oktober 16th, 2019

De slagroom op de taart

Ik heb een collega. Of nou ja, ik heb er wel meerdere, maar deze is echt bijzonder. Ik zie haar bijna nooit, omdat ze in Drenthe woont en niet op kantoor werkt. Ja, er wonen blijkbaar mensen in Drenthe. Toch spreek ik haar dagelijks. Ik app soms vaker met haar dan met mijn vriendje (die zie ik gelukkig wel vaker dan dat ik haar zie). Deels over werk, deels over privé en deels… foto’s van toetjes.

Het begon toen ze op vakantie ging, wat ik natuurlijk al niet vond kunnen. Tegen wie moest ik anders klagen over hoeveel tijd nieuwsbrieven maken kost? Ze begon het echter nog ondraaglijker te maken door steeds foto’s van toetjes te sturen. De ijsjes die ze at, de brownies die ze had en de crème brûlée op het einde. Ik vind dat puur sadisme. Daarom stuur ik haar sindsdien altijd een foto als ik een toetje eet, als payback.

Deze collega is de spil van het bedrijf en dat is knap als je beseft dat ze extern is. Ze weet alles, kent iedereen en soms is ze zelfs aardig. Ze houdt niet van de schijnwerpers. Als ze deze blog leest, dan gaat ze zeggen: ‘Moest dat nou, Laura?’ Ja collega, dat moest. Dat er nog maar vele toetjesfoto’s mogen volgen.

september 27th, 2019

Vandaag staat er niets op het programma

Elke week ga ik naar mijn werk, wurm ik me in treinen, bussen, metro’s, op fietsen. Ik drink met vrienden, eet met vrienden, lach met vrienden. Herinneringen komen op bij mijn ouders, aardappels groenten vlees en ik verlaat mijn geboortedorp weer voor mijn stad van nu. Ik kus mijn vriendje, ik plaag hem en ik kijk naar hem als hij in mijn bed ligt te slapen. Tussendoor probeer ik alle seizoenen op Netflix bij te houden, dat ene boek te lezen en oh ja, hardlopen is ook wel goed voor je.

Maar niet vandaag. Vandaag staat er niets op het programma. De wekker houdt eindelijk voor een keertje zijn mond. Het is lang geleden dat ik zo’n dag had. Al maanden wil ik mijn kledingkast opruimen, mijn boeken bekijken en gewoon een beetje in huis rommelen. Muziek aan, misschien wat schrijven? Het maakt niet uit, ik hoef niets. Shoutout naar mensen die lijstjes maken, maar vandaag is het lijstje leeg.

Vroeger waren de dagen eindeloos. Ik las alle boeken uit de bibliotheek, de afwas bestond nog niet, maar springtouwen wel. Ik las in die boeken wel dat het moeilijk kon zijn, dat de tijd steeds korter werd, maar sneller ging. Maar niet alles wat in boeken staat is waar toch? Vandaag is het in ieder geval niet waar. Vandaag duurt de tijd eeuwig.

september 21st, 2019

Londen voor een weekendje weg vs Londen voor werk


Uitzichtje van mijn hotelkamer in het Hilton, je weet toch.

Zo ga je nooit naar Londen (dit is niet waar, maar wel leuker voor het verhaal) en zo ga je twee keer in twee weken. Het zat zo: ik had al een paar dagen Londen met mijn moeder gepland, maar toen was er een partner op werk die een event in Londen hield. Daar moet natuurlijk over geschreven worden en zo goedhartig als ik ben, stelde ik voor dat ik wel zou gaan. Geen probleem, jongens. Ik wist ze te overtuigen en zo geschiedde. Ik zal de twee bezoeken dan ook voor jullie begeleiden, want jullie zijn vast enorm nieuwsgierig.

Reis
Weekendje weg: met de trein is heerlijk relaxed. Je leest een tijdschrift, kijkt iets op Netflix of doezelt een beetje weg. Oh ja en je mag zoveel vloeistoffen meenemen als je wil.
Werk: ik kan jullie vertellen dat Rotterdam Airport heel erg saai is als je anderhalf uur vertraging hebt. Op de terugweg bij British Airways werd bovendien mijn hele tas leeggehaald door de beveiliging en mensen die mij kennen, weten hoeveel troep daarin zit.

Hotel

Weekendje weg: hier zaten we vorig jaar ook toen mijn ouders veertig jaar getrouwd waren. Mooi hotel, goede locatie (Kensington), niets op aan te merken.
Werk: als echte zakenvrouw zat ik in het Hilton, want voor minder doe ik het niet en oké, het event was daar ook. Overal in de hal rook het naar eau de cologne, want dat dragen zakenmannen. De liftdeuren waren goud en er waren ongeveer duizend kamers.

