juli 19th, 2019

Zomaar wham, in vuur en vlam

Ik heb wel eens gelezen dat mensen hun partner meestal binnen een straal van 15 kilometer vinden. Dat is natuurlijk niet zo gek, maar ik had niet verwacht dat die van mij minder dan een kilometer van mijn huis zou wonen. Het is 8 minuten lopen, maar verliefdheid wil altijd sneller, sneller, sneller, dus fietsen we die ene minuut naar elkaar, nog harder trappend, zonder om te kijken. Soms werp ik in de bus een blik naar zijn huis en voelt hij dichtbij, maar ook zo ver weg.

De eerste dates stonden dan ook in het teken van de buurt verkennen. Kabelbanen, schommels, musea, ijsjes, kastelen. Er zijn geen eerste keren, we zijn geen achttien meer. Behalve dan het gevoel: dit is hem. Dit is echt. Oftewel de ekte, ekte.

Ik ken hem nog maar kort, maar het voelt veel langer. Ik weet wat hij denkt, hij weet wat ik voel en samen is het vuurwerk. En als het geen vuurwerk is, dan is het wel het zachtjes klotsen van de zee, de gouden randjes, de plotselinge glimlach.

En het is zo ontzettend klef. Zum Kotzen, zeggen ze in Duitsland. Maar ik kan er ook niets aan doen. Ik, de nuchtere, de denker, de geslotene. Zomaar wham, in vuur en vlam, zingen ze bij Kinderen voor Kinderen. De liefdesliefjes kloppen. De films kloppen. De boeken kloppen. En dan de gedichten, mijn god.

Dus ja, lieve lezers, ik ben verliefd. En iedereen mag het weten.

juli 17th, 2019

Laura van de quiz

‘Wat heb je dit weekend gedaan?’ vraagt mijn baas wel eens.
Soms zeg ik iets met vrienden, naar de film, maar vaak ook: ‘Naar een pubquiz geweest.’
Ja mensen, ik houd niet van spelletjes, maar geef me iets met kennis en IK MAAK JE KAPOT. Nee, nee, het is gewoon voor de gezelligheid natuurlijk. Ik trek wat random vrienden bij elkaar met elke keer weer een mooie naam (The Grumpy Cats bijvoorbeeld) en soms worden we zelfs derde. Dat is waarom mijn baas op een gegeven moment zei: ‘Waarom organiseer je eigenlijk niet een Recruitment Pubquiz?’

Kijk, ik ben een brave werknemer. Dus ik deed het. Ik plaatste een paar berichten op social media, jutte de boel een beetje op, fixte de locatie (shoutout naar Uncle Jim in Utrecht waar ze me nu kennen als ‘Laura van de quiz’) en bedacht de vragen. Eigenlijk was ik wel een beetje zenuwachtig of er genoeg mensen op zouden dagen, maar uiteindelijk waren er gewoon twintig (!!!) teams.

En het was een topavond. De concurrentie was hoog, de sfeer goed en de vragen wellicht iets te moeilijk (denk aan rondes als: bij welk uitzendbureau horen deze slogans). Ik heb dit nog nooit eerder gedaan, maar drie keer raden: de volgende pubquiz staat al ingepland!

Tags:
juli 7th, 2019

Laura’s liefdesletteren: echte mannen zijn niet zenuwachtig

Ik wil vaker fictie schrijven en daarom heb ik dit onderdeel in het leven geroepen. Verhaaltjes over – je raadt het al – liefde. Omdat liefde fijn is. En stom. En raar. En bijzonder. Allemaal tegelijk.

***

Echte mannen zijn niet zenuwachtig, zei opa altijd. Toch voelde Tim klamme handen, zweet op zijn voorhoofd en het gebonk van zijn hart. De laatste jaren had niemand hem wat kunnen doen. Vervelende klanten? Kom maar op. De buren aanspreken op hun harde muziek? Eitje. Maar zij? Zij.

Elke dinsdag, stipt om twaalf uur, kwam ze de zaak binnen. Een croissantje en een latte macchiato. Soms was zijn collega er sneller bij. De glimlach die zij aan een ander schonk, kon hij niet verdragen. Zij hoorde bij hem. Ze wist het alleen nog niet.

Haar oorbellen waren altijd opvallend. Zijn lievelings waren die in de vorm van katten. Kattenmensen zijn leuke mensen, wist hij. Gegarandeerd.

