januari 12th, 2020

Laura’s liefdesletteren: ik ben niet verliefd

Ik wil vaker fictie schrijven en daarom heb ik dit onderdeel in het leven geroepen. Verhaaltjes over – je raadt het al – liefde. Omdat liefde fijn is. En stom. En raar. En bijzonder. Allemaal tegelijk.

***

Mensen leken vriendelijker, de natuur stralender en zelfs de hond van de buren kwispelde als hij haar zag.
‘Ik ben niet verliefd,’ zei ze in zichzelf.
Ze was trots op haar zelfstandigheid. Zij had niet iemand nodig die voor haar kookte, bijna elke avond sprak ze met een andere vriendin af en haar spaarpot zat vol.
‘Ik ben niet verliefd.’
Jongens zijn leuk, maar ook niet meer dan dat.
‘Ik ben niet verliefd.’
Ook niet als ze steeds vaker blijven slapen, ontbijtjes voor je maken, weekendjes met je weg gaan.
‘Ik ben niet verliefd.’
Of als ze blijven. Om niet meer weg te gaan.
‘Ik ben niet verliefd.’

december 23rd, 2019

Heeft Laura haar goede voornemen voor 2019 gehaald? Klik hier en kom erachter!

Voor 2019 had ik maar één goede voornemen: vaker aan een pubquiz meedoen. Dat is goed gelukt, kan ik alvast verklappen. Ik denk dat ik bijna elke maand wel weer in een of ander café in Utrecht zat te schelden dit jaar, omdat ergens niet op kon komen. Ik houd niet van spelletjes en ben in het algemeen niet erg competitief ingesteld, maar laat me mee doen aan een kennisspel en ik zit te vloeken en te tieren als ik niet win.

Nu moet u weten: ik ben een introvert (oh nee, dat wisten we niet, Laura, wat een verrassing!). Dat betekent dat ik geen grote vriendengroepen heb, maar een paar mensen daar van ken, die weer van het ene en de ander weer van het ander en zo toch aan een mooie lijst met vrienden kom die elkaar niet kennen. Maar dat vond ik juist het mooie dit jaar: dat ik door middel van een pubquiz toch die mensen bij elkaar kon brengen. En dat die mensen ook weer mensen meebrachten. Zijn ze niet leuk? Geen probleem. Zijn ze niet sociaal? Geen probleem. Weten ze niets? Wel een probleem. Tijdens een pubquiz hoef je namelijk niet per se gezellig te kletsen, als je maar iets bijdraagt aan het puntenaantal.

Het leukste vind ik toch altijd wel de Top 2000-quiz (boomer alert). Dit jaar deed ik mee met mijn buren, waar ik vast en zeker nog een aparte blog aan ga wijden. We waren een eclectisch gezelschap, zowel oud als jong en dat was in ons voordeel, want we zijn 5e van de 27 geworden. Uiteraard had ik een bijpassende naam voor ons bedacht: the Bohemian Bitches.

Daarnaast heb ik zelf ook twee keer een pubquiz georganiseerd voor mijn werk en ben ik daar achter dingen gekomen. Zoals dat vragen maken moeilijker is dan je denkt (maar dat kan ook met het onderwerp te maken hebben: recruitment) en dat mensen altijd iets te zeuren hebben (‘Neeee, dit antwoord klopt niet, want blabla onzin blabla’ ‘De vragen waren veel te moeilijk.’). Maar ook dat het heel leuk is en ik er toch niet mijn beroep van ga maken.

Dus ja, je kan wel zeggen dat mijn doel voor 2019 behaald is. Nu nog even nadenken over mijn goede voornemens voor aankomend jaar…

Tags:
december 12th, 2019

Kwetsbaar

Laatst keek ik naar The Voice. Ja, ik weet het, maar ik geniet van audities. Het behoort tot het rijtje van beeldende dingen waar ik om moet huilen: praktisch alle films, soldaten die hun kinderen verrassen met een vroege terugkomst en audities dus. Lang niet altijd, maar vaak genoeg.