Eten

Weekendje weg: Engeland is niet compleet zonder Indiaas eten (dat klinkt zo niet logisch, maar is het wel), dus dat moest natuurlijk gegeten worden. Ook pubs kunnen niet overgeslagen worden en wat dacht je van scones? We hadden een arrangement met prosecco, dus we waren wellicht wat droeloe, of dronken droppies zoals mijn moeder het noemt.
Werk: tja, wat was er eigenlijk niet? Bij de lunch waren er toetjes. Ik eis dat voortaan altijd op werk.

Activiteiten

Weekendje weg: we zijn al vaker in Londen geweest, maar er is genoeg te doen. Denk aan het oudste warenhuis van Engeland (Liberty), chillen in Hyde Park, naar een musical (The School of Rock), the National Gallery en Old Spitalfields Market mag nooit overgeslagen worden (hoe denken jullie anders dat ik aan die leuke jurkjes kom)?
Werk: hier had ik, ja heel raar, veel minder vrije tijd. Ik besteedde mijn tijd vooral met lezingen, netwerken en eten. Maar in de tijd die ik had, besloot ik gewoon random te lopen en kwam ik uiteindelijk uit bij Kensington Garden, geen straf!

De conclusie? Londen voor een weekendje weg privé is leuker, maar met een zakenreis naar Londen voor je werk kun je wel meer indruk maken op je vrienden. Lastig, lastig.

september 4th, 2019

Hello from the other side

Ja hallo, het leek me wel weer eens tijd voor een updateblog. Omdat jullie allemaal zo nieuwsgierig als de pest zijn en nou ja, niet omdat het moet, maar omdat het kan.

– Met mijn Mutti ben ik een paar dagen naar Londen geweest. Zoals altijd als ik naar Engeland (geen grap, ben al een stuk of acht keer geweest en het is altijd zo) is het lekker weer. 32 graden was me wel iets te veel van het goede, maar gelukkig is er Hyde Park. Een aantal dingen die een bezoek Londen altijd moet omvatten: scones, Indiaas eten en een bezoekje aan Old Spitalfields Market.
– En het houdt niet op, want binnenkort ga ik wéér naar Londen, dit keer voor mijn werk. Ik mag in een fancy schmancy hotel zitten midden in het centrum waar een supermarkt ín het hotel is (????????????????????????) en mijn Engels oefenen tijdens het congres. Ik ga helemaal in mijn eentje en ja, dat vind ik stiekem wel een beetje eng.
– Ik heb een vetplantje dood laten gaan en voel me een slechte millennial.
– Ook maakte ik chocoladekruidnotentaart, met hulp van de chef. Het was niet eens mijn eigen idee, maar die van mijn lover: ‘Moeten we geen taart maken voor je feessie?’ Nou vooruit, maar dat kan eind augustus natuurlijk maar één soort zijn. Hij was erg lekker en machtig en in mijn keukenkastjes ligt de rest van de zakjes chocoladekruidnoten hoopvol op me te wachten.
– Natuurlijk ben ik nog steeds verliefd. Twee maanden vol vlinders en ander klef gedoe. Liever dan lief, zong Doe Maar al. En nou ja, hij kookt voor me, dus eigenlijk is dat al genoeg reden om hem leuk te vinden.

augustus 17th, 2019

Het einde van de wereld

Zo’n 4,5 jaar werkte ik als community manager bij een bedrijf dat de social media deed voor allerlei merken. Al vrij snel nadat ik daar gestart was, begon ook Rianne. Ons team werkte vanuit huis, dus het duurde even voordat we elkaar ontmoetten. Zoals jullie misschien weten, kan ik enigszins sarcastisch zijn. Rianne was dan ook erg verbaasd toen ze me zag. ‘Hoe kan zo’n klein, schattig meisje nou zulke gemene dingen zeggen?’ zei ze.

In de loop van die jaren werd onze rivaliteit groter. Ik noemde haar trut, zij mij bitch. Ik stuurde haar met Sinterklaas een gedicht dat eindigde met:

Lieve Rianne, we zijn zo ver weg en toch ook zo dichtbij
Maar mijn favoriete collega, dat ben jij

Rianne was enorm ontroerd. Dat ik, de sarcastische, toch nog lief bleek te zijn. De teleurstelling was dan ook groot toen ze ontdekte dat ik naar íedereen dezelfde eindregels had gestuurd.

Displaying Screenshot_20161202-172811.png

Je weet hoe dat gaat. Op een gegeven moment ga je weg en dat deed Rianne dan ook. Ik had eindelijk rust. Helaas besloot ze me nog wel in Rotterdam – waar ik toen nog woonde – op te zoeken. Ik sleepte me er doorheen door de dag vol te plannen met eten: pannenkoeken bij Altijd in de Buurt, taart bij de Koekela, hamburgers bij Hamburg en een biertje bij de Ouwehoer. Daarna hoefde ik haar nooit meer te zien. Heerlijk.