Een keer was hij haar achterna gegaan. Ze stapte op haar blauwe fiets richting de buitenwijken, koptelefoon op, sjaal om. Ze had niet achterom gekeken, maar dat was alleen, omdat ze niet wist dat hij daar stond.

Soms ging ze naar de wc en liet dan haar laptop onbeheerd achter. Toevallig moest hij dan net altijd in die hoek zijn. Grafisch vormgever zag hij nu staan, en een naam.

Als je echt wil, kun je iedereen vinden. Hij dankte de KvK dat alles op het internet stond. In de bloemenwinkel twijfelde hij over de kleur. Zou ze gele rozen mooier vinden dan rode? Hij nam ze allebei.

Echte mannen zijn niet zenuwachtig, galmde in zijn hoofd, terwijl hij op de bel drukte.

juni 23rd, 2019

Hier heeft de oudste steen gelijk

Ingmar Heytze – Utrecht voor beginners
Zoek een goede avond uit,
loop de grachten langs en kijk
hoe het licht in de huizen verdwijnt.
Leg dan uw handen op een muur.
Hier heeft de oudste steen gelijk.

Ik heb een week vrij en ik denk na over het afgelopen jaar. Het is namelijk ook ergens dezer dagen een jaar geleden dat ik in het wonderschone Uutje, Utrecht, Utka ben komen wonen. Dat begon op een luchtbedje, de verkeerde kant op fietsen en verwondering: woon ik nu écht, écht, écht hier? Daar waar er geen betaalbaar huis is te vinden in een wijk die redelijk veilig is? Ja, je woont hier echt.

Makkelijk zou ik het jaar niet willen noemen. Ik werd heel erg ziek door een bacterie en bracht de zomermaanden daarom in bed door. Ik zie nu pas hoe mooi het hier is in de zon en dat het water schittert. Ik droom nog vaak over Dikkie en word dan blij en verdrietig wakker. Blij, want ze was, even. Maar toch niet echt. Ik fietste naar mijn oude en nieuwe vrienden, fietsen ja, in plaats van met de trein. Ik ontdekte de minibieb op straat, de katten achter de ramen en waar je zowel een koekje als chocolade krijgt bij je wcms (Springhaver).

Rotterdam zou leuk zijn voor af en toe een bezoek dacht ik na mijn verhuizing, maar door mijn werk kom ik er nu meerdere keren in de week. Door dit werk heb ik zoveel geleerd, zowel zakelijk als persoonlijk. Dat ik daarnaast ook nog leuke collega’s heb, ondanks het eeeeeenorme leeftijdsverschil, is alleen maar fijn.

Maar deze vrije week is niet voor werk. Het is voor ijsjes eten in de zon, lummelen, boeken lezen, uitgaan (!!! oma gaat voor het eerst sinds duizend jaar weer uit, kijken of ze niet al om 00.00 uur in slaap sukkelt) en eten. Uiteraard.

Staycation heet zoiets, maar van dat woord word ik nogal misselijk. Ik ga gewoon genieten van Utrecht, de stad die me nog een tijdje langer zal moeten verduren.

Tags:
juni 9th, 2019

Laura’s liefdesletteren: nieuwbouw

Ik wil vaker fictie schrijven en daarom heb ik dit onderdeel in het leven geroepen. Verhaaltjes over – je raadt het al – liefde. Omdat liefde fijn is. En stom. En raar. En bijzonder. Allemaal tegelijk.

***

Op de grond ligt een verloren luchtbedje. Het raam is beplakt met vuilniszakken die er midden in de nacht vanaf vallen. Overdag is er het geluid van boren, geschuif en gedoe. De woorden weerkaatsen tegen de muren en blijven maar terugkomen. Kastjes wachten om gevuld te worden en zuchten vervolgens onder het gewicht van alle borden. Het bed staat in delen tegen de verfloze muur. Alleen het licht van de lantaarnpaal zet hem in de schijnwerpers.

In dit huis zijn geen mensen weggegaan, series bekeken, de liefde bedreven. De vloer heeft nog niet getrild van de stampende ruzies. Alles wat hier gebeurt, gebeurt voor het eerst.

juni 2nd, 2019

Presenteren kun je improviseren

Vroeger vond ik presenteren doodeng. Ik was een verlegen kind en kon niets ergers bedenken dan alle ogen van de klas op me gericht. Dagen van tevoren was ik zenuwachtig, de woorden prevelend, maar steeds meer bibberend. Als de dag des oordeels dan eindelijk was gekomen durfde ik niemand aan te kijken en praatte ik zo snel dat de inhoud verloren ging.

