februari 2nd, 2016

Lang leve de filosofie: stage bij de Filosofie Nacht

Ja, ik was van de radar verdwenen. Jullie dachten waarschijnlijk dat ik stiekem meedeed aan Wie is de Mol of een exotische lover had gevonden waarvoor ik geëmigreerd ben (alles gefilmd door de camera’s van Grenzeloos Verliefd), maar niets is minder waar. Ik zat gewoon in Amsterdam. Sterker nog, daar zit ik nog steeds. Stage te lopen te doen te lopen te gaan (sorry, de Rotterdammer in mij kwam even los).

Stage vind ik namelijk heel belangrijk, zeker omdat er op de universiteit weinig aandacht aan wordt geschonken. Eén van de gebieden die ik interessant vind van filosofie (en waar ik ook mijn scriptie, vanaf nu gewoon weer s-woord geheten, over ga schrijven) is publieksfilosofie. Dan moet je denken aan tijdschriften als Filosofie Magazine, maar ook festivals of de boeken van Alain de Botton. Hierin probeert men om filosofie aan de ‘gewone’ man te brengen, je hoeft er dus niet per se een academische achtergrond voor te hebben.

Komt het even goed uit dat ik bij zo’n evenement stage loop.

Ik ben stagiaire programmering en productie bij de Filosofie Nacht, onderdeel van Filosofie Magazine. De Filosofie Nacht is een nacht vol lezingen, interviews en gesprekken met dit jaar als thema: over de grens.

En jullie moeten natuurlijk allemaal komen (ik krijg helaas niet extra betaald om dit te zeggen). Het is op vrijdag 15 april van 19.00 t/m 03.00 uur in Pakhuis de Zwijger, te Amsterdam. Tickets kun je hier kopen, maar denk je: ja doei, ik ben een student, dat is veel te duur. Geen zorgen. We zijn ook op zoek naar vrijwilligers die een paar uurtjes willen werken en daarna vrij rond kunnen lopen als ze dat willen. Je kunt hiervoor mailen naar filosofienacht@veenmedia.nl met als aanhef ‘Lieve Laura’ of ‘Awesome Laura’. Dan zorg ik ervoor dat het goed komt.

Ik heb er in ieder geval heel veel zin in en ik weet zeker dat ik er heel veel van ga leren (doe ik nu al). Dus. Tot 15 april!

januari 11th, 2016

Broertje, ik heb je

Mijn broertje is vandaag 21 geworden. 21, dat betekent volwassen in alle opzichten. Hoe dan? In mijn hoofd blijft hij voor altijd zes, een schattig jongetje met een iets te groot hoofd en ondeugende ogen.

In groep twee zette hij al de hele klas tegen de juf op. Op een gegeven moment riep de school mijn ouders op om te komen. ‘Mogen we hem wat strenger aanpakken?’ vroegen ze. Dat mocht wel.
Tijdens zwemles had mijn broertje geen zin om onder water te zwemmen (wie wel), dus zorgde hij er gewoon voor dat niemand luisterde naar de zwemjuf. Zo doe je dat.

Je zou denken dat hij nu op zijn minst een dictator is geworden, maar niets is minder waar. Oké, hij schreeuwt heel vaak naar zijn medespelers tijdens het gamen, maar hij is ook bezig met een lerarenopleiding Duits. En iedereen weet dat leraren Duits niet zoveel gezag hebben (jawohl).

21 dus. En mijn broer is ook al 30. Ooit was mijn broertje zes, ik tien en mijn broer zestien. Dat vonden we heel grappig. Nu schijnen we alledrie volwassen te zijn. Gekkigheid, zeg ik je, gekkigheid.

januari 9th, 2016

Zotte en zalige zoektermen (28)

wil jij mijn tante zijn?
Nee.

