november 20th, 2014

What’s going on? No. 1

wIYGWPVb2snV6Dq__hipSKfYqxq1in7fb6Y3hDG0pUU=w591-h553-no
Dikkie met al haar vrienden.

Zo’n blogje dat je denkt van: ik heb wel dingen te vertellen, maar die zijn niet boeiend genoeg voor één blog. Dus. Dat.

– Ik heb op maandagavond van tot tien uur college en op dinsdag tot negen uur. Dat betekent dat ik op maandag om half twaalf thuis ben en de dag erna om half elf. Zzzzz.
– Wat wel heel leuk is van het eerste vak (dat een deeltijdvak is, omdat ze zo slim waren om de twee vakken dit blok van de premaster tegelijkertijd te laten vallen, dus ik moest het wel in deeltijd volgen) is dat er zulke interessante mensen zitten. Neem bijvoorbeeld de beroepsmilitair die deeltijd wijsbegeerte studeert. Dat is toch een geweldige combinatie?
– Dikkie heeft ‘s nachts een zakje met snoepjes dat opengescheurd, alle snoepjes opgegeten en ze vervolgens uitgekotst. Ik denk dat ze issues heeft door de naam die we haar gegeven hebben.
– Ik heb een beetje last van een blogdip, hellepie. Weet iemand iets waar ik echt over MOET schrijven? (of ik het echt doe, is een tweede)
– Schaatsen is leuk. Vooral met je lover. Ga schaatsen, mensen (maar val niet).
– Het enige goede aan de winter is dat je een legitieme reden hebt om een muts op je hoofd te zetten als je eigenlijk veel te vet haar hebt (guilty).
– Ik dacht dat The Hunger gGames voor tienermeisjes was met het niveau van Twilight, maar de eerste twee films (vooral de eerste) zijn echt leuk.
– Wall-E daarentegen vond ik een beetje tegenvallen (waarschijnlijk waren de verwachtingen te hoog, omdat iedereen er zo lyrisch over is).
– Hebben jullie nu ook dat liedje van Marvin Gaye in je hoofd?
– Het begint echt eng te worden met al die zwangere bloggers, het lijkt wel een become pregnant-tag. En nou ja, ik doe niet aan tags. Moge dat duidelijk zijn.
– Ik heb zin om weer gekke dingen te doen met mensen, zoals in het verleden toen ik warme chocolademelk op het station uitdeelde, terwijl het sneeuwde en random mensen uitzwaaide op het station. Who’s in?

november 17th, 2014

Het lot bestaat: de meant to be-heid tussen Char Mander en mij

Het was een donderdagochtend. Ik had net twee hele lange uren hoorcollege moeten doorstaan en daarmee was het nog niet afgelopen, want nu begon het werkcollege. Als premasterstudent ben je eigenlijk een buitenbeentje, een n00b, een nobody. Maar terwijl ik stond te wachten, raakte ik – voormalig verlegen persoon, hoewel de meningen daarover verschillen – toch aan de praat met mijn studiegenoten.
‘Zit je in je eerste jaar?’ vroeg ik aan het meisje naast me dat er wel aardig uit zag. Ik was er namelijk van overtuigd dat dit een eerstejaarsvak was.
‘Nee, in het tweede jaar,’ zei ze.
Shit, iemand beledigd en ook een hoger niveau dan ik had gehoopt bij zo’n stom vak.
Maar ze bleek niet echt beledigd te zijn. We zaten naast elkaar in de werkgroep en daar kwam het: de connectie. Ze begreep mijn humor, ze praatte zelfs terug met dezelfde humor en… het was magisch.

De magie hield echter niet op. Op de één of andere manier kwam ik aan haar e-mailadres of zij aan de mijne (niet heel romantisch, ik weet het, maar toch). Ze stuurde me een mail en toen dacht ik: hmm, ik ken dat e-mailadres ergens van.

Let wel: ik heb geen fotografisch geheugen (ik kan makkelijk een film van een jaar geleden weer zien en dan toch nog verrast zijn door het einde) en ze had ook geen opvallende naam. Laten we haar Char Mander noemen (want pokémon is awesome). Weet je wat, dacht ik, ik google de naam. Er kwamen allerlei mensen uit, maar niet één waarvan ik dacht: oh ja.