Het was me snel duidelijk: presentaties waren niet aan mij besteed en dat zouden ze ook nooit worden. Maar ergens kwam een omslag. Ik werd minder verlegen, begon met toneel en raakte gewend aan de blikken. Mijn stem trilde niet meer, ik keek iedereen aan en nam pauzes tussen de zinnen door als ik voor een groep moest staan.

Een paar maanden geleden deed ik mee aan de workshop ‘presenteren kun je improviseren’ van improvisatievereniging Iets Anders in Utrecht. We kregen en moment een onderwerp – die van mij was liefde – en random, maar echt heeeeeel random slides. Ga je gang maar. En probeer ondertussen het publiek te betrekken, handgebaren te gebruiken en oh ja, een grapje hier en daar zou ook leuk zijn.

En dat lukte me gewoon. Ik stond voor mensen die ik niet ken te praten over slides die ik niet kende en ik maakte zelfs grapjes.

In diezelfde tijd kwam het idee om tijdens het grootste event van mijn werk een bloggersworkshop te geven aan de vaste bloggers van onze website. Ik had er geen zin in. Wat had ik te vertellen en waarom zou dat überhaupt leuk zijn? Maar ik had geen tijd om zenuwachtig te zijn, want het was druk.

Dus daar stond ik dan. Vroeger zou dit mijn nachtmerrie zijn geweest, maar nu deed ik het gewoon. En ook dat ging goed. Zo goed dat ik dacht: misschien kan ik dit wel vaker doen.

Als je me dit vroeger had verteld, had ik je nooit geloofd. Ik ben stiekem wel een beetje trots op mezelf.

mei 19th, 2019

Laura de kattenoppas

Een tijdje geleden schreef ik een blog dat ik op zoek was naar mensen met katten. Zonder Dikkie en met praktisch alleen maar allergische mensen om me heen kwam ik namelijk nauwelijks nog aan mijn dagelijkse kattentaks. Ik kreeg alleen maar reacties van nóg meer allergische mensen en erger: hondenmensen. Maar toen was daar Miriam.

Miriam had nog nooit eerder op mijn blog gereageerd, maar kwam er per toeval op en: ze woonde in Utrecht, had twee katten en ging binnenkort een weekendje weg. Of ik op haar katten wilde passen?

Mijn dag kon niet meer stuk. We mailden wat heen en weer en besloten af te spreken. Pas toen ik vlakbij het huis was, besefte ik dat ik helemaal niets van Miriam en haar vriend wist: hoe oud ze waren, hoe ze eruit zagen, wat ze deden. En wat wisten ze over mij? Ja, op mijn blog staat van alles, maar misschien ben ik helemaal geen leuk en betrouwbaar persoon. Misschien klikte het wel helemaal niet. Het voelde een beetje als een eerste date, een blind date.

Het kwam helemaal goed. Miriam en haar vriend bleken superleuk te zijn – net als de katten – en we hebben veel overeenkomsten. Ik dacht dat het een tienminutengesprek zou worden, maar we bleven uren praten.
‘Jullie zijn echt leuk!’ zei ik, iets wat je eigenlijk nooit moet zeggen op een eerste date. Gelukkig vonden zij mij ook leuk.

En zo zat ik daar een paar weken later, in hun huis, met twee katten. Elke dag werden ze minder schuw en jawel, er is er zelfs eentje op schoot gekropen (niets beters dan een kat op schoot). Ik maakte duizend foto’s, kroelde en speelde. Elke dag werd het iets moeilijker om afscheid te nemen. Verliefdheid houd je niet tegen.

Eenmaal thuis kreeg ik bovenstaande foto, wat ik echt superlief vond. Het bewijst voor mij maar weer eens wat voor toevallige en leuke dingen er gebeuren dankzij mijn blog en dat er zoveel lieve mensen zijn. Dus Miriam: bedankt dat je toentertijd op mijn blog hebt gereageerd! Het is voor herhaling vatbaar.

Tags:
mei 12th, 2019

Summer is coming

Mocht je denken dat hier nu een blog volgt met tien redenen waarom de zomer zo leuk is: helaas, daarvoor zul je naar mijn alterego L@urAaL0v3s.blogspot.com moeten gaan.

Ik heb het natuurlijk over Game of Thrones (als je de laatste afleveringen niet hebt gezien, no problemo, want geen spoilers hier, maar wel: SHAME SHAME SHAME).

