oktober 21st, 2014

It’s all about the money

Soms krijg ik mail (ja, echt).
‘Laura, je blog is fantastisch leuk (I know), dus zou jij over project x willen schrijven voor x eurootjes?’
Kijk, nu ben ik superduperrijk (oké, geen miljonair, maar door huurtoeslag en mijn werk heb ik opeens geld over in plaats van dat ik huilend een stukje droog beschimmeld brood naar binnen werk bij wijze van avondmaal), maar ten tijde van dat soort mails dus echt niet. Ik kon x eurootjes wel heel goed gebruiken. Maar ik deed het niet.

Ik blog niet voor het geld en het is ook niet iets waar ik mijn blog voor wil gebruiken (of misbruiken). Kijk, ik heb wel eens een boek gekregen om erover te schrijven of om weg te geven voor een winactie, maar daar kreeg ik geen geld voor en ik hoefde ook niet te zeggen dat ik het een geweldig boek vond. Bovendien passen boeken bij mijn blog, omdat ik Literatuurwetenschap heb gedaan. Maar kleding o.i.d.? Ik ben geen fashionblogger.

‘Waarom studeer je Literatuurwetenschap?’ vroegen mensen me vaak en nu vragen ze: ‘Waarom studeer je Wijsbegeerte? Wil je geen geld verdienen? Wat kun je daar later mee? Wat levert het op?’

Guess what. Er is meer dan geld. Ik ontleen mijn (of andermans) status er niet aan. Natuurlijk wil ik genoeg geld hebben om te kunnen leven en eten en leuke dingen te doen met vrienden, maar ik doe geen studie vanwege het geld. Het gaat me om een verrijking, een verdieping, iets waar ik oprecht heel blij van word. Als ik over maandverband zou bloggen, ben ik één seconde blij als ik het geld op mijn rekening zie staan, maar mijn imago is wel voor altijd naar de klote (ook al zou ik er waarschijnlijk wel over kunnen schrijven, want kom op, ik kan nog over duizenddingendoekjes leuk schrijven) (de arrogantie).

Mooi ideaal natuurlijk. Waarschijnlijk kom ik er nog op terug als ik een hypotheek, kind en andere vaste lasten heb…

Tags:
oktober 18th, 2014

Drie maanden samenwonen: zijn Laura en Jeroen nog bij elkaar?

Jeroen vond het wel leuk als ik een keer een NIET sarcastisch blogje zou plaatsen. Jullie snappen wel dat dat moeilijk is voor mij, maar nóg zwaarder voor jullie. Ik wil immers niet dat jullie afkickverschijnselen krijgen. Maar goed, ik zal het proberen.

We wonen nu drie maanden samen in Voorschoten en binnenkort hebben we twee jaar verkering (stom woord). De tijd van verliefdheid en schatje en spontane cadeautjes zou nu wel voorbij moeten zijn. Hij moet ingeruild worden voor een tijd van ruzie, klootviool en sleur. Dat is natuurlijk een flinke domper en daarom de zeer spannende vraag: zijn Laura en Jeroen nog bij elkaar?

– Eigenlijk vinden we de relatie nu veel leuker dan voordat we samenwoonden. Niet dat het toen nou zo stom was, maar het is gewoon fijn om de liefde van je leven (KAPPEN MET DAT KLEFFE GEDOE) elke dag te zien en elkaar niet zoveel te missen. Maar het is ook niet erg als ik een keer een nachtje bij mijn ouders blijf slapen (die wonen aan de andere kant van de wereld, nee oké, nog wel in dezelfde provincie), want dan ben je extra blij om elkaar te zien.
– In het begin is het allemaal wennen en aftasten. Dat zorgt voor ruzie, maar nu hebben we juist minder vaak ruzie dan voordat we samenwoonden. We doen het gewoon zo: Jeroen zegt iets als ‘Wil je voortaan de vloer van de badkamer droogmaken?’ en ik zeg: ‘Ja.’, maar doe het vervolgens niet. Easy.
– Een valkuil is wel dat je bij elkaar bent, maar niet écht. De één zit achter de laptop, de ander tv te kijken. Dat is wel iets om in de gaten te houden en daarom gaan we vaak even een wandelingetje maken (op kattenjacht) en knuffelen we elke dag.
– Oké, weet je wel, die logeerfeestjes van vroeger dat je dan tot heel laat blijft praten? Dat hebben wij dus bijna elke dag. Ik dacht dat dat wel over zou gaan en ik gewoon mijn nachtrust kon krijgen, maar nee hoor. Blijkbaar hebben we nog genoeg stof om over te praten.
– Het is niet handig als je allebei slordig bent.
– Perfectie bestaat niet, maar de leuke dingen overheersen zeer ruim de stomme dingen.