‘Jij zou toch nog een keer naar Groningen komen?’ vroeg ze helaas laatst.
Jawel, Rianne woont aan het einde van de wereld. Heel zielig voor haar, maar wat had ik daarmee te maken? Belofte maakt schuld, dus ik moest helaas wel. Het was verschrikkelijk. We hebben heel Groningen doorgelopen, de stappenteller op mijn telefoon wist niet wat hem overkwam, in de wind. Het waait namelijk altijd in die stad. Al-tijd. We lunchten bij het Concerthuis, gingen naar Riannes huis (jawel, ze is net als ik in het trotse bezit van een microwoning), liepen door het Noorderplantsoen waar alles voor Noorderzon al werd opgebouwd en gingen toen op weg naar een leeg Simplon. Als je net als ik een Randstedeling ben, denk je: is dat iets voor simpele mensen? Nee, het is een muziekpodium. Ik heb de kleedkamers gezien (het leek op een gevangenis volgeplakt met bandstickers) en besloten dat ik toch maar geen muzikant word.

Na weer een droom die kapot ging, zat er niets anders op dan naar het kattencafé te gaan. Daarna kon ik er weer tegenaan – ik kocht heel misschien nog twee platen en een rode regenjas – om te eten: pizza’s bij Buurman & Buurman en superlekkere cheesecake.

Ik ben enorm trots op mezelf dat ik die lange reis naar dat verre oord – en de dag zelf met Rianne – heb overleefd. Misschien schuilt er toch nog een wanderlusterige hipster in me.

augustus 9th, 2019

Die kleine en haar microwoning

Opruimen is niet mijn sterkste kant. Onverwachtse bezoeken tolereer ik niet, want ik laat je echt niet binnen. Zelfs niet als je mijn bff bent. Op de grond liggen pennen, tassen en elastiekjes, altijd weer die elastiekjes en oh ja, ik ben vijf boeken tegelijkertijd aan het lezen, verspreid door de ruimte.

Die ruimte is overigens maar 28 vierkante meter. Klein maar fijn, net als ik. Er staat alles in wat een mens nodig kan hebben en meer. Sinds ik hier woon, heb ik de bezoeken aan de Flying Tiger tot een minimum weten te beperken. Leuk, al die lieve accessoires (veelal katgerelateerd), maar waar moet ik het in godsnaam laten?

In de kast staan alleen maar boeken die ik nog níet heb gelezen (een schrikbarend aantal). Wanneer ik de was ophang, is het huis vol. Eén keer iets laten slingeren hier en je struikelt.

Maar het maakt niet uit. Want microwoningen zijn hip. En ik ben, dat weten jullie al, de hipste van de hipste. De early adopter. Daar heb ik graag het gebrek aan ruimte voor over.

juli 24th, 2019

28 and still counting

Jawel, ik ben weer jarig! Ik heb inmiddels de respectabele leeftijd van 28 bereikt en hoewel dat echt wel bijna 30 is, vind ik het een mooier getal dan 27, dus ik kan ermee leven.

Hoe ik deze dag tot nu toe gespendeerd heb? Ik zocht verkoeling met mijn lover in de bioscoop (gratis tip van tante Laura) bij de film Cat Stories. Hij draait geloof ik niet heel lang in de bioscoop, maar gaat dat zien. Heeeeeeeeeeeeeeel veel katten en ook een beetje tranen bij mij, want ikmisdikkie enzo. Gelukkig werden de tranen daarna gecompenseerd door taart bij de Bakkerswinkel en een ballon van mijn buurmeisje op mijn deur.

Vorig jaar was ik best wel sip op mijn verjaardag. Ik had net mijn verstandskiezen laten trekken (en ik was ziek, maar dat wist ik toen nog niet) en kon alleen maar sikkeneurig in bed liggen. Ik woonde sinds een maand in Utrecht, maar door al dat verstandskiezengedoe had ik daar nog niet van kunnen genieten (of aan kunnen wennen). Nu woon ik al meer dan een jaar in deze mooie stad met zijn mooie mensen.

Het is bizar hoeveel er in een jaar kan veranderen. Ik ben benieuwd wat er dit jaar allemaal komt.

juli 19th, 2019

Zomaar wham, in vuur en vlam

Ik heb wel eens gelezen dat mensen hun partner meestal binnen een straal van 15 kilometer vinden. Dat is natuurlijk niet zo gek, maar ik had niet verwacht dat die van mij minder dan een kilometer van mijn huis zou wonen. Het is 8 minuten lopen, maar verliefdheid wil altijd sneller, sneller, sneller, dus fietsen we die ene minuut naar elkaar, nog harder trappend, zonder om te kijken. Soms werp ik in de bus een blik naar zijn huis en voelt hij dichtbij, maar ook zo ver weg.

