april 17th, 2021

Als de afwas af was

Er was een tijd, nog eens niet zo heel lang geleden, dat ik elke dag moest afwassen. El-luk-ke dag. Want dat is het met die afwas: je doet het niet even en je bent er vanaf, oh nee hoor, het stapelt zich meteen weer op. Je pakt iets te drinken, afwas, een schaaltje chips, afwas en begin maar niet aan het avondeten, want dat kan het aanrecht niet aan.

Urenlang ben je bezig met het hete water, het sopje, boenen, poetsen, afdrogen, doekje over het aanrecht. Maar lang ervan genieten, ho maar.

Soms kwamen er mensen eten. Dat is natuurlijk hartstikke gezellig, maar de nasleep is hels. Je bent moe, je bent een beetje aangeschoten en je wil gewoon naar bed. Maar die afwas hè, die ruimt zichzelf niet op.

Maar nu, lieve lezers, de dag waar ik altijd op hoopte. Na al die jaren ploeteren heb ik eindelijk een vaatwasser. Mijn huis is nog nooit zo opgeruimd geweest, want er slingeren geen lege glazen meer. Ik houd uren aan vrije tijd over en mijn handen rimpelen niet meer door al dat water.

Nu is de afwas eindelijk af.

maart 23rd, 2021

Mijn blog bestaat 10 jaar!!!

Ik weet nog dat ik vorig jaar zei: als mijn blog 10 jaar bestaat, dan ga ik het vieren! Jullie zijn allemaal uitgenodigd en we gaan chocoladekruidnoten eten en wcms drinken, terwijl we de kat aaien.

Nou en daar zijn we dan. Geen feestjes, geen chocoladekruidnoten, geen wcms en geen kat. Maar wel: 10 jaar Laura denkt! En dat is toch wel heel speciaal. Ik voel me wel een beetje oud, maar ik vind het vooral heel erg awesome. Want wat is er in die 10 jaar veel gebeurd zeg (en jullie hebben dat allemaal mogen meemaken):

– Ik heb mijn bachelor Literatuurwetenschap afgerond (er zijn zelfs mensen die naar aanleiding van mijn blog Literatuurwetenschap zijn gaan studeren, helaas heb ik nooit een bonus gekregen van de universiteit) en mijn master Wijsbegeerte (want dat klinkt cooler dan filosofie).
– Er zijn drie verschillende lovers voorbijgekomen (drie keer is scheepsrecht, Mathijs is een blijvertje)
– Ik woonde eerst nog bij mijn ouders, maar ben daarna een stuk of duizend keer verhuisd (naar Oegstgeest, naar Voorschoten, naar Rotterdam, naar een andere plek in Rotterdam, naar Utrecht en naar een andere plek in Utrecht).
– Natuurlijk heb ik in die tijd ook de nodige stages en natuurlijk ook allerlei (bij)banen gehad.
– Ik kreeg een kat en moest afscheid nemen van een kat.
– Ik heb zoveel mooie mensen mogen interviewen, sommige waren misschien fictief
– Ik heb ook zoveel leuke bloggers ontmoet, met sommigen daarvan ben ik nog steeds bevriend
– Mijn blog werd gebruikt voor een college in Zwitserland (tja, je bent famous of je bent het niet)
– En natuurlijk werd er ook een column over mij geschreven
– Over famous zijn gesproken, ik ben natuurlijk duizenden keren herkend
– De eerste anderhalf jaar heb ik dagelijks (!!!) geblogd
– Ik heb brieven geschreven, zowel naar bedrijven als met lezers, van wie er een uiteindelijk mijn beste vriendin zou worden (we kwamen er pas later achter dat we elkaar al kenden van het bloggen)
– Naast de gebruikelijke persoonlijke stukjes heb ik ook veel fictie geschreven
– Een van mijn eerste blogs was over Nico Dijkshoorn die hij deelde op Twitter waardoor ik in een keer 2500 bezoekers kreeg
– Ik schreef ongeveer tachtigduizend blogs over chocoladekruidnoten, echt heel erg veel en wcms (hier, hier en hier)
– En nog zoveel meer moois.