Weet je wat, dacht ik, ik doe eens gek, ik vul haar e-mailadres in op mijn blog.

Bingo.

Ik was geschokt, verbaasd, flabbergasted. Want wat bleek? Char Mander was vroeger zelf een blogger geweest, ik had zelfs een brief naar haar gestuurd, ze had nog maar een paar dagen voor onze ontmoeting gereageerd op mijn blog. En dat terwijl ik mijn blog zelfs aan haar had laten zien. En ze zei niets! Waarom? Wat is er aan de hand? Wat is dit voor mysterie? De rest van de dag kon ik niets doen, omdat ik in shock was, maar ik weigerde om haar te mailen en te vragen om het antwoord, want ik wilde haar confronteren in real life: WHAT THE FUCK, CHAR?

Diezelfde avond kreeg ik een mailtje van haar: ‘OMG, volgens mij heb jij een keer een brief naar mij geschreven!’

Tss. dacht ik. Doe maar alsof je er nu achter komt, achterbaks wijf. Ik heb je wel door. Dus dat zei ik toen ik haar weer zag.
‘Je hebt in september nog op mijn blog gereageerd!’
Nu was zij op haar beurt flabbergasted.
‘Huh, echt niet?’
Wat bleek (ik ging meteen op speurtocht tijdens het werkcollege in plaats van naar dingen over epistemologie te luisteren), haar zusje zat wel eens op haar account en reageerde daarmee op mijn blog. Dat zusje op haar beurt geloofde weer niet dat ik, dé famous Lauradenkt (oké, misschien heeft ze het niet in die woorden gezegd) naast Char Mander in het werkcollege zat. Ze geloofde het pas toen ik iets in Char Manders schrift schreef en zei dat ze zo’n lelijk handschrift uit duizenden zou herkennen…

Char Mander kon niet geloven dat dit gebeurde, maar eerlijk gezegd overkomen mij wel vaker dit soort dingen in de soap die mijn leven heet. In ieder geval, toeval bestaat niet, Char Mander en ik zijn voorbestemd, in een platonische relatie/vriendschap en dat bleek wel toen ik bij haar bleef eten en het opeens elf uur was.

Ik had niet verwacht vrienden te maken tijdens mijn premaster (niet op een ‘I’m not here to make friends’ – America’s Next Top Model-manier), maar ik ben blij dat het is gebeurd.

Char Mander, you and me forevah, babe.

november 13th, 2014

Haat en liefde liggen niet ver uit elkaar

urE2Et6lL6iO_jrmJodYdULOhqNVPIwhikw1QYN_aNY=w412-h553-no GZNQ9KPW6d16EuhS6NNDh1sIHrDC6aak9zX8atFxoX0=w410-h553-no

Dus. Wij hebben een kat. Ze heet Dikkie, want dat is een geniale naam en mijn vriend wilde haar geen Flapdrol noemen, dus dan kom je daarop uit. Maar hoe bevalt het leven met zo’n dikzak?

Soms is ze de liefste kat ter wereld. Ze ligt op haar rug en toont haar buikje, terwijl ze je met grote ogen aankijkt. Of ze achtervolgt je overal (wat niet zo moeilijk is in zo’n pietpeuterig huisje als dit). Of ze ligt lekker tegen je aan en spint tijdens het aaien. Wow, denk je dan. Dit is liefde.

Soms ben je haar lekker aan het aaien en steekt ze vanuit het niets haar klauwen uit. Of je bent met haar aan het spelen en ze begint te blazen, omdat je aan haar speeltje zit. Of ze zit de hele dag in jóuw kledingkast chagrijnig te zijn en wordt nog chagrijniger als jíj kleding uit jóuw kledingkast haalt. Wow, denk je dan. Dit is haat.

Het is natuurlijk nog even wennen, want ze is krap twee weken bij ons. Elke dag leer ik weer nieuwe dingen (mevrouw vindt muziek van the Kik wel oké) en kijk, ik had het natuurlijk kunnen weten: het is een vrouw. Ik ben alleen maar mannen gewend die redelijk consistent zijn in hun gevoelens en niet de hele dag wisselen van chagrijnig zijn naar lief zijn naar boos zijn naar moe zijn naar actief zijn,

Maar hé, het komt wel goed. Vooral omdat ik gemerkt heb dat we een ideale bond vormen tegen de enige man in huis… Muwhahaha.

november 11th, 2014

Blog confessions

- Ik vind mommyblogs echt HEEL leuk. Seriously. (En nee, ik ben niet zwanger zoals de rest van blogwereld) Vooral van mensen die er op een originele, grappige manier over schrijven zoals Des en Dionne (die laatste gaat me killen, omdat ik haar blog een mommyblog noem).
– Ik lees beautyblogs. Ik draag alleen mascara. Ja.
– Meestal schrijf ik de blog op de dag zelf, terwijl ik vroeger altijd vooruit blogde.
Ik heb er over nagedacht om (nog) minder te gaan bloggen, maar ik kan niet zonder pressure. Dit gedeelte van de blog schreef ik al vooruit en nu klopt het niet meer, want ik ben mijn ritme een beetje kwijt.
– Ik hartje hartje hartje de omnibloggers, ook al brengen ze ultieme bitcherigheid bij me naar boven (ja, ik kan nog gemener zijn dan je dacht dat ik al was).
– Eén van mijn hobby’s is bloggers ontmoeten. Oké nee, dat nou ook weer niet, maar ik heb er op zijn minst al tachtigduizend ontmoet (ja, dit is een hint).
– Ik vind je blog minder leuk als er veel (spel)fouten in staan.
– Vlogs vind ik vervelend. Ik vind lezen fijner dan naar een filmpje kijken en veel vlogs zijn van iemand die alleen maar achter zijn/haar bureau zit te lullen.
– I don’t care about your outfit of the day/eyelook of the day/whatever of the day.
– Ik zou immens veel tijd over hebben zonder het bloggen en het lezen van blogs. Maar hé, het houdt me van de straat.

november 6th, 2014

Het nadeel van Literatuurwetenschap en Wijsbegeerte studeren

Nee, het is niet dat je er 0 euro’s mee verdient.

Nee, het is niet dat iedereen vraagt: ‘En… wat kun je daar nou eigenlijk mee?’

Het gaat erom dat je je veel meer bewust bent van je eigen fouten en überhaupt van vervelende dingen in het leven. Nu ben ik sowieso al geen positief zonnestraaltje dat strooit met uitspraken als ‘Ik accepteer mezelf zoals ik ben.’ of ‘Na regen komt altijd zonneschijn’. Maar het is er niet beter op geworden.

Neem nou Literatuurwetenschap. In Leiden is één van de specialiteiten gender. Ik vind het heel boeiend, maar het verontrust me ook wel. Want daardoor is het me nóg duidelijker geworden dat er een verschil is tussen hoe mannen en vrouwen worden behandeld en erger nog: dat dat waarschijnlijk nooit echt over zal gaan (want we hebben die tweedeling ook nodig om de wereld in te delen) en dat ik het zelf ook in stand houd (door bijvoorbeeld lief met mijn ogen te knipperen als de conducteur langskomt en vergeten ben in te checken).

En filosofie. Door deze studie ben ik me vooral bewust van mijn eigen fouten. Verkeerde denkpatronen, bepaalde vooroordelen… I’m guilty. Iedereen is guilty. Maar het is vervelend om te weten dat je het verkeerd doet en het desondanks tóch blijft doen. Verandering is niet altijd even makkelijk namelijk.

Maar goed, het levert natuurlijk ook weer veel op, zo’n studie Literatuurwetenschap en Wijsbegeerte. Behalve geld. Dat dan weer niet.

november 1st, 2014

Noem je me nou dik?

IMG_20141101_220745

Als je weet dat je over een week een kat krijgt (wat je al jaaaaaaaren wil), dan kan ik een week héél lang duren. Ein-de-lijk konden we de poes ophalen: Dikkie (ja, eerst heette ze Tonka, maar wij noemen haar liever Dikkie, al noem ik haar vooral lieverd, lieffie, schatje, gekkie, eigenlijk zoals ik Jeroen ook altijd noem).

Ik heb zelfs nachtmerries gehad. Dat ze bij ons kwam en helemaal agressief werd, ons niet lief vond. Onbegrijpelijk uiteraard, want wie vindt mij nou niet lief? Maar toch. Je weet maar nooit.

In de auto miauwde ze af en toe klagelijk, maar ze hield er eigenlijk vrij snel mee op als ik ‘Rustig maar, lieverd, we zijn bijna thuis.’ riep met een hoog stemmetje. Eenmaal binnen in het huis kroop ze meteen onder de kachel, maar tot mijn verbazing, toen ik wat water voor haar neerzette, begon ze een hele wandeling in het huis. Alles werd besnuffeld en voorzien van haar geur, inclusief ikzelf.

Op dit moment ligt ze in de tvkast eigenwijs te zijn. Geen zin in snoepjes, geen zin in speeltjes. Maar dat geeft niet, Dikkie. We gaan heel goed voor je zorgen.

Tags:
oktober 29th, 2014

Laura bakt (niet meer)

Jeroen vertelt maar al te graag aan familie/vrienden/kennissen/random mensen op straat dat ik sinds we hier wonen nooit gekookt hebt (dat is overigens niet waar, ik ben één keer begonnen met koken, totdat Jeroen thuis kwam en het van me overnam).
‘Serieus?’ vraagt het familielid/de vriend(in)/kennis/random persoon op straat.
‘Serieus,’ zegt Jeroen.
Waarop ik gewoon zeg: ‘Ja, dat heb ik goed aangepakt hè?’

Daarop volgt helaas altijd het volgende verhaal. Ik ging zo’n wolkencake/taart/weetikveel bakken uit zo’n pakje. Ja, I know, een pakje, maar aangezien ik weinig kennis heb alles wat met het maken van eten te doen heeft, leek me dat wel zo veilig. Dus ik deed het in zo’n taartvormding, dikke prima. Het stond een tijdje in de oven en toen dacht Jeroen: ik doe de oven open.

Wat bleek: hij was wat hoger gerezen dat ik had gedacht, zodat er stukken afvielen en verbrandden op de grond van de oven. Het moment dat Jeroen de oven open deed (ik doe dat nooit, want ik verbrand mijn fikken altijd #bengeenkluns) ging het brandalarm af.

Maar we weten in ieder geval dat het brandalarm het doet, toch?

(en nu nooit meer vertellen aan anderen, flappo!)

oktober 27th, 2014

Twee jaar

20140802_205249

Het eerste jaar is natuurlijk spannend en leuk. Vlinders in je buik, blosjes op de wangen, dromen in je hoofd. Maar daarna hoort de verliefdheid toch wel over te gaan. Eigenlijk is het tweede jaar van een relatie best stom. Je krijgt ruzies, je ontdekt dat de ander vreselijke gewoontes heeft en af en toe ben je jaloers, omdat je liefje ‘Hallo,’ zegt tegen de ober/serveerster. Eigenlijk zou je gewoon na een jaar moeten kappen met die relatie toch?

Dat hebben wij dus niet gedaan. Sterker nog, Jeroen en ik zijn gaan samenwonen. Als je dat een jaar geleden tegen hem had gezegd, had hij je waarschijnlijk keihard uitgelachen of gaan huilen in een hoekje, maar mijn overtuigingskracht is nogal, nou ja, krachtig en overtuigend.. Nee oké, ik had het ook niet verwacht. Maar mijn huisgenootje was twee weken op vakantie, het leek ons wel grappig om te kijken hoe het was als Jeroen die twee weken bij mij zou zijn en… we wilden allebei eigenlijk niet dat hij wegging. Dus dan zoek je van ellende maar naar een huis en die vonden we nog ook.

Zaterdag krijgen we een kat en jullie weten wat de volgende stap is: trouwen. Ik heb hem nog niet overtuigd, ook al zeg ik elke dag dat ik met hem wil trouwen, maar dat komt nog wel. Tips zijn welkom.

En vandaag, 28 oktober (tenzij je dit in dat ene kwartiertje, voordat het dinsdag wordt,  leest) hebben we twee jaar ‘verkering’, zoals ze dat op de basisschool noemen. Het is cliché, maar echt waar: ik word nog steeds blij als ik hem zie, we knuffelen elke dag, zoenen zelfs nog in het openbaar (en dus niet alleen als er één iemand naar werk/school gaat ofzo, zoals het hoort als je twee jaar bij elkaar bent) en nog meer van dat soort achterlijke dingen.

Daartegenover staat wel dat ik hem elke dag vervloek, omdat hij niets opruimt en hij mij, omdat de badkamervloer altijd nat is als ik gedoucht heb, maar hé: de hele tijd klef doen wordt ook wel een keer saai hoor.

Kortom: ik ben heel blij met deze gekkerd.

(en nog veel blijer als we over een paar jaar gaan trouwen)

Tags:
oktober 25th, 2014

Gezinsuitbreiding

IMG_20141025_140728

Nee, ik ben niet zwanger zoals de helft van de vrouwelijke bloggers: we krijgen een poesje! Jullie kunnen je wel voorstellen hoe blij ik ben na jaren zeuren bij Jeroen. Maar hoe is dat dan in zijn werk gegaan?

Nou, we wilden allebei graag een kat, maar toen bleek Jeroen allergisch te zijn. Ik heb nog overwogen om hem gewoon het huis uit te gooien, maar aangezien hij ook mijn kok en kacheltje is, besloot ik hem toch te houden en te kijken naar andere mogelijkheden. Bij sommige rassen heb je minder last van de allergie dan bij anderen en dat bleek zo te zijn bij de Siberische kat.

Vervolgens zijn we bij twee huizen met Siberische katten langs geweest en daarna bij een cattery voor een poes (bij poezen heb je minder last van allergie dan bij katers). De cattery had een poes van vijf jaar die gesteriliseerd was en een beetje buiten de boot viel tussen de andere katten. Ze heeft veel liefde en aandacht nodig. Drie keer raden wat wij heel graag willen geven.

Ze heet Tonka en eigenlijk willen we haar een andere naam geven, maar we weten niet of ze daar op gaat reageren (op Tonka reageert ze wel). Over een week (een week voelt heel lang als je zo ongeduldig bent als ik) gaan we haar ophalen en oooooh mijn god, ik heb er zo’n zin in. Ik verwacht niet dat het makkelijk zal zijn in het begin, omdat ze nog nooit in een ander huis is geweest en erg zal moeten wennen, maar het komt vast allemaal goed.

Elke dag zeggen Jeroen en ik tegen elkaar: ‘We krijgen een poesje!’ en springen dan door het huis heen. Stap 1 in mijn levensplan met Jeroen is gezet, nu nog zorgen dat hij me ten huwelijk vraagt…

(volgende week komen er natuurlijk ook veel foto’s van Tonka, no worries of wel, als je niet van katten houdt, maar dan ben je sowieso stom)

(oh en alle tips zijn welkom!)

Tags:
oktober 23rd, 2014

Sneak peek zwei (waarin je nog steeds niet zoveel ziet)

In de vorige sneak peek zag je geen ene drol en in deze ook niet. Want plagen is veel te leuk. Zie hier nog wat meer van ons pieppeuterig huisje. Het is 35 vierkante meter, maar ik ben elke keer weer verbaasd hoe groot dat is als ik eindelijk heb opgeruimd…

huisje1

Het koffertje is bedoeld om brieven en papieren in op te bergen (als je het openmaakt, krijg je zo’n accordeoneffect weet je wel). Het fotolijstje heb ik van een vriendin gekregen die denkt dat ik hipster ben en de kaartjes heb ik in een koopbui bij Paperblanks gekocht.

huisje2

Een kaart van Texel die ietwat scheef op de muur geplakt is. Daar zijn we van de zomer een paar dagen naar toe gegaan. En eronder zie je de lieve briefjes die ik af en toe voor Jeroen achterlaat in het huis als ik er niet ben.

huisje3

Beste cadeau ever gekregen van een vriendin.

20141011_161635

Leuke mokken en bloemetjes, die het hopelijk langer uithouden dan de vorige plantbewoners.

huisje4

Ik vrolijkte de keuken op, maar het had niet het effect dat ik (meer) ging koken.

huisje5

Heel veel liefde voor deze poster.

huisje6

Gedichtjes van Lars van der Werf op de koelkast.

huisje7

Zonder platenspeler ben je geen echte hipster. Hij is van mijn vader geweest (en daarna van mijn broer) en je kunt er zelfs nog bandjes mee afspelen #retro.

huisje8

Gekregen kaartjes plak ik op de kledingkast.

huisje9

Nog meer #retro: een oude schoolplaat.

Nou, dit was het weer voor vandaag. Jullie hebben nog steeds de meubels en dergelijke niet gezien, maar mocht je toch erg benieuwd zijn: bekijk een willekeurige Ikeagids. Ciao ciao.