Reactie als ze zeggen dat je stil bent
‘…’

laura rammelt
Ben geen baby.

plato denkt
Wat een na-aper.

ik wil in een schrift schrijven
Ja, ik wil ook zoveel.

hoe vraag je ten huwelijk
Ten huwelijk?

hoe kun je je eigen stem horen
Door te praten.

ik lach om mijn eigen grappen
Dan is er tenminste nog iemand die erom lacht.

leven is echt tof vol met verassingen
Nou, ik vind verassingen anders best naar.

waar smaakt smurfenijs naar
Smurfenbloed.

had je veel jonger geschat
Fijn is dat.

hoe zie ik eruit als ik grijs ben
Ik vermoed grijs.

afscheidswoorden voor een collega die met pensioen gaat
En nou oppleuren, ouwe.

december 23rd, 2015

Je zou denken dat ik alle tijd heb om te bloggen in de kerstvakantie

Maar niets is minder waar.  Dit ben ik namelijk aan het doen:

– Werken. Bijna elke dag, dus ik kan niet wachten tot mijn salaris volgende maand.
– Studeren. Wat? In de kerstvakantie? Nerd! Ik vrees niet, omdat ik een nerd ben, maar meer uit een soort van laten we eens verstandig zijn-modus. Ik ga namelijk na de kerstvakantie stage lopen (daar vertel ik vast later meer over, maar laten we het nu nog even spannend houden) en dat is semi-fulltime. Als in, in januari heb ik nog twee dagen college, drie dagen stage en vanaf dan drie maanden 4.5 dagen per week stage lopen. En nog werken ernaast. En misschien alvast iets met mijn scriptie (gelukkig heb ik na april twee vrije maanden daarvoor). En misschien sociaal doen.
– Over dat sociaal doen, dat doe ik dus ook als ik niet werk. Door mijn studie had ik een deel van mijn vrienden een beetje verwaarloosd, maar dat hoop ik nu allemaal weer goed te maken.
– Feestdagen vieren. Dat houdt voor mij voornamelijk eten in en ja, geloof het of niet, ik ga zelfs een toetje maken tijdens Tweede Kerstdag. Ik hoop dat mijn ouders een een bak ijs achter de hand houden.
– Netflix. Mijn grote vriend, behalve als er een serie afgelopen is (Mad Men! Jessica Jones! The Paradise! Wie heeft er nog tips?!).
– Selfies maken, DIY’s verzinnen, sponsors zoeken zodat ik een dure handtas kan kopen en op de foto met fans. Het leven van een laifstailblawger is moeilijk.

Dus sorry, kinderen, jullie moeten jezelf vermaken!

december 10th, 2015

Rotterdam

rotterdam-547646_1920

De stad die lelijk is, maar waar zoveel moois in verborgen ligt.
De stad waar de ene straat chique is en die ernaast drugsdealers herbergt.
De stad waar je gewoon zegt waar het op staat en subtiliteit een zonde is.
De stad van de natte t, een bakkie doen, tebbie nou gedaan, opgepleurd!
De stad van de Koopgoot, de Kuip, Kabouter Buttplug en vele andere bijnamen.
De stad die dan wel veroverd, maar nooit overwonnen is.

Rotterdam. Omdat ik niet meer zonder je kan.

november 29th, 2015

Ik ben niet gewend dat je niet wil praten, want ik ben semi bekend

Soms kijk ik op het internet en moet ik huilen. Niet om een filmpje van een huwelijksaanzoek, ja óók, maar vooral om die enorme hoeveelheid aan lifestyleblogs waarop altijd dezelfde onzin staat (wat er wel leuk is aan de winter, dankbaarheidslijstjes, diy voor een envelop van gekleurd papier, pictures of my boring life etc.). Waarom begin je er dan aan, vraag ik me wel eens af. Waarom zou je je jezelf, maar vooral anderen, die inspiratieloze shit aandoen, je wil toch origineel zijn?

Ik denk dat ik er inmiddels achter ben.

Het gaat ook niet per se om die blog zelf. Het gaat om het aantal reacties (‘Ik volg jou, volg je me terug?’), likes, followers, maar vooral om het bekend zijn en herkend worden.

