januari 23rd, 2015

Laura praat en groeit (niet letterlijk, flapdrol)

DSC02722
I’m fabulous.

Ik heb een periode gehad, zo tussen twee vriendjes in (want toen had ik tijd genoeg zo zonder een gozer die de hele tijd om aandacht vroeg), dat ik veel leuke, nieuwe, spannende dingen deed. Natuurlijk daarna ook wel, maar toch minder, want als je een relatie hebt, schijn je tijd voor elkaar vrij te moeten maken (ja echt en dan moet je romantisch gaan doen en zoenen enzo bah).

Laatst dacht ik na (‘Ja duh, Laura denkt.’) en besefte ik dat ik al een tijdje geen enge dingen meer heb gedaan. En als er iets is waardoor ik me awesome ga voelen, is het wel dingen doen die ik eng vind.

Zo vond ik het eng om nieuwe mensen te ontmoeten, dus ging ik mensen interviewen voor mijn blog. Doei angst. Doodsbang was ik om op een podium te staan, dus ging ik op toneel (en daar kwam opeens een nieuwe lover bij). Doei angst.

En nu ben ik niet meer voor zoveel bang. Ja, voor wespen. En kledingverkoopsters die aan je blijven plakken. Maar ik heb wel dingen die ik wil verbeteren. Oké, ik durf te meeten met nieuwe mensen, ik heb een monoloog gedaan op een podium voor zeventig mensen, maar: dat was als een personage. Een heel arrogant, bitcherig personage. En als ik voor een groep sta, dan voel ik me eerder een bang vogeltje.

Dus wat ga ik doen in februari? Ik ga een cursus stem- en presentatiecoaching volgen. En in april, nog duizend keer enger, een cursus kleinkunst basis.

Kom maar op!

januari 20th, 2015

Half jaar samenwonen: zijn we nog bij elkaar?

Tegenwoordig vinden het mensen lang als ik zeg hoe lang ik samen met mijn vriend ben (bijna 2,5 jaar). En als ik dan ook nog zeg dat ik met hem samenwoon, zijn ze helemaal verbaasd (waarschijnlijk in de zin van: ‘Oh mijn god, hoe houdt die jongen het met je uit?!’, maar ze zeggen dan gewoon iets van: ‘Ooooh leuk zeg!’). Ja, we zijn officieel burgerlijk (officieus waren we het al).

Een half jaar is in principe niet zo lang, maar het voelt alsof ik al jaaaaaren met deze jongen samenwoon. Soms hebben we het over iets en zeg ik: ‘Huh, maar dat kan toch niet?’, omdat ik denk dat we toen al samenwoonden, maar dan is het iets van twee jaar geleden. Kan ook met geheugenverlies te maken hebben, maar toch. Het geeft wel iets aan.

Maar ja, al die sokken die rondslingeren. De stomme programma’s die hij kijkt (Tosh.0 voor de geïnteresseerden). Dat gezeur of mijn muziek zachter mag (nee). Het raam dat altijd open moet en ik maar bibberen.

Het is dat hij kookt. Altijd. En elke dag met me knuffelt. En mooie krullen heeft. Dus ja: we zijn nog bij elkaar.

Tags:
januari 17th, 2015

Je bent pas echt famous als er college over je blog wordt gegeven in het buitenland

college1

college2

 

college3

Dus jouw blog staat in een tijdschrift? Schattig. En wat aandoenlijk dat je bij De Wereld Draait Door mocht aanschuiven. Je moet toch ergens beginnen hè? Tja, je hebt famous en je hebt famous. Het is wel duidelijk welke ik ben ;)

Kijk, het zit zo. Na mijn eindexamenjaar deed ik een paar weken een Engelse taalcursus in Bournemouth. Niet, omdat mijn Engels zo slecht was, maar voor de leuk en het avontuur. Daar ontmoette ik verschillende mensen in de klas, waaronder Sophie uit Zwitserland. Je weet wel hoe dat gaat: je voegt elkaar toe op Facebook, maar daarna spreek je elkaar nooit meer.