Het is heerlijk. Elke zondagavond barst ik van de voorpret. Op maandagochtend kijk ik de nieuwste aflevering in de trein, geen goede kwaliteit en niet het goede tijdstip (ik ben niet bepaald een ochtendmens en breng mijn forenzentijd het liefst met mijn ogen dicht door), maar ik kan het niet NIET kijken. De andere treinreizigers zien, als ze wel hun ogen open hebben, mijn gezichten van schrik, verachting, blijdschap en woede.

Die avond check ik alle theorieën, memes en tweets op Buzzfeed. Ik scroll door fora, op zoek naar dingen die ik zelf nog niet had gezien. De beste dingen stuur ik door naar een vriendin die net zo verslaafd is.

De volgende avond bekijk ik de aflevering opnieuw, nu met goed beeld en alle aandacht. Voor de tweede keer genieten.

Alleen zijn er nu nog maar twee afleveringen. Daarna is het klaar, schluss, over. En wat moet ik dan met mijn leven? Gewoon weer verder lezen als de zoveelste forens, slapen in de trein, andere series kijken die het nooit zullen halen bij deze?

Not today.

mei 5th, 2019

We can work it out

View this post on Instagram

Frisse neuzen

A post shared by Werf& (@werfen.nl) on

Inmiddels werk ik al een half jaar bij mijn, nu niet meer zo nieuwe, baan en ik heb jullie er nog niets over verteld. Terwijl ik dat wel beloofd had. Foei, Laura.

Zoals jullie misschien weten, heb ik tachtigduizend jaar (4,5 jaar) in de social media gewerkt. Eerst als bijbaan, daarna voor het echie (maar wel vanuit huis, dus gewoon in mijn relaxkleding). Ik heb er een mooie tijd gehad en leuke collega’s (maar goed, ik heb dan ook een deel van mijn vrienden binnengesleept, dat helpt ook wel), maar op een gegeven moment leerde ik er niets meer. Op naar iets nieuws.

En zo geschiedde. Ik schreef een geniale motivatiebrief (waarin ik het sollicitatiegesprek alvast omschreef: ‘Jullie vroegen wat mijn sterke eigenschappen waren (nieuwsgierigheid, leergierigheid en doorzettingsvermogen was het antwoord) en toen was het eigenlijk wel duidelijk: ik ben het.’ – ik ben niet heel bescheiden, geloof ik), ging naar twee gesprekken en hoppa, in the pocket.

Ja, wat in the pocket? Een baan als content marketeer bij Werf&. Tenzij je een recruiter bent, heb je daar waarschijnlijk nog nooit van gehoord, want het is een online magazine over recruitment en arbeidsmarktcommunicatie. Onderwerpen waar ik he-le-maal niets vanaf wist, toen ik er begon.

Maar goed, ik had het al gezegd in mijn motivatiebrief: ik ben leergierig. Termen als employer branding, EVP en ATS schud ik nu zo uit mijn mouw. Ik schrijf artikelen, maak podcasts, sta op video (het is ZO raar om jezelf op beeld te zien, nog raarder dan je eigen stem horen) en heb zoveel geleerd en ga nog veel meer leren.

En oh ja, mijn collega’s zijn ook wel oké.

Tags:
april 29th, 2019

Vakantiegevoel

Vorige week zat ik op een bankje in het park vlakbij mijn huis. Het grasveld is wit van de margrietjes. Rechts maakt een vader foto van zijn dochter, die al op jonge leeftijd gewend is aan de camera. Links zijn twee kinderen aan het voetballen. De zon doet een poging mijn benen bruin te kleuren. Ja hoor, ik heb hem: het vakantiegevoel.

Ik heb zin om te badmintonnen. Wanneer zijn we daarmee opgehouden? Op vakantie of gewoon in de straat met je broertje. Zuchtend de shuttle steeds oppakken. Lamme armen. ’s Avonds was je de zonnebrandcrème van je armen, die vervangen wordt door de geur van aftersun of dat spul tegen muggen. Ik was vergeten dat dat bij de zomer hoorde, die stomme muggen.

Tientallen boeken en tijdschriften namen we altijd mee in de auto naar Italië. Ik las ze allemaal uit. Op vakantie was er geen moeten, zelfs niet het moeten van genieten. Nu heet het reizen en telt het niet mee als er geen foto van staat op Instagram.

Het is het vakantiegevoel dat ook een beetje pijn doet, van dingen die nooit meer terugkomen, maar ook van dingen die nog staan te wachten. Misschien moet ik toch maar weer een badmintonset kopen.

Tags: