februari 21st, 2017

Let’s dance

Let's dance. Ook al kan ik niet bij je schouder.

A post shared by Laura Bosua (@lauradenktwel) on

Als klein Laura’tje (nóg kleiner?!) ging ik op dansles. Dat moest van mijn ouders, want dat vonden ze onderdeel van de opvoeding. Tegenwoordig vindt niemand dat meer deel van de opvoeding, stijldansen of met twee woorden antwoorden of gewoon aardig doen tegen mensen. Maar in die tijd vonden mijn ouders dat wel. Mijn broer werd mijn danspartner.

Een detail: mijn broer is zes jaar ouder. Dat is een groot verschil als je acht jaar bent. Vooral qua lengte.

De eerste les was nog zonder de jongens (mannen kon je het niet echt noemen). We dansten op Mambo No 5, wat daardoor altijd een speciaal plekje in mijn hart zal hebben, ook al ken ik de pasjes niet meer. Een dansles werd twee, werd duizend en uiteindelijk haalde ik het niveau goud (dat klinkt heel fancy, maar dat valt wel mee).

Maar toen had ik het er eigenlijk wel mee gehad. Ik bedoel, ik was tien, je hebt maar beperkt de tijd en ik wilde op toneel. Ik danste nog een keer af (inmiddels kon ik wel bij de schouder van mijn broer) en c’est ca.

Als student begon het echter te kriebelen. Ik schreef me in voor een cursus bij het universitair sportcentrum, maar mijn ex-vriend kon die dag niet (en kon/wilde sowieso niet dansen), dus vooruit dan maar. Bij die cursus waren er allemaal stelletjes en een paar vrouwen. Eigenlijk moest je rouleren, maar NO WAY dat de stelletjes met iemand anders zouden dansen. En met een meisje danst het toch anders. Ik hield het al vrij snel voor gezien.

En nu wil ik nog steeds dansen. Maar ik heb geen geld, tijd noch partner. Alle hulp is welkom, bijvoorbeeld iemand die me financieel bijstaat of iemand die mijn huis schoon wil maken en natuurlijk een leuke man die met me wil dansen. Bij voorbaat dank.

februari 12th, 2017

Fictief interview met Dikkie

 

Al een paar jaar is er geen fictief interview meer te vinden op mijn blog en dat is natuurlijk jammer. Er zouden meer fictieve interviews in de wereld moeten zijn. Voor iemand die door haar vrienden als kattenvrouwtje bestempeld wordt (tss, alleen maar omdat ik maandelijks naar het kattencafé ga), schrijf ik bizar weinig over mijn eigen kat. Daarom vandaag een fictief interview met Dikkie.

‘Psst, slaaf!’
Verbaasd kijk ik om. Waar komt dat geluid vandaan?
‘Slaaaaaaf, slaaf, slaaf, slaaf.’
Ik kijk naar beneden en zie daar de schattigste kat ooit staan. Maar waarom noemt Dikkie me slaaf, ik ben toch gewoon haar baasje? Ze rolt met haar ogen.
‘Ik ben hier de baas.’
Oké, ik laat haar gewoon in de waan.
‘En ik ben niet tevreden over jouw prestaties.’
Mijn mond valt wijd open. Haar bakje is altijd met brokjes gevuld en er staan meerdere bakken met water. Als ze me ’s nachts wakker maakt, omdat mevrouw geaaid wil worden, word ik niet boos. Nee, ik aai haar gewoon. Wat valt er nog meer te presteren?
‘Ik heb het over je zangtalenten, of eerder het gebrek daaraan.’
Ik voel mijn wangen rood worden en hoop dat ze niet verder gaat. Niemand weet dit en dat wil ik graag zo houden. Laat staan dat al mijn miljoenen bloglezers dit te weten komen.
‘Weet je wel, dat liedje dat je altijd zingt. ‘Ik hou van Dikkie’ op het deuntje van ‘Ik hou van Holland’. Of ‘Dikkie, je bent de mooiste van de hele wereld’ op het deuntje van ‘Mama, je bent de liefste van de hele wereld’. Ik word helemaal gek. Het is vast aardig bedoeld ofzo, maar JE KAN NIET ZINGEN. KAP ERMEE.’
Verslagen zit ik op mijn stoel. Het lukt me niet eens meer om haar aan te kijken, dit monster dat me nu verraadt. Alles heb ik haar gegeven, álles. Behalve de Griekse yoghurt die ik eet of meer dan een klein stukje kip of kaas. Maar voor de rest toch wel heel veel. En nu vertelt ze mijn grootste geheim aan de hele wereld. Toch draai ik na een paar minuten mijn hoofd om en kijk in die groene, giftige ogen.
‘Dikkie,’ zing ik. ‘Je bent de stomste van de hele wereld.’