Ik vind het echt ongelooflijk. Ik weet nog dat ik twijfelde over het bloggen, want ik wilde niet dat het superpersoonlijk werd (en ondanks dat het misschien zo lijkt, deel ik heel veel níet). Lover 1 zei: ‘Maar dat hoeft toch ook niet? Dat heb je zelf in de hand.’ En zo geschiedde.

Dus: als mijn blog 12,5 jaar bestaat, dan maar écht een feestje doen?

maart 7th, 2021

I need a little alone time

Het is je vast niet ontgaan, maar ik ben dus een introvert. Dat betekent niet dat ik niet sociaal ben (waarom schijnen mensen altijd te denken dat introverten geen vrienden hebben?) of nooit buiten kom, maar wel dat ik oplaad door alleen te zijn.

Nu wil het toeval dat ik een extraverte vriend heb. Dat was even wennen, want ik kom uit een familie vol introverten (mijn vriend vindt het soms lastig dat het zo vaak stil is tijdens het eten in het ouderlijk huis, maar voor ons is dat heel normaal) en er zit geen enkele echte extravert tussen mijn vrienden. Ik moest wennen aan zijn soms luide en vele gepraat en hij moest wennen aan… mijn tijd alleen.

Want soms heb ik rust nodig. Als ik dagen achter elkaar ’s avonds iets sociaals heb, dan wordt het te veel. Ik wil even geen mensen, gewoon alleen ikzelf en Meredith (ja, ik ben nog steeds bezig met Grey’s Anatomy). En hoewel Mathijs echt niet zo vermoeiend is, kan niets op tegen die tijd alleen.

Eerst vond hij dat nog lastig, want wist ik wel zeker dat het niet aan hem lag? Vond ik hem nog wel leuk? Ja, of course!

Nu hebben we een goede oplossing gevonden en wel in een liedje van Rufus Wainwright. Elke keer als ik alleen wil zijn, dan zing ik gewoon: ‘I need a little alone time.’ En Mathijs, die begrijpt me.

Tags:
februari 21st, 2021

Walk, walk, walk

Ik heb de hobby op me genomen die velen nu hebben: wandelen.

Als ik vroeger ging wandelen, dan was ik vooral op zoek naar katten om te aaien. Maar echt beslissen dat ik nu een uur ging lopen, nee. Dan nog eerder hardlopen.

Ja oké, ik wandelde met collega’s door een troosteloze buurt, want acht uur in een troosteloos gebouw opgesloten is nog erger (ondanks de naam zijn de Lee Towers niet zo gezellig als je zou denken). Je moet toch wat.

Maar nu, nu doe ik het vrijwillig en zelfs, ja, met plezier. Ik ben nog niet zo zen dat ik niets anders nodig heb. Ik heb ofwel iemand naast me ofwel luister ik naar voice messages van vrienden (hallo Daniëlle) ofwel spreek ik zelf voice messages in. En vooruit, soms luister ik muziek of een podcast. Waar ik eerst verlangde naar minder prikkels kan ik er nu soms geen genoeg van krijgen.

Inmiddels ken ik bijna elk straatje in de buurt. Ik weet in welke huizen katten wonen en zou je bijna kunnen vertellen wat de naam is van het schip dat nu voorbij vaart. Vroeger, je weet wel, toen we alles mochten, sprak ik met vrienden vooral af in cafés. Wcms erbij. Koekje erbij. Drukte. Daarna, toen niet meer alles mocht, sprak ik met ze af in huizen. Nu zien we elkaar vooral buiten, ook in kou, ook in regen, ook in sneeuw, en we lopen. Minder gezellig dan eerst is het niet.