Oftewel: we zijn nog bij elkaar. Ja, ik weet het, teleurstellend, geen scoop, geen drama. Toch maar weer sarcastische blogjes schrijven dan?

Tags:
oktober 16th, 2014

Ik heb mijn roeping gevonden

Kijk, filosofie is natuurlijk hartstikke leuk, maar je brood ermee verdienen kun je niet. Ja, bij de McDonald’s, maar ik vind het eten daar smerig, dus dat werd hem niet. Ik zocht en ik zocht, maar uiteindelijk heb ik toch mijn roeping gevonden.

Tijdens de afwas.

Nee, ik wil geen afwasser worden, al zou je dat haast wel zeggen als je ziet hoe vaak ik het doe (‘Wat, die één keer in de maand?’ ‘Ssssst.’). Mijn toekomst ligt in het dirigent zijn.

‘Oké, Laura, dat moet je even uitleggen. Wat heeft dirigeren in HEMELSNAAM te maken met afwassen?’ Pff, dat is zo logisch als maar zijn kan.

Ik was af en Jeroen droogt af. Onze relatie is na drie maanden samenwonen (en bijna twee jaar een relatie) natuurlijk helemaal uitgeblust, dus praten we nooit meer met elkaar, behalve over de kinderen (‘Maar jullie hebben toch geen kinderen?’ ‘Oh ja.’). De stilte klinkt echter zo oorverdovend dat we dan maar uit pure nood een elpee opzetten (ja, we zijn van die hipsters met een platenspeler and proud of it). We hebben al een aardige collectie opgebouwd, voornamelijk klassieke muziek.

Afwassen is saai, de relatie is saai, Jeroen is saai, dus dan richt je je maar op de muziek. Dus wat doe je dan? Je gaat het orkest dirigeren met een pollepel die je nog moet afwassen. Het sop slingert in het rond, je spieren verkrampen, je vriend krijgt bijna een klap voor zijn kanis, maar hé, je kan niet stoppen, want de muzikanten zijn afhankelijk van je. Ik ga helemaal op in de muziek, de violen, de dwarsfluiters, de-
‘Zou je alsjeblieft door willen gaan met afwassen?’ ‘DOORGAAN MET AFWASSEN EN SNEL EEN BEETJE, WANT WE MOETEN ZO WEER UITGEBLUST OP DE BANK ZITTEN EN NAAR LINGO EEN RANDOM PROGRAMMA KIJKEN.’

Back to reality.

oktober 14th, 2014

De tradities en rituelen van Nicole en Laura: songteksten

traditieeee
Ja, dit komt uit de middeleeuwen, toen Hyves nog bestond.

traditieeeeeeee

Ik sluit altijd af met -xxx-.

traditieeeeeeeeeeeeeeeeee
En Nicole altijd met xxx *neuroten*.

Zoals jullie hier al konden lezen, zijn Nicole en ik een beetje gek (‘Goh.’) en dat uit zich in in verschillende vreemde tradities en rituelen. Met cadeautjes verzinnen we de meest onmogelijke hints, zodat de ander helemaal doordraait en waanzinnig wordt van nieuwsgierigheid. Ja, wij hebben zo’n soort vriendschap.