Vorige week gebeurde het weer. Er kwam een jongen die al The Voice Kids had gewonnen en dat nu ook bij de grote mensenversie wilde doen. Hij zong ‘Say Something’ en dat deed hij op zo’n mooie en breekbare manier dat je het meteen in je hart voelde. Nadat het voorbij was, kwamen zijn zenuwen pas. De juryleden zeiden hoe mooi het was, niet alleen het zingen, maar vooral de manier waarop. Dat hij integer was. Kwetsbaar.

Nadat hij zijn coach had gekozen, viel hij flauw.

Ali B, degene die hij gekozen had, stond hem daarna bij.
‘Ayoub,’ zei hij, want zo heette de jongen. ‘Dit is juist je grootste kracht.’

En dat vond ik zo mooi. Dat iedereen hem respecteerde hoe hij was en daar ook het mooie van zag. Want zo is het lang niet altijd als je niet uitbundig of extravert bent in een land als Nederland waar brutalen de halve wereld hebben.

Een tijdje geleden was ik bij een vriendin op bezoek. Ik praatte een beetje met haar huisgenoot, niets bijzonders, niet al te veel. Later vertelde ze wat hij over mij had gezegd: ‘Ik vind Laura echt een heel prettig persoon.’

Ik was in de war. Ik had niet mijn best gedaan, niet veel gezegd, was niet grappig of slim geweest. Waarom vond hij mij dan prettig? Juist vanwege die kalmte, die niet aanwezige aanwezigheid. Dat is even wennen als mensen vroeger (en nog steeds) niet snapten waarom je zo stil was of nog erger: zich eraan stoorden. Stille mensen zijn eng. Stille mensen zijn ongemakkelijk. Stille mensen zijn vreemd.

Nóg erger: stille mensen die, als ze dan praten, gevoelig zijn. Of zich kwetsbaar opstellen. Empathie vertonen. Bah. Doe niet zo zwak. Stel je niet aan. Terwijl de wereld niet alleen hoeft te bestaan uit mensen die de ruimte vullen met gesprekken of energie. Het is juist mooi dat er ook mensen zijn die je raken, iets wat je niet in woorden kunt vatten, maar wat je wel voelt.

Dus Ayoub en de coaches van The Voice: bedankt voor die mooie boodschap.

december 1st, 2019

Laura’s liefdesletteren: onverbiddelijk

Ik wil vaker fictie schrijven en daarom heb ik dit onderdeel in het leven geroepen. Verhaaltjes over – je raadt het al – liefde. Omdat liefde fijn is. En stom. En raar. En bijzonder. Allemaal tegelijk.

***

Boven het dekbed lagen zijn vertrouwde handen vol rimpels en pigmentvlekken. Zijn mond stond een stukje open, af en toe ronkte hij. Ze wist dat hij over precies 21 minuten wakker zou worden, mompelend zijn sloffen zou aantrekken, de eerste sigaret van de dag en dan de krant. In de middag gingen ze naar het bos met de kleinkinderen, die dezelfde grijze ogen hadden als hij.

Ze had gehoopt dat het zou wennen en toegegeven, soms vergat ze het. Als ze gevangen was in de routine van alledag, maar genoeg avondjes met vriendinnen plande of alles eruit sloeg bij tennis. Dan was het alsof het zo hoorde. In dit huis. Met deze man. Met een man.

Maar altijd kwam de nacht, onverbiddelijk, en daarmee de gedachten. Wat was zij op dit moment aan het doen? Lag ze ook naast een man die dichtbij, maar toch zo ver weg was? Of lag ze alleen, vol verlangens en spijt? Soms hield ze het niet vol en liep ze stilletjes naar beneden, het tweede laatje van haar bureau, de foto. Gewoon een vriendin van vroeger, had ze tegen haar man gezegd. Ja, helaas contact verloren. Dat soort dingen gebeuren. In haar hoofd gebeurde het alleen elke dag opnieuw.

november 25th, 2019

De introvertenheld, Franze Kafky en klef gedoe

View this post on Instagram

Praag, de stad van Franze Kafky.