Ik denk dat ik deze hobby gewoon blijf aanhouden, ook als alles weer mag.

februari 6th, 2021

Het concept

U kunt het concept ‘concept’ wel: een blog die nog niet gepubliceerd is, maar wel ergens aan de achterkant van je website staat. In al die jaren heb ik er heel wat verzameld, 237 om precies te zijn. Omdat mijn blog in maart 10 jaar bestaat (!!!!!!!!!!!), zal ik er 10 uithalen. Kunnen we lachen.

1. Die goede, oude tijd
Dit is mijn alleroudste concept, namelijk van 9 september 2011. Hij is het niet waard om gepubliceerd te worden, alleen al, omdat erin staat: Vroeger, toen we het nog via de sms uitmaakten en niet via de ping.

2. Game Boy
Weer een trip to memory lane, maar wel met een goede vraag: waarom heette dat ding Game BOY???

3. Haiku
Over mijn grote liefde, maar niet volgens de regels van de haiku, want blijkbaar dacht ik dat het 5 woorden – 7 woorden – 5 woorden was in plaats van lettergrepen (gelukkig ben ik toch iets slimmer geworden met de jaren):

Zonder chocolade kan ik niet
Die warme bruine massa verwarmt mijn hart
en plakt aan mijn handen

4. De verboden zin
‘Ik voel een druppel.’ Hier sta ik nog steeds achter: zodra iemand die zin zegt, weet je dat het gaat regenen. Als niemand iets zegt, dan gaat het niet regenen. Dat is gewoon hoe het is.

5. Mijn moeder is een vervelende puber
Hier staat niets in, maar toch weet ik waar hij over had moeten gaan: het feit dat mijn moeder als ze een liedje leuk vindt het HEEL HARD en HEEL VAAK gaat draaien, totdat je het liedje nooit meer wil horen.

6. De Laura’s
Een begin van een blog over andere Laura (vriendin die ik ken van mijn studie, niet te verwarren met deze Laura) en mij, waarin ik me afvraag hoe we onze naam kunnen uitbaten: een komisch duo, een vlog, een, band, een romantische relatie (handig voor op het naambordje)?

7. Date tips
Eigenlijk is het maar eentje en wel deze: Ik had van een vriendin die ik helaas niet bij naam mag noemen nog iets geniaals gehoord: ze kan goed koken en vindt het ook leuk, maar op de eerste date kookt ze iets vies. Zoals wraps met kipkruiden, paprika en ananas. Droog. De vraag is: komen ze daarna nog terug of niet? Zo wel, dan zijn ze geslaagd, want dan vinden ze de date leuk om andere redenen dan het eten en niet omdat ze gevoerderd willen worden.

8. Waar ik veel vanaf weet
Het enige wat hierin staat: katten.

9. Apart 2
Blijkbaar een deel twee van iets? Over de reactie ‘apart’ als iemand je nieuwe kapsel/jurk/hond ziet en hoe stom dat is. Zeg dan gewoon niets.

10. Love is in the air
Een klef blogje over dat je denkt dat je niet zo snel verliefd wordt, totdat je dat wel wordt: De hele tijd dreunt die naam door je hoofd. Je vergeet je sleutels op werk, stapt uit bij de verkeerde halte en weet het allemaal niet meer. Normaal moet je er niet aan denken om zo snel al te zeggen dat je verliefd bent, maar je bent het en het is wederzijds. Jullie zijn allebei net zo gek. Op elkaar.

Zo, heb ik toch nog iets gedaan met een paar concepten. Nog 227 te gaan.

januari 24th, 2021

Laura’s liefdesletteren: Douwe Egbertsfabriek

Ik wil vaker fictie schrijven en daarom heb ik dit onderdeel in het leven geroepen. Verhaaltjes over – je raadt het al – liefde. Omdat liefde fijn is. En stom. En raar. En bijzonder. Allemaal tegelijk.