Op de middelbare school zagen we elkaar in elke les, tijdens elke pauze en soms na schooltijd. Dat was echter niet genoeg. We leken wat dat betreft op zo’n klef stelletje dat ‘Mis je!’ whatsappt als ze elkaar een halve minuut geleden nog hebben afgelebberd. Nee, we moesten en zouden elkaar ook nog eens mailen.

Die mails waren te verschrikkelijk voor woorden. Je dacht dat ik nu gemeen was? Ik ben een engel in vergelijking met mijn veertienjarige zelf. Nicole en ik bitchten op elk detail en zelfs daar de details van.

Maar goed, daar gaat het eigenlijk helemaal niet om, het gaat om de manier waarop we onze mails afsloten en wat er in het onderwerp stond.

Songteksten. Ja. De mail was niet compleet zonder een random zin uit één of ander emojankliedje. En stond het er niet in? … Dan was de ander sowieso boos.

Nu zijn we nog steeds bitches, maar bitchen we vooral op elkaar (‘Wedden dat je je eten gaat instagrammen?’ ‘No way.’ *zet foto van muffins op Instagram* ‘Zie je nou.’ ‘VERDOMME, NICOLE.’)
Alleen sturen we geen mails met songteksten meer.

Verdomme, Nicole.

oktober 12th, 2014

Het gonst overal van de meningen

‘Belachelijk dat zwarte Piet weg moet!’
‘Die juweliersvrouw had het volste recht om die inbreker neer te schieten.’
‘Hoofddoekjes zouden verboden moeten worden.’

Ik noem zomaar wat meningen (let wel: NIET mijn mening, eigenlijk precies het tegenovergestelde). Ze gonzen overal, je hoeft maar op de bus te wachten of je wordt al bestormd met de mening over dit of dat, al is het maar over het weer. Vermoeiend eigenlijk. Vooral omdat ze vaak op weinig gegrond zijn.

Vaak worden mensen in dit soort discussies heel boos (toegegeven, ik ook, ik kan me een verjaardag herinneren waarbij mijn broer, broertje en ik keihard tegen iemand in ging die beweerde dat een kassameisje met een hoofddoek op aanstootgevend is), maar eigenlijk is dat veel te makkelijk en misschien wel zinloos.

Een discussie moet van twee kanten komen en beide kanten moet naar elkaar luisteren en spiegelen. Dat is iets wat ik heb geleerd bij Literatuurwetenschap en houdt in dat je in je EIGEN woorden probeert uit te leggen wat de ander net zei, zodat je erachter komt of je hem/haar goed begrepen hebt.
‘Oké, als ik je goed begrijp, probeer je dan te zeggen dat roze een mooiere kleur is dan blauw?’
Je moet eerst de ander goed begrijpen, voordat je kunt reageren. En daarvoor heb je gegronde redenen, argumenten nodig. Niet aanvallen op de persoon, geen cirkelredenering, niet op basis van emotie. Nee, logica.

Socrates (één van de eerste Griekse filosofen) deed dit ook en dat heeft hem zijn leven gekost. Het zou fijn zijn als het leegdrinken van de gifbeker door hem nog iets opleverde.

Dus probeer het bovenstaande eens toe te passen. Tel tot tien, houd je woede in en luister. Wellicht leer je nog wat nieuws.

oktober 10th, 2014

Mijn kant, jouw kant

‘Het maakt me niet uit aan welke kant ik slaap,’ zei ik toen ik ging samenwonen met Jeroen. Lekker boeiend. Ik ben wel neurotisch, maar zo neurotisch? No way.
Jeroen wilde natuurlijk liever aan de rechterkant slapen (links voor de kijker), want, nou ja, neuroticisme.

Zo gingen de weken voorbij en kreeg ik steeds meer slaapgebrek doordat die jongen ofwel heel vroeg uit bed ging (iets met stage, slecht excuus) ofwel heel laat naar bed ging (iets met borrels, slecht excuus).
‘Misschien kan ik tijdens die nachten beter aan de rechterkant slapen (links voor de kijker),’ zei ik tegen hem. ‘Dan heb ik geen last van je.’