De eerste dates stonden dan ook in het teken van de buurt verkennen. Kabelbanen, schommels, musea, ijsjes, kastelen. Er zijn geen eerste keren, we zijn geen achttien meer. Behalve dan het gevoel: dit is hem. Dit is echt. Oftewel de ekte, ekte.

Ik ken hem nog maar kort, maar het voelt veel langer. Ik weet wat hij denkt, hij weet wat ik voel en samen is het vuurwerk. En als het geen vuurwerk is, dan is het wel het zachtjes klotsen van de zee, de gouden randjes, de plotselinge glimlach.

En het is zo ontzettend klef. Zum Kotzen, zeggen ze in Duitsland. Maar ik kan er ook niets aan doen. Ik, de nuchtere, de denker, de geslotene. Zomaar wham, in vuur en vlam, zingen ze bij Kinderen voor Kinderen. De liefdesliefjes kloppen. De films kloppen. De boeken kloppen. En dan de gedichten, mijn god.

Dus ja, lieve lezers, ik ben verliefd. En iedereen mag het weten.

juli 17th, 2019

Laura van de quiz

‘Wat heb je dit weekend gedaan?’ vraagt mijn baas wel eens.
Soms zeg ik iets met vrienden, naar de film, maar vaak ook: ‘Naar een pubquiz geweest.’
Ja mensen, ik houd niet van spelletjes, maar geef me iets met kennis en IK MAAK JE KAPOT. Nee, nee, het is gewoon voor de gezelligheid natuurlijk. Ik trek wat random vrienden bij elkaar met elke keer weer een mooie naam (The Grumpy Cats bijvoorbeeld) en soms worden we zelfs derde. Dat is waarom mijn baas op een gegeven moment zei: ‘Waarom organiseer je eigenlijk niet een Recruitment Pubquiz?’

Kijk, ik ben een brave werknemer. Dus ik deed het. Ik plaatste een paar berichten op social media, jutte de boel een beetje op, fixte de locatie (shoutout naar Uncle Jim in Utrecht waar ze me nu kennen als ‘Laura van de quiz’) en bedacht de vragen. Eigenlijk was ik wel een beetje zenuwachtig of er genoeg mensen op zouden dagen, maar uiteindelijk waren er gewoon twintig (!!!) teams.

En het was een topavond. De concurrentie was hoog, de sfeer goed en de vragen wellicht iets te moeilijk (denk aan rondes als: bij welk uitzendbureau horen deze slogans). Ik heb dit nog nooit eerder gedaan, maar drie keer raden: de volgende pubquiz staat al ingepland!

Tags:
juli 7th, 2019

Laura’s liefdesletteren: echte mannen zijn niet zenuwachtig

Ik wil vaker fictie schrijven en daarom heb ik dit onderdeel in het leven geroepen. Verhaaltjes over – je raadt het al – liefde. Omdat liefde fijn is. En stom. En raar. En bijzonder. Allemaal tegelijk.

***

Echte mannen zijn niet zenuwachtig, zei opa altijd. Toch voelde Tim klamme handen, zweet op zijn voorhoofd en het gebonk van zijn hart. De laatste jaren had niemand hem wat kunnen doen. Vervelende klanten? Kom maar op. De buren aanspreken op hun harde muziek? Eitje. Maar zij? Zij.

Elke dinsdag, stipt om twaalf uur, kwam ze de zaak binnen. Een croissantje en een latte macchiato. Soms was zijn collega er sneller bij. De glimlach die zij aan een ander schonk, kon hij niet verdragen. Zij hoorde bij hem. Ze wist het alleen nog niet.

Haar oorbellen waren altijd opvallend. Zijn lievelings waren die in de vorm van katten. Kattenmensen zijn leuke mensen, wist hij. Gegarandeerd.

Een keer was hij haar achterna gegaan. Ze stapte op haar blauwe fiets richting de buitenwijken, koptelefoon op, sjaal om. Ze had niet achterom gekeken, maar dat was alleen, omdat ze niet wist dat hij daar stond.

Soms ging ze naar de wc en liet dan haar laptop onbeheerd achter. Toevallig moest hij dan net altijd in die hoek zijn. Grafisch vormgever zag hij nu staan, en een naam.

Als je echt wil, kun je iedereen vinden. Hij dankte de KvK dat alles op het internet stond. In de bloemenwinkel twijfelde hij over de kleur. Zou ze gele rozen mooier vinden dan rode? Hij nam ze allebei.

Echte mannen zijn niet zenuwachtig, galmde in zijn hoofd, terwijl hij op de bel drukte.