Groot was mijn verbazing dan ook toen ze me een Facebookbericht stuurde en mijn mond viel al helemaal open, nadat ik had gelezen wat ze vertelde:

Hey Laura! My linguistics prof in Zurich showed your blog yesterday at the lecture! It was about the polite form of talking to family members. (…) He brought up your blog, showed a few slides with some of your texts. He said he recommended that blog to everyone, because it is very good. So you see, even in Switzerland, you are known!

Ten eerste: hoe ONTZETTEND AWESOME is het dat mijn blog wordt besproken op de universiteit. In Zwitserland. Ik bedoel, hoe is dat mogelijk? En oké, dan is het mogelijk, maar hoe toevallig is het dan dat een klasgenoot van die Engelse cursus dat college bijwoonde (en wist dat het mijn blog was)?

Eén woord: flabbergasted.

Uiteraard heb ik meteen naar de desbetreffende docent gemaild, want hier wilde ik wel meer van weten en ik wilde bovendien de sheets zien om te kijken wat er gezegd werd. En wat blijkt? In augustus komt hij naar Leiden, of all places.

Het lijkt me wel duidelijk: toeval bestaat niet en geen enkele Nederlandse blogger is zo famous als ik.

januari 12th, 2015

Naar de sportschool op je 15e vs naar de sportschool op je 23e

15 jaar:
– In principe heb je geen goede reden om naar de sportschool te gaan, want je bent op je slankst.
– Je moet er wel leuk uitzien, want stel je toch eens voor dat de man van je dromen daar aan het sporten is (dat is hij dus niet, kom je later achter).
– Lusteloos doe je het ene stomme apparaat na de andere. Je houdt het alleen maar vol, omdat je samen met een vriendin gaat.
– Je bent minstens een half uur kwijt met wachten op het buikspierapparaat, omdat er twee vrouwen met een pittig kapsel aan het kletsen zijn over hun kinderen, terwijl ze geen klap uitvoeren.
– Eén keer in de week red je net en dan ben je al trots op jezelf.

23 jaar:
– Waar komen die kilo’s extra opeens vandaan?
– Je outfit is professioneler, want meer geld, maar eigenlijk kan het je geen f schelen hoe je eruit ziet. De man van je dromen heb je immers al (slijmerdeslijm).
– Je gaat vrijwillig met gewichten aan de slag (oké, van één kilo, want zo slap ben je dan nog wel) en je gaat zelfs naar de sportschool zonder je maatje tevens bekend als vriendje van de famous LD.
– Je gaat naar een 24/7 sportschool, waardoor het altijd lekker rustig is.
– Drie keer in de week. Zonder erge tegenzin. Je had dit nooit voor mogelijk gehouden.

januari 5th, 2015

Waar ligt de grens?

Ik heb iets leuks voor jullie. Ja, echt waar. Jullie krijgen namelijk de kans om mij te helpen met een paper.

‘Oh, ik had gehoopt op een winactie.’
Ga weg, jij materialistische, oppervlakkig persoon!

Goed, een paper dus. Het is voor een vak over ethiek, volgens de definitie van Van Dale: het geheel van morele principes. Denk aan voorbeelden als proefdieren, zelf 1 kind doodschieten en 9 anderen laten leven of de rebellen alle 10 de kinderen laten doden (ja, heftig).

Nu kwam ik door Char Mander op een idee. Of eigenlijk door studiegenoten van haar zusje. Die hadden namelijk het idee opgevat om voor een opdracht van school (de design academy) een konijn te slachten. In de opdracht stond namelijk dat ze zichzelf pijn moesten doen en ze besloten dat dit voor evenredig veel mentale pijn zou zorgen. Je snapt wel dat er een hele discussie ontstond in de groep.