Er gebeurden twee dingen:
1. Ik had alsnog last van hem (iets met licht slapen).
2. Die kant van het bed lag best wel heel erg superlekker.

Kijk, ik ben dan wel de baas, maar ook niet altijd de strengste.
‘Weet je wat,’ zei ik tegen mijn onderdaan. ‘Als jij vroeg op moet, slaap jij aan die kant en als ik vroeg op moet, dan slaap ik er.’
Hij stemde ermee in, want hij wist dat hij anders op straat moest slapen.

Maar dan komt de hamvraag: wie slaapt aan welke kant als we er allebei niet vroeg uit moeten?

Je kan het antwoord vast wel raden.

oktober 8th, 2014

Een blogje met random dingen die ik kwijt moet (spanning en sensatie)

Een blogje vol met persoonlijke dingen en spanning en sensatie die ik kwijt moet en die te saai zijn voor om in een aparte blog te behandelen. Enjoy, jij nieuwsgierig aagje.

– Ik ben gestopt met mijn tweede bijbaan. Ik vind het jammer, want ik denk dat ik er veel van had kunnen leren (en ik heb al veel geleerd), maar het is gewoon niet te doen naast mijn studie (vier dagen college) en andere bijbaan (minimaal twee dagen in de week) en een sociaal leven. Maar het is wel een stap vooruit, want daarnaast heb ik de laatste tijd ook een paar afspraken afgezegd, omdat ik het anders niet ging redden. En ik zeg (bijna) nooit afspraken af. Beat that, pre-burn-out!

– Ik ben nog nooit zo ‘dik’ (tussen haakjes, want ik ben niet dik) geweest als nu en het is stom. Eigenlijk vooral, omdat ik sommige shirts niet aan durf te trekken, want buik (en ik ben niet zwanger zoals de helft van de vrouwelijke bloggers). Maar ik ben ook te lui en druk om er iets aan te doen. En ik heb niet eens zoveel chocoladekruidnootjes gegeten. Help!

– Ik ben nog steeds aan het bedenken wat ik nou precies wil, zowel nu als later. Ik heb er wel een vaag idee van, namelijk het creatieve (schrijven) combineren met het diepgaande (filosofie en literatuurwetenschap), maar hoe? Geen idee. Ik wil vrijheid (dus niet gebonden aan een bedrijf, al heeft dat ook zijn voordelen en ontkom ik daar waarschijnlijk niet aan in het begin), veel nieuwe mensen leren kennen en van hen leren, ik wil mensen aan het lachen maken, mensen laten nadenken, mensen iets leren. Dat in de toekomst en voor nu? Nu wil ik vooral een keer lang genoeg slapen, zodat ik overdag niet zo moe ben.

– Dat ik stomme reacties zou krijgen op mijn studie Wijsbegeerte had ik wel verwacht, want dat ben ik immers ook gewend bij Literatuurwetenschap. Daar doe je niets aan en ergens is het ook wel begrijpelijk, want het komt vaak voort uit onwetendheid. Des te pijnlijker is het als mensen dichtbij je het niet (willen) begrijpen of dingen zeggen als: ‘Filosofie is te vaag voor mij.’ Maar ik heb nog niet de woorden gevonden om te vertellen waarom het juist niet vaag en onzin is, ook al weet ik het in mijn hoofd wel. Gevoel en verstand die met elkaar strijden. Overigens zal ik binnenkort weer blogs wijden aan wat ik heb geleerd tijdens mijn studie!

– Maar ondanks dat ben ik superblij met mijn keuze. Ik heb nu twee vakken waarvan ik de ene heeeeel leuk vind (geschiedenis over de antieke filosofie) en de andere best wel stom (kennis en wetenschap). Maar stomme vakken houd je altijd en gelukkig is het vooral heel leuk, niet in de minste plaats door de mensen die ik heb leren kennen. Bovendien heb ik mijn hoogste cijfer ooit op de universiteit gehaald (voor het eerste vak): een 9,1!

– Concluderend over al deze dingen kan ik zeggen: ik worstel nogal met van alles en nog wat, maar het komt allemaal wel weer goed.