A post shared by Laura Bosua (@lauradenkt) on

Waar was je naar toe? Praag.
Hoe lang? Drie dagen.
Met wie? Met Mathijs (volgens mij heb ik zijn naam hier nog niet eerder genoemd, maar dat is dus mijn lover, jawel jawel).
Waarom? Niet omdat het moet, maar omdat het kan.
Wat was het leukste aan het weekendje weg? Mathijs.
Wat klef. I know, we zijn nu nog verliefder dan eerst en dat is een prestatie kan ik je zeggen.
Oké. Wat heb je dan nog over hem geleerd? Dat hij de held van elke introvert is. Hij zoekt de weg, houdt mijn hand vast als ik moe ben (ook als ik niet moe ben) en bestelt alles in restaurants, zodat ik geen sociale interacties hoef aan te gaan.
Nog meer leuks? Ja, we gingen naar een club (Karlovy Lazne voor de geïnteresseerden) met vijf verdiepingen, op elke vloer een andere muzieksoort. Je kon er alcohol inhaleren, naar een icebar en drankjes door robots laten maken (???). Het zag er nogal shabby uit to be honest, maar er waren bankjes, zodat je mensen op de dansvloer kon bekijken. Daarna gingen we zelf dansen (op de oldiesvloer) en dat was net als in de film, dat de mensen om je heen verdwijnen en je samen in sync gekke dansbewegingen maakt. Eigenlijk was het gewoon Pulp Fiction. Zonder het geweld dan.
Heb je nog iets grappigs geleerd over Praag? Ja, dat ze daar Franze Kafky zeggen in plaats van Franz Kafka en dat ik hem ook nooit meer anders ga noemen.
Nog meer dingen gedaan behalve klef doen, dansen en naar het Franze Kafkymuseum bezoeken? We hebben vooral veel gegeten, want dat is het belangrijkste aspect van elke vakantie. Natuurlijk bezochten we het kattencafé. Ook dronken we cocktails bij the Black Angel’s Bar, die heel geheimzinnig deden op hun website en in het echt (zo mag je geen foto’s maken). Maar dat bleek eigenlijk wel mee te vallen. De bar is een rare combinatie van dandy gedoe en piraten (???) en oh ja, lekkere originele cocktails. Ik heb in de anderhalf uur dat we er waren minimaal vijf Beatlenummers gehoord, dus ik was zeer content. En ik heb misschien twee cocktails gedronken (= heel veel voor een kabouter) waardoor ik vervolgens droeloe in een Tsjechisch restaurant zat. Misschien.
Volgens mij heb je nog niet alles genoemd. Oh ja en Mathijs heeft in dat Tsjechische restaurant varkensknie gegeten, want dat bestaat blijkbaar. En we hebben een Thaise massage gehad waarbij de masseuses over ons heen liepen en ik weet niet wat ik daarvan moet denken.
Heb je nog tips voor een hostel? Ja, we zaten in het Franz Kafkahostel (helaas niet Franze Kafky) en dat is zeker aan te raden, want midden in het centrum.
Bedankt voor dit verslag. No problemo.

Tags:
november 18th, 2019

Je bent mijn bff, je weet het alleen nog niet

Ik ontmoette haar als de vriendin van. Meestal is de vriendin van niet leuker dan de vriend, maar zij overtrof hem in alle opzichten. Ze was grappiger, liever en vooruit, ook irritanter.

Toen ik haar voor het eerst zag, was ik een prinses en zij een tijger. De tweede keer waren we netjes in gala.
‘Ik wil je nummer!’ riep ik in aangeschoten toestand naar haar.
Zij kreeg mijn nummer, maar ik hoorde niets.

