juli 7th, 2020

Een jaar

 

In twaalf maanden kan veel gebeuren. Je kunt iemand ontmoeten die op een steenworp afstand woont, die lief is en die zo goed bij je past. Je kunt verliefd worden, steeds meer en intenser. Soms ben je boos in die twaalf maanden, maak je ruzie, want perfectie bestaat niet. In een jaar kun je leren dat communicatie belangrijk is en dat je dat kan, met hem. Dat mensen die zeggen ‘En toen wist ik: dit is hem/haar’ niet liegen of in de war zijn door hormonen. Dat het niet zo uitmaakt wat jullie doen, als het maar samen is. Dat je dingen die je dwars zitten niet via WhatsApp moet bespreken.

Je kunt er in die tijd ook achterkomen dat jullie anders zijn, maar dat dat niet geeft. Dat dat niet voor afstand, maar voor verbinding zorgt. Want jij zoekt het op en hij voert het uit. Hij kookt en jij eet het op. Jij ziet donker, waar hij licht ziet. Jij schrijft, leest boeken, hebt soms tijd alleen nodig. Hij maakt muziek, houdt van gezelschap, feestjes en kan door tot diep in de nacht. Maar dat is niet waar het om gaat. Het gaat om de kern. En die is gelijk.

Ja, in een jaar kan veel gebeuren. En dat is in dit geval heel fijn.

juni 21st, 2020

Bloggen en boeken zijn niet dood

Ja ja, ik weet dat vloggen hip is en TikTok of desnoods Instagram, in ieder geval alles wat niet bloggen is. Laat staan boeken. Dit wil echter niet betekenen dat deze twee media niet meer bestaan en nog beter: ze worden tegenwoordig gecombineerd.

Want waar eerst de influencers begonnen met boekendeals (wat niet betekent dat ze ook allemaal het boek zelf geschreven hebben) zijn nu eindelijk de bloggers aan de beurt. En niet zomaar bloggers, nee, toevallig hele leuke.

Lianne Keemink – Dingen anders doen

Laten we beginnen met het eerste boek dat ik heb gelezen: die van Lianne. Zij begon de trend, want dit is alweer haar tweede boek. Ik mocht zelfs bij de boekenpresentatie van het eerste boek zijn, maar de tweede kwam in coronatijd uit. Het gaat over het aanleren van gewoontes en is in Lianne-stijl geschreven: grappig, goed te begrijpen en overzichtelijk. Daarnaast heeft ze speciaal voor de bijzondere tijd waarin we leven een gratis thuis-variant gemaakt. Mijn eerste gewoonte werd hierna een feit: het lezen van boeken geschreven door bloggers.

Des Blelis – Ik ben er (ook) nog

Want Des bracht namelijk ook een boek uit, helemaal zelf. Hoewel het gaat over haar moederschap en ik alleen moeder ben van half-dode vetplantjes vond ik het interessant om te lezen. Ik lees haar blog al jaren en had daardoor het idee dat ik wel wat wist over haar kinderen en haar, maar door dit boek heb ik toch een andere kant gezien. Lief, eerlijk en ontroerend!

Lisa van Campenhout – Bijna echt

En dan Lisa. Al maanden las ik haar blogs over haar boek, de toewijding, de lange dagen. En nu kon ik het dan eindelijk lezen! Het is een young adult, een genre wat ik eigenlijk al een tijdje niet meer gelezen heb, over een meisje dat niet meer onzichtbaar wil zijn en zichzelf daarom een andere identiteit aanmeet. Van begin tot eind blijft het spannend en wil je eigenlijk niet stoppen met lezen.

Dus lieve lezers, bloggen is niet dood, boeken zijn niet dood. Lang leve bloggers die boeken schrijven! (en ga bovenstaande boeken lezen)

juni 5th, 2020

Net als in de film

Precies een jaar geleden zag ik Mathijs voor het eerst. En ik ga jullie vertellen hoe dat ging.

Zoals elk stel in deze tijden kwamen we elkaar tegen op Tinder. Ik had in mijn bio staan dat ik leefde voor gifs en memes en hij reageerde met MEMES! Dit mondde uit tot twintig gesprekken in een, waardoor het me soms wel een halfuur kostte om op alles te reageren wat hij had gezegd. Er kwamen gifs voorbij, veel gifs en uiteindelijk de ontdekking: we woonden in dezelfde wijk. Ik schraapte mijn moed bij elkaar en vroeg hem mee uit. Ik had meteen al een geniaal idee: naar de kabelbaan gaan in de wijk. Mathijs, avonturier die hij is, stemde in.

Dus liep ik even later in mijn groene jurkje richting de kerk waarvoor we zouden afspreken. Het voelde goed om eens te kunnen lopen naar een date, want dat gebeurt niet vaak als je in een uithoek van de stad woont. Gelukkig bleek Mathijs geen creepy guy te zijn en kon ik hem gewoon ongemakkelijk omhelzen (er zijn verschillende soorten jongens: drie zoeners, handschudders, huggers of helemaal niets), want Mathijs is een hugger. Al vrij snel kwamen we aan bij de kabelbaan waar we foto’s van elkaar namen, want kabelbanen zijn cool.