Sindsdien heb ik haar niet meer gezien.

februari 5th, 2017

WCMS: hoe het wél moet

Ja sorry not sorry hoor dat ik weer over WCMS (Warme Chocolademelk Met Slagroom voor de n00bs onder jullie) blog, maar dit is gewoon een belangrijk onderwerp. Zeker aangezien het weer gaat vriezen. Ik ben aan het bedenken hoe ik dat nogmaals ga overleven, maar verder dan nooit mijn bed verlaten kom ik niet (en hoe kan ik dan WCMS drinken?). Dilemma’s.

Oké, vandaag ga ik jullie vertellen hoe WCMS moet. Want er zijn zoveel mensen in cafés die het fout doen. Gelukkig weet ik inmiddels waar de goede in Rotterdam zitten (Dudok!), maar soms wil je ook gewoon iets nieuws proberen. Dus, lieve café-eigenaren, hier is een handleiding voor als ik op bezoek kom. Beter houd je je eraan, anders ga ik een nare blog over je schrijven.

1. Reageer niet raar als Laura een WCMS bestelt. Oké, ze ziet er jong uit (16), maar ook weer niet zo jong als een kind (8), dus waarom bestelt ze WCMS, doe eens volwassen ofzo en waarom zegt ze het ook alsof ze zich een beetje kinds voelt. Reageer gewoon alsof ze een rode wijn bestelt: ‘Komt eraan, dé Laura.’

2. Zorg dat je slagroom hebt. Zeg dus niet als Laura WCMS bestelt dat jullie alleen WC hebt (echt, gadver), maar dat dit van Tony Chocolonely is dus dan kan het wel of dat er volle melk in zit, dus het is wel romig genoeg. Alsof er zoiets als romig genoeg bestaat.

3. Geef niet zo’n blokje chocolade die je zelf nog moet roeren in warme melk. Dit duurt te lang. Laura is ongeduldig en er blijft altijd een beetje chocolade hangen aan dat stokje en dat is gewoon zonde. Bovendien zorgen mensen met zo’n chocoladestok ervoor dat er geen slagroom bij zit, want hoe kun je dan nog roeren en dat is verkeerd, kijk maar naar punt 2.

4. Zorg voor een lepeltje. Hoe moet je anders WCMS drinken/eten? Volgens de enquête moet je eerst met een lepeltje alle slagroom ‘eten’ met een laagje chocolademelk en dan de rest van de chocolademelk opdrinken, voordat die koud is. Je gaat niet drinken als er allemaal slagroom in zit, want dan zit er slagroom op je neus en dat is zonde.

5. Vergeet het koekje niet. Laura heeft net twintig euro betaald voor deze WCMS, dus het minste wat je kunt doen, is er een koekje bijleggen. Let wel: dit moet een lekker koekje zijn. Een stroopwafeltje, chocoladekoekje, maar onder geen beding iets van boterkoek.

6. Zorg dat de chocolademelk van Chocomel is. Die is het lekkerst en de speciale mok waarin hij komt, is het perfecte formaat. #geensponhelaas

Zo, nu weet je alles over WCMS. Ik wens je (drink)plezier en vergeet niet te roepen dat Laura zo’n geweldige blogger is. Bedankt voor je aandacht.

januari 26th, 2017

Ja, ik doe de boodschappen, boodschappen, boodschap

Klassiekertje.

Toen ik in Rotterdam kwam wonen, was ik blij om te zien dat er (weer) op loopafstand van mijn huis een supermarkt was. Vol goede moed ging ik erheen. Rugzak mee met wat extra tasjes erin, boodschappenlijstje, mijn portemonnee. Verstandiger kan niet. Net voordat ik op mijn allervolwassenst naar binnen wilde stappen, kwam er een medewerkster op me af.

‘Op welke school zit jij?’ vroeg ze.
Achter haar stond een bord met de tekst dat scholieren niet welkom waren tussen elf en vier uur.
‘Ik zit niet op een school,’ snauwde ik naar haar en wilde al bijna mijn collegekaart in haar gezicht duwen.
Maar ik hield me sterk, zoals een echte volwassene dat zou zijn en vervolgde mijn weg. Misschien heb je me toen tussen de schappen met broodbeleg en blikken soep een traantje weg zien pinken. Ik was niet aan het huilen hoor, echt niet, omdat ik blijkbaar er als (toen) 24-jarige nog steeds uitzag als een scholier. Ik dacht gewoon aan iets zieligs.

(Waag het niet om nu te zeggen ‘Als je ouder bent, ben je er blij mee!’ Als ik ouder ben, zie ik er waarschijnlijk nog steeds uit als twaalf).

januari 22nd, 2017

Op naar het kattencafé

Soms is de wereld grauw. Bijvoorbeeld als er een nare man president van Amerika wordt of als je je teen stoot tegen de bank. Maar sinds vorig jaar is mijn leven een stuk verbeterd (en die van jou vanaf nu ook) en wel hierom: kattencafés.

Het begon met die in Amsterdam. Die is redelijk klein en in 020, maar vooruit. Ze hebben heerlijke brownies en natuurlijk geweldige katten. Dit is een van weinige goede redenen voor mij om wél naar de hoofdstad af te reizen.

Maar daarna kwam er geweldig nieuws. Twee nieuwe kattencafés, eentje in Den Haag (waar ik sinds mijn stage bij het toen nog Letterkundig Museum, nu Literatuurmuseum een beetje verliefd op ben geworden) en een in mijn eigen stad: Rotterdam, ja toch niet dan.

Oh jongens en deze kattencafé is toch echt de beste. Dat zeg ik totaal onbevooroordeeld. Het is lekker groot (ongeveer drie keer zo groot als die in 020), ze hebben in de winter red velvet chocolademelk met slagroom en er zijn kittens! Er is zelfs een kat die Roffa heet.

Het zal je dan ook niet verbazen dat ik minimaal een keer per maand in een kattencafé te vinden ben. Laatst zelfs twee keer in een week, al is dat zelfs voor mijn doen wat extreem.

Ik zit alleen met een probleem: hoe leg ik mijn eigen kat dat ik naar cafés ga om andere katten te aaien…

januari 15th, 2017

Andere Laura

Iets zegt me dat ik dit al eerder door had kunnen hebben.

A photo posted by Laura Bosua (@lauradenktwel) on

Mijn ouders zijn echte trendsetters. Ze noemden mij, je raadt het misschien al, Laura en plotseling heette de halve wereld ook zo. Jan Smit schreef er zelfs (en helaas) een liedje over. Ik zal het hem nooit vergeven.

Op de middelbare school zat ik dan ook met twee andere Laura’s in de klas. Ik was niet gewoon Laura, niet eens dé Laura, maar Laura Bosua, want nou ja, zo heet ik volledig (gelukkig ben ik dan wel weer de enige in de wereld met die voornaam-achternaam-combinatie). Zelfs bij KCV noemden ze me zo, terwijl die Andere Laura’s niet zo klassiek en dus niet in de buurt waren.

Als je denkt dat het daarbij ophoudt, oh nee hoor. Mijn broer moest zo nodig een vriendin krijgen met dezelfde naam. Om je zusje nou bij haar volledige naam te noemen, gaat te ver, dus werd ik gedegradeerd tot ‘kleine Laura’. Aardig accuraat, daar niet van.

Die relatie ging uit en na de middelbare school dacht ik eindelijk van al die vervloekte Laura’s af te zijn. Maar niets was minder waar. Ik raakte zelfs bevríend met een Andere Laura. Die óók filosofie studeerde. Echt, hoe haalde ze het in haar hoofd, doe origineel ofzo. Oké, daarvoor studeerde ze wiskunde en ik kan niet eens wiskunde C op de middelbare school, dus heel misschien is ze wel origineel, maar NOU EN.

Het probleem met deze Laura is dat zij beweert dé Laura te zijn. Ja, mij maakt het ook aan het lachen, ik hoor je wel grinniken. Er is maar een dé Laura en dat ben ik natuurlijk. Ik bedoel, is zij wel eens herkend op straat? Vergeleken met Beyonce? Zijn er colleges in het buitenland over haar gegeven? Nee, inderdaad. Ze staat dan ook als Andere Laura in mijn telefoon. En ik in die van haar. De trut.

Ik denk dat ik de vriendschap maar ga opzeggen. Er kan maar een Laura de beste zijn. En dat ben ik.

januari 10th, 2017

Hier wil ik niet mee stoppen

Leuk hoor, al die moetjes van de goede voornemens die jullie hebben(NIET meer lui op de bank zitten, GEEN snoep, WEG met de alcohol), maar ik heb eigenlijk heel veel dingen waar ik niet mee wil stoppen:

– Katten gedag zeggen op straat.
– Zeuren over hipsters.
– Netflix.
– Huilen bij zielige films. Oké, bij bijna alle films.
– Boeken kopen. Die bibliotheek in huis zal er toch ooit moeten komen.
– Warme chocolademelk met slagroom. De enige reden waar ik de winter (oké, je kunt het op die ene dag dat het sneeuwde geen winter noemen, maar toch) heb overleefd tot nu toe.
– Het Ellegirlforum lezen. Hoet moet ik anders soggen?
– Mijn collega’s lastigvallen met gifs.
– Regelmatig naar het kattencafé gaan. Die in Rotterdam is echt een aanrader en dat zeg ik niet alleen, omdat het in Rotterdam is.
– Oké, eigenlijk iedereen lastigvallen met gifs en memes.
– Jurkjes kopen. Ook al heb ik er al duizend.
– Mijn vrienden ‘drollie’ of ‘flapdrol’ noemen.
– Toneelspelen. Ik heb me weer opgegeven voor een toneelcursus in het Engels!
– Alcohol (niet meer dan drie glazen, want dan ben ik een dronken droppie)
– Chocolade, want een leven zonder is geen leven.
– Altijd gekke typefouten hebben op WhatsApp, omdat het te lang duurt om alles leesbaar te typen.
– Mijn vrienden gebruiken voor hun tv, zodat ik naar TLC en MTV kan kijken (en bedenken dat ik toch maar weer zelf een tv moet nemen als ik ga verhuizen).
– Bloggen.

Tags:
december 27th, 2016

Let’s go to the movies

Tja, 2016 was natuurlijk geen topjaar. Niet voor de wereld en ook niet voor mij persoonlijk. Maar ik moet zeggen, ik heb ergere meegemaakt. Bovendien heb ik dit jaar een geweldige beslissing gemaakt, die mijn leven totaal heeft veranderd.

In oktober liep mijn sportschoolabonnement af. ‘Hmm, zal ik hem verlengen?’ dacht ik. Meteen doemde het beeld vol luid pratende vrouwen, kreunende mannen, met zweetspetters versierde toestellen en tvschermen met Discovery Channel op. Ik werd gelijk een beetje misselijk en mijn spieren begonnen pijn te doen. Nee, dat was duidelijk geen goed plan. Ik kon dat abonnement beter inruilen voor iets anders. Iets wat me energie gaf in plaats van koste, iets dat een glimlach op mijn gezicht toverde in plaats van tranen en iets dat bovendien zes euro goedkoper was: een Cinevillepas.

‘Een wat?’ vragen alle niet elitaire plebs. ‘Is dat weer een nieuwe linkse hobby?’
Dat heeft u helemaal goed gezien, gemiddelde Nederlander. Met deze pas kun je namelijk zo vaak als je wil naar allerlei filmtheaters en bioscopen in Nederland. Nee, niet naar die kip van een Pathé, maar van die ouderwetse bioscopen waar je zelf mag bepalen waar je zit en niemand op zijn mobiel kijkt tijdens de film.