Via haar lover wist ik die van haar te achterhalen. Het eerste wat ik appte, was: ‘JIJ ZOU MIJ WHATSAPPEN’. Later hoorde ik dat ze dat heftig vond en bang was dat ik echt boos was. Ze wist toen nog niet dat ik bijna 80% van de tijd communiceer in Capslock en sarcasme, gewoon, omdat het kan. Ik dwong haar tot een afspraak en ze onderging het.

Daarna, toen ik in Rotterdam kwam wonen op vijf minuten fietsen van haar vandaan, ontstond het. Ik bracht vele avonden door op haar bank onder een dekentje, kijkend naar TLC en pannenkoeken etend. Later had ze het gore lef om te verhuizen naar Den Haag en nog veel later naar Rijswijk, of all places.

Ik organiseerde haar babyshower en toen zei ze: ‘Je bent mijn bff, je weet het alleen nog niet’. Ik wist het alleen wel.

Elke keer als we bellen (ze is een van de weinige mensen met wie ik vrijwillig bel) of als we elkaar zien, zijn we aan het kibbelen. We vinden niemand irritanter dan elkaar. Zij belt mij, terwijl ze ‘Laura’ van Jan Smit zingt en ik stuur haar kaarten met teksten als ‘Waarom ga je niet gewoon weg?’. Maar als ik verdrietig ben, weet ze me aan het lachen te krijgen. Altijd.

Ik ben opgegroeid met een broer en een broertje. Maar sinds een paar jaar weet ik ook hoe het is om een zus te hebben.

november 5th, 2019

De kleine rode tuinkabouter

De oude winterjas

De nieuwe regenjas

View this post on Instagram

Mijn toekomstig huis (lekker blijven dromen, Laura).

A post shared by Laura Bosua (@lauradenkt) on

De zwarte winterjas

Vroeger had ik een rode jas. Met capuchon. Voor in de winter. Je kon mij, ondanks mijn lengte, al van mijlenver zien aankomen. Een vriend noemde mij ook wel eens gekscherend ‘de kleine rode tuinkabouter’ en ik hield die naam, als geuzennaam.

Maar toen ging er een knoop van de jas af. En sowieso werd hij steeds valer. Hoewel ik intens veel van hem hield, ging het echt niet meer. Overal zocht ik naar een nieuwe rode winterjas met capuchon (hallo, ik laat mijn haar echt niet nat worden), maar nergens kon ik hem vinden. Wel zag ik een leuke zwarte jas, houtjetouwtje. Lekker warm. Met capuchon. Hij ging mee, vooruit dan maar.

Want eigenlijk houd ik niet van zwarte jassen. Dat stamt uit de tijd toen ik nog op de middelbare school zat, lang, lang geleden. Op de een of andere manier hingen wij onze jassen nooit op, maar we gooien ze op de kapstok. Dit is dezelfde school waar er wiet op het schoolplein werd gerookt (dat schijnt niet normaal te zijn) en je geen broodtrommels mocht meenemen, want dan was je een loser. Maar goed, als iedereen zijn jas op de kapstok gooit, is het heel moeilijk te achterhalen welke jas van jou is, aangezien ie-de-reen een zwarte jas heeft. Ik begon met een witte winterjas (dit is geen goed idee), maar rood is natuurlijk veel beter. Het is een mooie kleur, het is opvallend en het is de kleur van de kabouters.

Dolgelukkig was ik dan ook toen ik met Rianne naar Groningen ging. Niet, omdat ik met Rianne naar Groningen ging, want Rianne is stom en Groningen het einde van de wereld, maar omdat ik daar een rode regenjas zag. Met capuchon. Voor een mooie prijs.

Hij is ideaal. Er zit een riem in, zodat ik mijn taille kan accentueren (schijnt heel belangrijk te zijn volgens de Fancy enzo). Hij houdt regen tegen (de naam gaf het al weg). En hij is dus rood. Heel mooi rood.