***

De geur van koffie, terwijl ik fiets tegen de brug op. Niet naar rechts kijken, niet naar rechts. Daar ligt tussen het puin het verdriet van een ander. Een verleden waartoe ik niet behoor, waarbij ik in de supermarkt langs hem liep, niet wetende dat hij het was. Hét was. Die ene. Nu ligt er slechts een rotonde tussen de liefde, een vicieuze cirkel.

De verschillende bruggen in de verte, elk een ander leven. Schimmige mannen in auto’s met alleen het razende water als achtergrondmuziek. Geen problemen met de fiets krijgen. Blijven praten tegen de telefoon. Negeren en niet omkijken.

Mijn benen worden zwaarder en zwaarder door de pedalen en de blik van mijn moeder. Afkeuring brengt ze omlaag, maar ik moet omhoog, naar de andere kant waar het beter is, waar het beter wordt. De toekomst bevindt zich slechts 100 meter verderop.

De wind maakt het zwaar. De regen maakt het ondragelijk. De zon maakt het niet om uit te houden.

De geur van koffie vervaagt in de wind en neemt elke keer een stukje van mij mee tot ik verbrokkel in het niets. Ik besta niet meer. Ik besta niet. Ik bestond niet.

januari 9th, 2021

If I just lay here

De eerste Amerikaanse serie die ik keek, was Grey’s Anatomy. Elke maandag om half negen kroop ik op de bank met mijn moeder. De mannen in het huis werden gemaand tot stilte: alleen wij mochten commentaar geven op wat er gebeurde. We leefden mee, we schreeuwden van ongeloof en soms drongen tranen zich op.

Inmiddels heb ik al zoveel series gezien dat ik ze niet meer kan tellen. Ze zijn altijd en overal beschikbaar en als ik dan toch een week ergens op moet wachten, zucht ik van ongeduld.

Een van de series die ik nu kijk, is jawel, weer Grey’s Anatomy, vanaf het begin. Ik zie de serie met vijftien jaar oudere ogen. Ik besef hoe onrealistisch het is en weet vaag wat er ook al weer gebeurde, wie wanneer met wie, weggaat of welk drama er nu weer aan het einde van dit seizoen is. Op de achtergrond heeft Mathijs commentaar: elke aflevering eindigend met een minuten durende monoloog over een of ander emotioneel thema en wow, wat zit er eigenlijk veel muziek in die serie? Ik weet nog dat ‘Chasing cars’ van Snow Patrol bekend is geworden door deze serie.

Maar ondanks het commentaar blijf ik doorkijken. Niet hoeven nadenken en vertrouwdheid: dat is ook wel wat waard in deze tijd.

december 23rd, 2020

Twee

Rond deze tijd komen altijd alle terugblikblogs en dat zette me aan het denken: want ondanks deze coronatijd zijn er toch twee Grote Dingen gebeurd in mijn leven dit jaar.

1. Ik kreeg een nieuwe baan
Anderhalf jaar lang drie uur reistijd per werkdag begint je op een gegeven moment op te breken. Bovendien was ik op zoek naar meer zingeving in mijn werk en dat kreeg ik. Mijn reistijd is nu een kwartier fietsen (of nou ja, niet nu, want ik ga niet naar kantoor, maar theoretisch gezien dan) en het kantoor zit bovendien in de binnenstad van Utrecht. Het werk is nooit saai, ik leer steeds bij en ik heb de leukste collega’s ooit (de leukste collega vind ik toch wel Mathijs, die ik heb binnengesleept als freelancer). Deze valt in de categorie Heel Goede Beslissing.

2. Ik kreeg een nieuw huis
Nou oké, deze valt ook in de categorie Heel Goede Beslissing en is ook een Groot Ding. Een intelligente lockdown in een studio van 28 vierkante meter is niet per se aan te raden. Ik had ruimte nodig en vooral een afgesloten slaapkamer. En dat kreeg ik. In een mooie wijk, dichterbij het station en het centrum en met een Tuin (ja, die mag ook met een hoofdletter). Er komt nog een blog over, maar ik heb er ook een nieuwe hobby bij: tuinieren.