Niet alleen zie je hier de beste films, maar ik zie ook mijn vrienden en familie vaker, want een deel daarvan heeft ook een Cinevillepas. Niet dat je echt sociaal hoeft te doen, want je mag niet praten tijdens de film, dus twee vliegen in een klap, zou ik zeggen.

Ik ben bovendien zelfs slanker dan toen ik nog een sportschoolabonnement had, want hé, het is wel tien minuten fietsen naar de bios.

En voor wie denkt dat dit #spon (gesponsorde content, voor de niet Ellegirlforumlezers onder jullie) is: I wish. *hint*

december 19th, 2016

All the world’s a stage

Op de een of andere manier trekt het toneelspelen juist ook veel verlegen of introverte mensen aan. Het is veel makkelijker om op een podium of om voor een groep te staan als je niet jezelf hoeft te zijn.

Daarom begon ik in oktober weer met een cursus toneel bij de studententoneelvereniging in Rotterdam (die heet Risk, mocht je geïnteresseerd zijn #nospon). Alleen… het was in het Engels. Ja, ik kan wel Engels spreken, maar dat was zo lang geleden en wat als iedereen echt supergoed is erin en ik niet en oh nee, dan moet je dus ook improviseren in het Engels en ooooh shit.

Nou guess what (oké, nu houd ik om met dat Engels-Nederlands, want dat is irritant), het waren een paar Nederlanders en vooral internationale studenten die niet uit een Engelstalig land kwamen, dus niemand sprak perfect Engels. Het bleken bovendien nog aardige mensen te zijn ook. Ik heb heel vaak moeten lachen, terwijl ik dat nooit doe, oké, ik lach op de foto hiernaast en oké eigenlijk op de meeste foto’s en ik lach natuurlijk om mijn eigen grappen, oké laat maar.

We deden een scene uit de nieuwste Harry Potter, die ik inmiddels helemaal uit mijn hoofd ken (‘Did no one teach you to knock, boy?’ ‘Severus Snape, this is an honour.’ ‘Professor Snape will do fine.’) en eentje uit Angels in America wat echt de beste postmoderne (Wat? Ja, dit *klik*) serie/toneelstuk ever is. We borrelden in Belgisch biercafé Boudewijn (#nospon) die altijd als laatste liedje ‘België’ van het Goede Doel draaien. Buiten toneel leerde ik Enya (een meisje uit Taiwan die als Engelse naam Enya heeft genomen, wat natuurlijk nergens op slaat, maar ik kan nog steeds haar echte naam niet goed uitspreken) wat bitterballen zijn en hoe schaatsen moet. Zij leerde mij dat ik eigenlijk uit Taiwan kom (ik ben twee keer een Chinees genoemd, door slechtziende mensen, maar toch), dus ga ik binnenkort op zoek naar mijn echte ouders en verhuis ik naar Azië.

Maar nu is het dus afgelopen. Ik hoop dat ze in Taiwan ook toneelgroepen hebben.

Tags:
december 14th, 2016

Zotte en zalige zoektermen (29)

hoe vaak doen we het

Wat precies? Neus peuteren, hoi zeggen tegen vreemden op straat, de afwas?

origineel antwoord op hoe gaat het

GAAT JE GEEN DROL AAN, OPPLEUREN of: stel die vraag nog maar een keer als je echt geïnteresseerd bent in het antwoord.

lekker heet met tekst

Peper. Sambal. Zon. Sauna.

wat betekent het als je een vlinder ziet

Dat je niet blind bent.

verwarring liefde

Welcome to the club.

bijnaam voor laura

Lauwe Laura.

wat bedoel ik met een knipoog smiley?

Ik denk dat je dat zelf het beste weet.

tinder herinstalleren

Doe het niet.

glimmende vuilniszakken

Ah, je bedoelt die verschrikkelijke winterjassen die iedereen nu weer begint te dragen.

gedicht mijn chagrijn

Mijn chagrijn
Is vaak niet fijn
Soms ook wel
Maar meestal is het de hel