Er is alleen een probleem: het begint steeds kouder te worden. De rode regenjas voldoet niet meer. Ik heb een rode winterjas nodig. De zoektocht gaat verder…

Tags:
oktober 24th, 2019

De realiteitman

Hij komt altijd wanneer ik dat niet wil. Soms is het midden in de nacht, soms ’s ochtends vroeg of gewoon in de namiddag.
‘Laura,’ zegt hij dan.
Ik weet al hoe laat het is. Ik schud heftig met mijn hoofd van nee, maar hij blijft me aankijken met zijn serieuze blik.
‘Het is tijd.’
Ik weet dat het tijd is, ik heb verdomme zelf tegen hem gezegd ‘Zorg jij dat ik op tijd wegga?’, maar ik ben niet zo goed met de werkelijkheid. Laat mij maar dromen. Ik wil de hele nacht met je praten over van alles of ik wil de katten aaien van de mensen bij wie we op bezoek zijn of ik wil gewoon niet weg. Maar er is altijd de slaap, de verplichtingen en de realiteitman.
‘We moeten gaan,’ zegt hij en ik ga mee, toch.
De volgende dag heb ik geen spijt. De realiteitman was een goede aankoop.

oktober 16th, 2019

De slagroom op de taart

Ik heb een collega. Of nou ja, ik heb er wel meerdere, maar deze is echt bijzonder. Ik zie haar bijna nooit, omdat ze in Drenthe woont en niet op kantoor werkt. Ja, er wonen blijkbaar mensen in Drenthe. Toch spreek ik haar dagelijks. Ik app soms vaker met haar dan met mijn vriendje (die zie ik gelukkig wel vaker dan dat ik haar zie). Deels over werk, deels over privé en deels… foto’s van toetjes.

Het begon toen ze op vakantie ging, wat ik natuurlijk al niet vond kunnen. Tegen wie moest ik anders klagen over hoeveel tijd nieuwsbrieven maken kost? Ze begon het echter nog ondraaglijker te maken door steeds foto’s van toetjes te sturen. De ijsjes die ze at, de brownies die ze had en de crème brûlée op het einde. Ik vind dat puur sadisme. Daarom stuur ik haar sindsdien altijd een foto als ik een toetje eet, als payback.

Deze collega is de spil van het bedrijf en dat is knap als je beseft dat ze extern is. Ze weet alles, kent iedereen en soms is ze zelfs aardig. Ze houdt niet van de schijnwerpers. Als ze deze blog leest, dan gaat ze zeggen: ‘Moest dat nou, Laura?’ Ja collega, dat moest. Dat er nog maar vele toetjesfoto’s mogen volgen.

september 27th, 2019

Vandaag staat er niets op het programma

Elke week ga ik naar mijn werk, wurm ik me in treinen, bussen, metro’s, op fietsen. Ik drink met vrienden, eet met vrienden, lach met vrienden. Herinneringen komen op bij mijn ouders, aardappels groenten vlees en ik verlaat mijn geboortedorp weer voor mijn stad van nu. Ik kus mijn vriendje, ik plaag hem en ik kijk naar hem als hij in mijn bed ligt te slapen. Tussendoor probeer ik alle seizoenen op Netflix bij te houden, dat ene boek te lezen en oh ja, hardlopen is ook wel goed voor je.

Maar niet vandaag. Vandaag staat er niets op het programma. De wekker houdt eindelijk voor een keertje zijn mond. Het is lang geleden dat ik zo’n dag had. Al maanden wil ik mijn kledingkast opruimen, mijn boeken bekijken en gewoon een beetje in huis rommelen. Muziek aan, misschien wat schrijven? Het maakt niet uit, ik hoef niets. Shoutout naar mensen die lijstjes maken, maar vandaag is het lijstje leeg.

Vroeger waren de dagen eindeloos. Ik las alle boeken uit de bibliotheek, de afwas bestond nog niet, maar springtouwen wel. Ik las in die boeken wel dat het moeilijk kon zijn, dat de tijd steeds korter werd, maar sneller ging. Maar niet alles wat in boeken staat is waar toch? Vandaag is het in ieder geval niet waar. Vandaag duurt de tijd eeuwig.