Dat was 2020. Maar gaan er in 2021 ook Grote Dingen gebeuren? Jawel, ook weer twee (van wat ik nu kan voorzien natuurlijk).

1. Ik ga samenwonen met Mathijs
Ja, je bent verliefd en je wil wat. Wanneer we precies gaan samenwonen, is nog niet duidelijk. Daar zijn namelijk twee dingen (‘Ik zie echt een patroon, alles is met tweetallen, dit kan geen toeval zijn’) voor nodig. Ten eerste moet Mathijs een muziekstudio huren, want (weer twee redenen) dat past hier niet en het is een jarendertighuis, dus ik denk niet dat de buren er blij mee zullen zijn (mocht je heel toevallig een muziekstudio/ruimte weten in Utrecht of omgeving, let me know). En het handige van dat ik al verhuisd ben, is dat je kunt wennen. Niet hoppa, meteen in een keer samenwonen, maar in stapjes. Dus daar zijn we nu mee bezig. In coronatijd is dat weer anders dan in het gewone leven, zeker met een introvert en een extravert, maar dat komt vast goed.

2. We gaan een kat nemen
Ja sorry, ik word nog geen mommyblogger, eerst maar een kat. Als Mathijs hier eenmaal woont, gaan we op zoek naar een kat. Geen schattige kitten, want twee (‘TWEE’) redenen: dan zou ik er het liefst twee willen (‘TWEE’), maar daar is niet genoeg ruimte voor. En kittens zijn heel leuk, maar ook heel stout, dus je moet ze opvoeden en daar heb ik nu geen zin in. Nee, het wordt gewoon een lieve, oude kat. Die worden ook minder vaak geadopteerd, dus dan scoor ik weer wat karmapunten.

Spanning en sensatie dus. Uiteraard houd ik jullie op de hoogte!

december 20th, 2020

Survivalgids voor de thuiswerker (+ winactie)

In april was de coronacrisis al in volle gang toen ik bij Tover begon. Op Slack zag ik dat er een speciaal kanaal was voor COVID-19 en elke dag deelde Lieneke, de coach, daar thuiswerktips. Want, geef toe, thuiswerken is niet altijd even makkelijk.

De tips werden goed ontvangen en dat bracht Lieneke op een idee: een boek uitbrengen met alle tips. Af en toe deelde ze het proces en nu is hij er: Survivalgids voor de thuiswerker.

Het boek bevat 100 thuiswerktips en is ingedeeld in verschillende hoofdstukken zoals focus, introvert vs extravert, high five en mildheid (en nog veel meer). Af en toe lees je ook de ervaring van iemand met een tip en jawel: yours truly staat er ook in! (zie hierboven in mijn Instagrampost) Ik heb het daar over tip 56: laat de stilte bestaan. Iets wat ongemakkelijk kan zijn, maar ook veel kan opleveren.

Ook tip 76 is een favoriet: verras jezelf, doe het anders. Ik heb zelf een hekel aan het fietsen of lopen van steeds weer dezelfde route, dus ga ik regelmatig via een andere weg, ook al is die langer. En ik heb wel eens de tip gegeven om andersom in bed te gaan liggen, wat trouwens ook goed werkt als je niet kan slapen. Zeker in tijden als deze zijn zulke veranderingen fijn!

En dan tip 97: fouten maken? Graag. Hierin vertelt Lieneke dat elke fout feedback geeft over hoe het beter kan en daarom een investering in de toekomst is. Je weet daardoor immers dat je het in de toekomst anders gaat doen. Sterk staaltje omdenken!