In theorie klinkt zoiets heel leuk, bij mij ook hoor. Dat je daar dan ergens zit te shinen in je mooiste kleding omringd door knappe mannen/vrouwen die net moeten lachen om jouw grap en dat de wind net zo waait zodat je haar optimaal benut wordt. En dat je juist op dat moment herkend wordt inclusief gegil en mag ik je handtekening en oh, je bent zo leuk en je schrijft zo leuk en omgggggg.

In de praktijk ben je in je eentje, net zo’n dag dat je niet wist wat je aan moest trekken en je bent strontchagrijnig, omdat de wind je haar in je gezicht gooit. Je fan loopt je aan te staren, want het is hem/haar niet helemaal duidelijk of jij het wel bent (je maakt namelijk alleen maar selfies van je goede kant, ook wel Photoshop geheten). Als diegene dan eindelijk erachter gekomen is dat jij Die Blogger bent volgt er een ongemakkelijk gesprek in de vorm van: ‘Ben jij niet-?’ ‘Ja, dat ben ik. Ah shit, dit is zo awkward.’ ‘Ja… Nogal.’ ‘Okbye.’
En naarmate het aantal reacties, likes en followers groeit, word jij steeds vaker herkend totdat je nooit meer zonder mascara en je hippe kleding naar buiten kan. Weet je niet hoe vermoeiend dat is?

Nee, gelukkig niet, want ik ben geen semi bekende lifestyleblogger. Thank god.

(geen zorgen, ik zal grapjes blijven maken over mijn famous zijn)

november 17th, 2015

Scheer je weg

Ik voer een strijd met mijn broer en broertje. Nee, niet om mijn ouders’ liefde, want die heb ik al in the pocket. Het gaat om hun baarden.

Ja, mijn broer(tje)s zijn vieze hipsters. Niet als in hippe hipsters, maar meer zo van: ik ben te lui om me te scheren en nu lijk ik op een zwerver-hipster. Je snapt wel dat elke keer als ik ze zie, ik mijn handen vol afgrijzen voor mijn mond houd en gil: ‘GA JE SCHEREN!!!!!!!’

Nu heb ik wel een beetje verstand van mannen (ik heb langer met dan zonder ze geleefd in één huis), dus ik wist wel dat ze niet zouden luisteren. Maar ik ben ook een eigenwijze drol, dus blijf ik het zeggen.
‘Ja, maar baarden zijn mooi, Laura blablabla.’ zeg je nu tegen me.
Sommige baarden zijn inderdaad oké. Als je donker haar hebt bijvoorbeeld. Of baardpotentie. Dat hebben mijn broer en broertje dus niet. Zij hebben alleen zwerverpotentie.

Elk bezoek weer zeg ik het dus weer.
‘Je moet je scheren!’
En wat zeggen zij dan altijd?
‘En jij moet je wegscheren!’
Verdomme.

november 7th, 2015

What’s going on? No.3

Ik heb nog nooit zo lang in mijn Laura denkt-bloggerscarrière (hiervoor had ik ook een blog waarop ik zeikte over leraren van de middelbare school en deed alsof ik heel intellectueel was) niet geblogd en ik heb geen enkele mail van een bezorgde fan gekregen.
‘Misschien, omdat je wel af en toe een tweet plaatste.’
KAN ME NIET SCHELEN, MIJN FANS GEVEN NIET OM MIJ, VERDOMME.

Goed. Ik zou natuurlijk kunnen doen alsof ik de trend van slow blogging volg, maar ik haat het plaatsen van slow voor woorden en misschien wordt het tijd om mijn luiheid te erkennen. Dus. Dat. Laten we doorgaan naar een overzicht van mijn leven, zodat er weer aan jullie behoefte aan voyeurisme wordt voldaan.