Daarop kwam ik op het volgende: waar ligt ethisch gezien de grens bij kunst? Ik moest ook meteen denken aan een tentoonstelling bij museum Volkenkunde (die nu overigens voorbij is helaas) van Jimmy Nelson. Dat is een fotograaf die stammen en volkeren van over de hele wereld fotografeert. Maar sommige mensen willen dat helemaal niet en toch doet hij het. Is dat gerechtvaardigd, omdat het kunst is of niet?

Ik wil deze vraag behandelen aan de hand van een case study zoals het konijn en Jimmy Nelson. Maar eigenlijk wil ik een ander voorbeeld/case study. Dus nu is de vraag aan jullie, en voel je vereerd: weten jullie misschien iets? Mijn dank zal groot zijn en zich misschien uiten in één of ander materialistisch iets.

januari 2nd, 2015

Zotte en zalige zoektermen (25)

hallo laura

Hallo.

friezen kussen niet met verjaardag

Is er toch nog iets positiefs aan Friezen.

hoe gaat het met je antwoord

Met mijn antwoord gaat het goed.

hoe schrijf ik jouw oma

Gewoon, een brief sturen.

het wordt niets zonder jou

Dat hoor ik wel vaker ja.

je vriend is jarig schrijf de brief

Doe het lekker zelf.

laura is een lieve meid en c i a o

Ciaoooo.

je bent een oegstgeester

Niet.

laura is mijn naam

Nee, dat is MIJN naam, na-aper.

verschil douchegel en shampoo

Jij bent sowieso een man.

december 30th, 2014

Ik heb iets heel geks gedaan

Waar denk je aan bij Eerste Kerstdag? Gezelligheid, familie, eten, cadeautjes. Waar begon ik de mijne mee? Grijp je ergens aan vast, want dit wordt shocking.

Ik ging sporten.

‘Eh, Laura, weet je zeker dat we het over hetzelfde hebben?’ Ja. Ik ging, VRIJWILLIG, met mijn lover naar de sportschool. Nu vraag je je misschien als tweede af (nadat je bent bekomen van de schok) waarom de sportschool dan open was. Nou. Het is een 24/7 sportschool. Ja, ook ‘s nachts, ook met feestdagen open. Er is alleen niet altijd personeel.

Je denkt vast dat wij de enige debielen waren daar. Maar nee, het leek eigenlijk gewoon op een normale ochtend. Oké, er waren alleen van die krachttrainende macho’s (en ik), maar toch.

Ik roeide, fietste en krachttrainde me suf (oké dat laatste maar een beetje) en ik vond het niet eens erg. Ja, ik vrees dat het hem toch gaat worden: www.fitgirllaura.nl Zie ik jullie daar?

(oké goed, de rest van de dag heb ik me volgepropt met chocolade en andere calorieën, maar hé, dat mag op een feestdag)

december 27th, 2014

Weer terug naar Oegstgeest?

oegstgeestdegekste

Zoals jullie waarschijnlijk wel weten, was ik ooit de leukste inwoner van Oegstgeest. Daar ben ik op kamers gegaan (‘Waarom zou je dat doen?’ ‘Nou, het is vlakbij Leiden en goedkoop en grote kamer en houd je mond joh.’) en na twee jaar ging ik burgerlijk doen en samenwonen in Voorschoten, of all places (of zoals mijn bekakte vriend zou zeggen: Veurrrschoten).

Maar Oegstgeest heeft toch een speciaal plekje in mijn hart. Het is de eerste plaats waar ik op mezelf heb gewoond en die ik zelf heb ontdekt door het wandelen, hardlopen en skaten. Zo af en toe verlangde ik er wel naar terug. Niet, omdat mijn vriend nou zo vervelend is (oké, dat is hij wel, maar dat was niet de hoofdreden), maar nostalgie en een romantisch geest enzo.

Na vijf maanden was het dan zo ver. We gingen weer. Tachtigduizend uur fietsen (want Voorschoten ligt aan de ene kant van Leiden en Oegstgeest aan de andere kant) om op bezoek te gaan bij vrienden die in hetzelfde gebouw wonen waar ik eerst woonde.