Ik ben heel erg trots op Lieneke dat ze dit boek heeft uitgebracht en het is fijn om te lezen, ook om af en toe even door te bladeren als je behoefte hebt aan steun. En de leuke illustraties maken het helemaal af.

Ben je benieuwd geworden? Mooi, want ik ga er eentje weggeven. Geen zorgen: ook als je een stille meelezer bent, mag je gewoon meedoen! Het enige wat je hoeft te doen, is in een reactie laten weten dat je mee wil doen. Na kerst kies ik een winnaar uit.

december 8th, 2020

Dani Banani

Acht jaar geleden en in een ander leven leerde ik Daniëlle kennen. Ik studeerde Literatuurwetenschap in Leiden en was net in Oegstgeest gaan wonen, op mezelf. Ik wist nog niet wat me te wachten stond bij mijn minor journalistiek en al helemaal niet bij de studententoneelvereniging waar ik nu naar toe was gegaan voor een open avond. Daar leerde ik namelijk mijn ex kennen en… Daniëlle (en Anand, maar sorry Anand, deze blog gaat wederom niet over jou).

Ze bleek ook in Oegstgeest te wonen, in hetzelfde gebouw. Ze ging ook naar de sociale activiteiten buiten de toneelvereniging om, sterker nog, ze zat in het bestuur. Ik vond haar aardig. Soms ging ik mee naar de pubquizzen die het café waar ze werkte organiseerde. Ik ging met Daniëlle om, zoals je met veel mensen omgaat in zo’n vereniging: je spreekt elkaar wel, je ziet elkaar veel, maar dat is het dan ook.

Ik weet dan ook eigenlijk niet meer hoe de omslag kwam. Ik weet dat het uit was met mijn ex en ik naar Rotterdam verhuisd was, maar ik soms nog in Leiden moest komen voor andere dingen en ik toen met haar afsprak. Tot nu toe was onze vriendschap (kennisschap?) op de oppervlakte gebleven, maar ik vertelde iets persoonlijks over mezelf dat ze bleek te herkennen. Vanaf toen werden we Echte Goede Vrienden.

Natuurlijk, we praten over A Very Potter Musical en over toneel. Maar we praten vooral over onze gevoelens. Intussen is Dani Banani, zoals ik haar ben gaan noemen, ook een groot fan van mijn blog geworden. Elke keer als er een nieuwe is, krijgt ze automatisch een e-mail en laat ze weten wat ervan vond (ze vindt het natuurlijk altijd geweldig).

Een behoorlijke tijd geledenvroeg ze: “Kun je deze bepaalde datum vrijhouden in je agenda?” Ik dacht: okeeeee. En toen zei ze: “Want DAN GA IK TROUWEN.” Ik voelde me vereerd dat ik erbij mocht zijn en extra cool: het zou plaatsvinden in het museum waar zij en haar verloofde werkten (en elkaar dus ook hadden leren kennen). Ik keek ernaar uit.

In februari gingen Mathijs en ik naar Leiden en terug naar Oegstgeest. Speciaal voor Daniëlle (oké en ook wel een beetje voor haar vriend). We speelden bordspelletjes, ook al houd ik niet van bordspelletjes, maar je moet wat over hebben voor je vrienden. Ik zou hen snel weer zien op de bruiloft.

Maar toen kwam corona. De bruiloft ging niet door. Afspreken ging niet door. Dus besloten we maar een andere vorm van contact te houden. Nu luister ik tijdens mijn lunchpauzes naar haar stem, lopend door Utrecht. Of ik praat tegen haar. Inmiddels zitten we op uren aan voice messages, gebaseerd op de aantekeningen die we maken die ook steeds langer worden. We praten over jeugdherinneringen, werkperikelen, onze lovers en vooral heel veel random dingen. Ik ben in die maanden meer over haar te weten te komen dan al die jaren daarvoor. En in een van de voice messages vertelde ik dat ik bezig was met een blog over haar.

Ik kan niet wachten totdat ik haar weer in het echt zie.