– Het eerste blok van mijn master zit bijna op en dat betekent dat ik moet gaan kijken naar een stage voor in het tweede semester. Jullie lieve lezers willen me daar vast wel mee helpen. Ik zoek een stage die uiteraard iets met filosofie te maken heeft, het liefst publieksfilosofie, voor drie dagen in de week vanaf januari/februari. Mijn kwaliteiten zijn schrijven en kattenplaatjes sturen.
– Rotterdam is nog steeds awesome.
– Ik heb al twee toffe interviews gedaan voor mijn nieuwe interviewreeks, maar iets met uittypen en tijd en uittypen en tijd.
– En eigenlijk heb ik voor de rest niet zoveel te vertellen, wat misschien ook wel de reden is dat ik zo weinig geblogd heb.
– Maar chocoladekruidnoten zijn altijd welkom.

oktober 17th, 2015

In het Rotterdamse: klein meisje in de grote stad

Als je 24 jaar lang in verschillende dorpen hebt gewoond, dan is het wel even wennen in een stad. Laat staan een stad als Rotterdam, toch niet de minste.

– Fietsen doe je met gevaar voor eigen leven. In de stad denkt iedereen dat hij voorrang heeft. Vrolijk en relaxt op je fietsje zitten gaat niet, want er is altijd wel één of andere debiel waar je boos op wordt (of die boos op jou wordt, maar dat is natuurlijk nooit terecht).
– Er is altijd, ALTIJD, wat te doen. Dat is aan de ene kant leuk, want vervelen is er niet bij. Maar daar komt ook bij dat je altijd wel een leuk evenement mist. FOMO*, zeg ik je, FOMO.
– Gekkies. Gekkies everywhere.
– Je kan uren rondlopen zonder een bekende tegen te komen, terwijl ik nu juist dichterbij familie en (veel) vrienden woon.
– Je gaat vanzelf Rotterdamser praten. Oh ja joh?
– Al met al vind ik het leuk dat ik mag ervaren hoe het is om te wonen in een stad, ook al is de reden waarom ik hier nu woon minder fijn. Bovendien is het Rotterdam, de stad die ik als eerste leerde kennen en waar mijn familie vandaan komt.
– Oftewel: er zijn heel veel leuke dingen en ook heel veel vervelende dingen aan een stad. Rotterdam is in ieder geval voorlopig nog niet van me af. Muwhaha.

*Fear of Missing Out. Een irritante kwaal onder mensen van mijn generatie.

oktober 12th, 2015

Nieuwe interviewreeks: de filosoof beroept zich

Over een jaar ben ik (hopelijk) afgestudeerd. Dat is even schrikken, vooral als je filosofie doet. Want met wie je ook praat, je krijgt die vraag gegarandeerd: “Wat kun je daar nou eigenlijk mee?”
Tja, je kunt er behoorlijk veel mee, maar dat heeft de maatschappij helaas nog niet zo door. Wanneer was de laatste keer dat jij een vacature voor een filosoof zag?

Toch schijnen er mensen te zijn die filosofie hebben gestudeerd en nu werken. Nee, ik bedoel niet bij Starbucks, maar een grotemensenbaan. Ik heb al eerder mensen geïnterviewd over hun grotemensenbaan. En ik heb al eerder interviews met filosofen gehad. Zelfs filosofen kunnen 1+1=2 berekenen en dus kwam ik op een geniaal idee.

Dat geniale idee is mijn nieuwe interviewreeks: de filosoof beroept zich. Hierin ga ik mensen interviewen die filosofie hebben gestudeerd over hun werk. Dit is geniaal, omdat:
1. Ik me zo voorbereid op het Leven als Afgestudeerde.
2. Ik zo connecties opdoe (ook al schijnt dat een vies woord te zijn bij geesteswetenschappen, maar zelf ken ik wel viezere woorden).
3. Het voor andere filosofen/geesteswetenschappers/studenten/randommensen ook heel interessant kan zijn en een antwoord kan geven op hun vragen.

En zeg nou zelf: wat is er heerlijker dan ongegeneerd vragen stellen onder het mom van interviewen?

To be continued.