Ik wist meteen weer waarom je nooit naar plaatsen van ‘vroeger’ moest teruggaan, zoals je middelbare school of je stageplek. Het valt altijd tegen.

De weg naar Oegstgeest is nog irritanter dan die naar Voorschoten. Oegstgeest heeft namelijk geen geld (de gemeente dan), dus bulten en gaten in de weg worden niet gemaakt. Het was net alsof ik op een paard zat. En dan die wind he. Je merkt meteen dat het dichter bij zee ligt. Eenmaal bij het gebouw aangekomen, keek ik naar het raam van mijn ex-kamer, waar nog steeds de helft van de lamellen voor hing (de andere lamellen zijn eraf gevallen, maar voor de rest ben ik geen kluns) en waar het donker was.

En ik dacht: ik ben blij dat ik in Voorschoten woon. Dus terug naar Oegstgeest? De literaire verwijzing is nog steeds geniaal, maar nee, voor nu: terug naar Voorschoten.

december 22nd, 2014

Broeder- en zusterliefde

Broeder- en zusterliefde is liefde van een apart soort. Tegen je zusje zeg je niet: ‘Ik vind je geweldig, je bent de beste zus ever.’ Of tegen je broer: ‘Je bent een topgozer!’ Zo werkt het gewoon niet. In ieder geval niet in mijn gezin. Liefde uiten gaat op een andere manier.

‘Hé kabouter!’ zegt mijn broer bijvoorbeeld altijd tegen mijn broertje (die overigens langer is dan hij). Dat betekent zoiets als: ‘Hé, leuk om je weer te zien!’
Of ik kom bij mijn ouders en mijn broertje roept geërgerd: ‘Wanneer ga je weer terug naar Voorschoten?’ In vertaling: ‘Ik heb je gemist.’ (of daar ga ik maar vanuit)

Zelf spreek ik mijn broer en broertje altijd aan met drol. Tegen mijn broer zeg ik dat hij een vieze hipster is en tegen mijn broertje dat hij stinkt. Maar dat moet je niet alleen maar letterlijk nemen (want het is natuurlijk ook de waarheid), maar als een uiting van liefde. Tegen familie kun je zoiets namelijk zeggen, want je kunt toch niet ontkomen aan die familieband.

Je moet je pas zorgen maken als ze écht iets liefs zeggen. Dit is namelijk zeldzaam. Laat het over je heenkomen. En geniet ervan.

december 17th, 2014

Leiden vs Utrecht

pitbull

Leiden: de kinderkopjes zijn kut om op te lopen met hakken, maar hé, je bent toch weer snel thuis, dus je doet het toch (met alsnog pijn in je voeten als gevolg).
Utrecht: ik begin niet eens aan hakken met die straten daar.

Leiden: Hé leuk/shit, een bekende.
Utrecht: Wie zijn al die mensen?

Leiden: Alle katten zitten in Oegstgeest. Er zijn alleen krijsende meeuwen.
Utrecht: Bij de meubelzaak behoren een papegaai en een kwijlende hond tot het personeel, katten bewaken accessoireswinkels of letten op wat je bestelt in een restaurant.

Leiden: Leiuhhh.
Utrecht: Utregggg.

Leiden: Fietspaden zijn duidelijk aangegeven en er zijn geen fietsfiles.
Utrecht: Waar komen al die fietsers vandaan? Zijn er überhaupt nog mensen hier die gewoon lopen? En waarom rijden ze me elke keer aan?

Leiden: Binnen vijf minuten loop je het station uit.
Utrecht: Totale chaos. Spitsuur? Altijd.

Ja, Utrecht heeft een goede universiteit, er wonen leuke mensen, het centrum is mooi en oh mijn god, al die winkels (vandaar dat mijn portemonnee zo leeg is de laatste tijd). I like it. Maar Leiden? Leiden heeft mijn hart.