Tips over al het bovenstaande zijn welkom!

Tags:
oktober 6th, 2014

LauRoen

Er gebeurt iets verschrikkelijks als je samenwoont. Nee, het is niet dat moment dat je allebei in je relaxkleding onderuit gezakt op de bank naar TLC zit te kijken met een spoor van chocolade rond de mond. Of het moment dat je niet meer zo lieve geliefde JOUW eten heeft opgegeten.

Het is je identiteit. Die verdwijnt. Je zal nooit meer alleen Laura zijn. Vanaf nu ben je Laura en Jeroen, door vrienden (serieus, ik heb dat soort vrienden) ook wel afgekort tot LauRoen. Bovendien word je nooit meer alleen uitgenodigd en je kunt ook nooit even alleen met die vriendin afspreken, nee, DanCas komen, niet alleen Daniëlle.

En mocht je dan toch onverhoopt (EIN-DE-LIJK) alleen met een kennis afspreken, omdat Roen doodziek in bed ligt (oftewel; hij is verkouden), dan is het nog niet afgelopen.
‘Hoe is het met Jeroen?’ krijg je te horen.

Zucht.

oktober 4th, 2014

Mijn eerste keer nablijven

Ik was, en ben nog steeds (al verschillen daar de meningen over) een heel lief en braaf meisje. Op de basisschool deed ik altijd netjes mijn huiswerk, stak mijn hand op als ik iets wilde vragen en haalde voldoendes. Maar één keer, tja, toen ging ik toch wel over de schreef.

Ik durf het bijna niet te zeggen. Het is te asociaal voor woorden. Ik snap nog steeds niet dat ik niet uit huis ben geplaatst en naar een jeugdinrichting ben gebracht.

Nou, goed dan. Ik las stiekem de Donald Duck onder tafel. Terwijl de pauze net was afgelopen en de juf al was begonnen met lesgeven.

Daar moet je uiteraard voor boeten. De broer van mijn beste vriendin had al gezegd wat voor vreselijk mens de juf wel niet was, dus ik zat te trillen als een rietje.
‘Nablijven!’ riep ze.
Ik viel bijna flauw van de angst. Nablijven, ik, het braafste meisje van de klas. Hoe kon ik nu ooit nog mijn ouders onder ogen komen?

Gelukkig zag de juf dat ik bijna doodging van angst en nou ja, dat zou niet zo’n goed teken zijn met haar functioneringsgesprek in het vooruitzicht, dus hoefde ik toch maar niet na te blijven.

Ik vond haar meteen een stuk aardiger.

oktober 2nd, 2014

Laura het mememonster: één van mijn vele talenten

Ik zat naast een studiegenootje (die een ex-blogger bleek te zijn, die niet wist dat ze mijn blog kende, ook al had ik hem laten zien en het was gewoon te bizar voor woorden dat we elkaar al kenden van het bloggen, maar dat even terzijde) die opeens vroeg: ‘Hoe kom jij eigenlijk aan die plaatjes?’
Nu moet ik weten dat ik mailcontact heb gehad met haar (omg, dat meen je niet, how dare you!) en dat ik daarin zogeheten memes en andere grappige plaatjes zette. En dat was niet de eerste keer.

Tijdens mijn stage stuurde ik namelijk ook geregeld kattenplaatjes naar mijn collega’s, maar wel op zo’n manier dat ze aansloten bij wat zij schreven of stuurden. Anticiperen noemen ze dat ook wel eens met een mooi woord.

Tja, wat is dan mijn geheim? Je moet het wel in je hebben en het dan ontplooien tot een talent. Dit is niet zomaar iets. Maar eigenlijk komt het erop neer dat je het onderwerp waarover je een plaatje wil intypt en het woordje ‘meme’ of ‘funny’.

Ja. Daar moet je wel echt heel talentvol voor zijn.

(ik heb ook twee schrijfopdrachten van een meme voorzien, maar ik weet nog niet wat de docenten daarvan vinden)