaide op het station. Who’s in?

november 17th, 2014

Het lot bestaat: de meant to be-heid tussen Char Mander en mij

Het was een donderdagochtend. Ik had net twee hele lange uren hoorcollege moeten doorstaan en daarmee was het nog niet afgelopen, want nu begon het werkcollege. Als premasterstudent ben je eigenlijk een buitenbeentje, een n00b, een nobody. Maar terwijl ik stond te wachten, raakte ik – voormalig verlegen persoon, hoewel de meningen daarover verschillen – toch aan de praat met mijn studiegenoten.
‘Zit je in je eerste jaar?’ vroeg ik aan het meisje naast me dat er wel aardig uit zag. Ik was er namelijk van overtuigd dat dit een eerstejaarsvak was.
‘Nee, in het tweede jaar,’ zei ze.
Shit, iemand beledigd en ook een hoger niveau dan ik had gehoopt bij zo’n stom vak.
Maar ze bleek niet echt beledigd te zijn. We zaten naast elkaar in de werkgroep en daar kwam het: de connectie. Ze begreep mijn humor, ze praatte zelfs terug met dezelfde humor en… het was magisch.

De magie hield echter niet op. Op de één of andere manier kwam ik aan haar e-mailadres of zij aan de mijne (niet heel romantisch, ik weet het, maar toch). Ze stuurde me een mail en toen dacht ik: hmm, ik ken dat e-mailadres ergens van.

Let wel: ik heb geen fotografisch geheugen (ik kan makkelijk een film van een jaar geleden weer zien en dan toch nog verrast zijn door het einde) en ze had ook geen opvallende naam. Laten we haar Char Mander noemen (want pokémon is awesome). Weet je wat, dacht ik, ik google de naam. Er kwamen allerlei mensen uit, maar niet één waarvan ik dacht: oh ja.

Weet je wat, dacht ik, ik doe eens gek, ik vul haar e-mailadres in op mijn blog.

Bingo.

Ik was geschokt, verbaasd, flabbergasted. Want wat bleek? Char Mander was vroeger zelf een blogger geweest, ik had zelfs een brief naar haar gestuurd, ze had nog maar een paar dagen voor onze ontmoeting gereageerd op mijn blog. En dat terwijl ik mijn blog zelfs aan haar had laten zien. En ze zei niets! Waarom? Wat is er aan de hand? Wat is dit voor mysterie? De rest van de dag kon ik niets doen, omdat ik in shock was, maar ik weigerde om haar te mailen en te vragen om het antwoord, want ik wilde haar confronteren in real life: WHAT THE FUCK, CHAR?

Diezelfde avond kreeg ik een mailtje van haar: ‘OMG, volgens mij heb jij een keer een brief naar mij geschreven!’

Tss. dacht ik. Doe maar alsof je er nu achter komt, achterbaks wijf. Ik heb je wel door. Dus dat zei ik toen ik haar weer zag.
‘Je hebt in september nog op mijn blog gereageerd!’
Nu was zij op haar beurt flabbergasted.
‘Huh, echt niet?’
Wat bleek (ik ging meteen op speurtocht tijdens het werkcollege in plaats van naar dingen over epistemologie te luisteren), haar zusje zat wel eens op haar account en reageerde daarmee op mijn blog. Dat zusje op haar beurt geloofde weer niet dat ik, dé famous Lauradenkt (oké, misschien heeft ze het niet in die woorden gezegd) naast Char Mander in het werkcollege zat. Ze geloofde het pas toen ik iets in Char Manders schrift schreef en zei dat ze zo’n lelijk handschrift uit duizenden zou herkennen…

Char Mander kon niet geloven dat dit gebeurde, maar eerlijk gezegd overkomen mij wel vaker dit soort dingen in de soap die mijn leven heet. In ieder geval, toeval bestaat niet, Char Mander en ik zijn voorbestemd, in een platonische relatie/vriendschap en dat bleek wel toen ik bij haar bleef eten en het opeens elf uur was.

Ik had niet verwacht vrienden te maken tijdens mijn premaster (niet op een ‘I’m not here to make friends’ – America’s Next Top Model-manier), maar ik ben blij dat het is gebeurd.

Char Mander, you and me forevah, babe.

november 13th, 2014

Haat en liefde liggen niet ver uit elkaar

urE2Et6lL6iO_jrmJodYdULOhqNVPIwhikw1QYN_aNY=w412-h553-no GZNQ9KPW6d16EuhS6NNDh1sIHrDC6aak9zX8atFxoX0=w410-h553-no

Dus. Wij hebben een kat. Ze heet Dikkie, want dat is een geniale naam en mijn vriend wilde haar geen Flapdrol noemen, dus dan kom je daarop uit. Maar hoe bevalt het leven met zo’n dikzak?

Soms is ze de liefste kat ter wereld. Ze ligt op haar rug en toont haar buikje, terwijl ze je met grote ogen aankijkt. Of ze achtervolgt je overal (wat niet zo moeilijk is in zo’n pietpeuterig huisje als dit). Of ze ligt lekker tegen je aan en spint tijdens het aaien. Wow, denk je dan. Dit is liefde.

Soms ben je haar lekker aan het aaien en steekt ze vanuit het niets haar klauwen uit. Of je bent met haar aan het spelen en ze begint te blazen, omdat je aan haar speeltje zit. Of ze zit de hele dag in jóuw kledingkast chagrijnig te zijn en wordt nog chagrijniger als jíj kleding uit jóuw kledingkast haalt. Wow, denk je dan. Dit is haat.

Het is natuurlijk nog even wennen, want ze is krap twee weken bij ons. Elke dag leer ik weer nieuwe dingen (mevrouw vindt muziek van the Kik wel oké) en kijk, ik had het natuurlijk kunnen weten: het is een vrouw. Ik ben alleen maar mannen gewend die redelijk consistent zijn in hun gevoelens en niet de hele dag wisselen van chagrijnig zijn naar lief zijn naar boos zijn naar moe zijn naar actief zijn,

Maar hé, het komt wel goed. Vooral omdat ik gemerkt heb dat we een ideale bond vormen tegen de enige man in huis… Muwhahaha.