Maar wat nu? Want ik had niet verder gedacht dan dit. Er bleek gelukkig nog een vlot naast de kabelbaan te liggen, dus gingen we naar de overkant. Aan de overkant waren speeltuintjes, heel veel speeltuintjes. Ik dacht dat Oegstgeest veel schommels bezat, maar dit sloeg alles. We besloten die ook uit te testen, maar niet voordat Mathijs besefte dat hij zijn rugzak was vergeten bij de kabelbaan. Intern raakte ik meteen in paniek, alsof het mijn eigen rugzak was, maar Mathijs bleef kalm. Er schijnen namelijk ook mensen te zijn die vertrouwen hebben in andere mensen en dit keer terecht, want de rugzak stond gewoon op zijn plek.

Met een gerust hart konden we verder spelen. Ondertussen praatten we over dieren (Mathijs is een honden- en kattenmens en ik, nou ja, jullie weten wel wat ik ben), deed ik een paar moves na die ik had geleerd tijdens mijn zelfverdedigingscursus en vertelde Mathijs een anekdote over palingen. Ik weet niet of dat zijn manier van versieren was, maar goed (‘Dat palingen op een plek geboren worden, de Atlantische oceaan oversteken om hier te paren, maar ze bevallen weer aan de andere kant van de Atlantische oceaan). Tijdens de gesprekken testten we de speeltuinen. Soms herkenden we dingen van vroeger, maar man, wat zijn er ook rare en gevaarlijke speeltoestellen tegenwoordig.

Van al dat gespeel en geklauter krijg je wel dorst, dus gingen we wat drinken bij een horecagelegenheid in de buurt. Ik legde uit wat soft boys waren. Daarna wilde Mathijs nog naar de andere horecagelegenheid in de buurt waar ik wcms nam (ik heb hem even verteld wat het is, want dat wist hij  nog niet, shocking) en we praatten over eten (voice-over: ‘Dit zou een terugkerend thema worden’). Daarna was het tijd voor werk voor Mathijs en liepen we samen naar de overkant. Ik weet niet meer of we hebben gezegd dat het gezellig was, maar we omhelsden elkaar en ik zei dat hij zijn nummer nog even moest sturen, zodat we de kabelbaanfoto’s uit konden wisselen. Allebei liepen we een andere kant op, maar niet voordat… we allebei om hadden gekeken.

Net als in de film.

mei 29th, 2020

Toeval

Het was mooi weer. Ik kwam net terug van de Albert Heijn toen ik een bekende binnen zag gaan bij het gebouw van mijn toen nog date.
‘MATHIJS!’ schreeuwde ik over de rotonde heen.
Hij hoorde me niet. Ik was al behoorlijk verliefd op deze jongen en het zou mij niet gebeuren dat hij zo dichtbij was en ik hem niet kon knuffelen. Dus belde ik hem en sommeerde hem weer naar buiten te gaan. Minstens een half uur bleven we knuffelen, vastgelegd door de huisgenoot van Mathijs (zie foto hierboven).

Laatst was het weer mooi weer. Ik kwam net terug van de Albert Heijn toen ik een jongen in hardloopkleren zag. Zijn tred kwam me bekend voor.
‘MATHIJS!’ schreeuwde ik over de rotonde heen.
Hij keek verward om zich heen en zag mij toen ook. Ik ben nog steeds behoorlijk verliefd op deze jongen. We knuffelden, terwijl mensen anderhalve meter van ons vandaan langs liepen. We zien elkaar elke dag. Elke keer ben ik weer blij als hij verschijnt in mijn deuropening. En dus ook als ik hem per toeval tegenkom op straat.

mei 20th, 2020

Het mysterie van de kat en de muis

Er was al een tijdje niets toevalligs of geks gebeurd, dus ik wist dat er weer aan zat te komen. Dat is namelijk waar mijn leven uit bestaat: toevalligheden en gekkigheid.

Ik checkte een oud e-mailadres en zag opeens een mailtje staan van Mijn Bestseller. Meteen kreeg ik flashbacks naar een editie van Manuscripta in 2011 (de echte boekenliefhebbers kennen dat nog wel) waar je gratis iets kon laten drukken. Ik verzamelde een aantal verhalen en liet een dun boekje afdrukken. Niemand die daar uiteraard ooit in geïnteresseerd was, behalve familie en vrienden.

Flash forward naar 2020. Het mailtje bevatte een doorgestuurd mailtje (bijna een inception). Wat bleek? Het team Geestelijke Verzorging in het UMC Groningen organiseert normaal altijd een herdenkingsbijeenkomst op 4 mei, maar dat was nu natuurlijk niet mogelijk. Daarom maakten ze een boekje rondom de thema’s ‘herdenken’ en ‘bevrijding’ voor patiënten en medewerkers. Ze wilden graag mijn toestemming om het toepasselijke en mooie verhaal (hun woorden) ‘De kat en de muis’ uit bovenstaand boekje in het boekje op te nemen.

Verwarring alom in mijn hoofd. Hoe kwamen ze in hemelsnaam bij mij? Waarom dit verhaal? Was het eigenlijk wel een goed verhaal, want het was negen jaar geleden geschreven en ik denk (hoop) dat ik sindsdien wel beter ben gaan schrijven. Natuurlijk staat het verhaal ook op mijn blog en ik moet zeggen tegen mijn jongere zelf: het is zo slecht niet. En: wat mooi eigenlijk dat ze daarvoor mijn verhaal willen gebruiken, wat een eer!

Maar goed, ik moest natuurlijk nog antwoord gegeven en omdat ik het nu pas zag, was de mail al een week geleden verstuurd en 4 mei kwam steeds dichterbij. Snel belde ik naar het UMCG en liet weten hoe vereerd ik me voelde dat ze mijn verhaal wilde opnemen. Ik reageerde zo enthousiast dat de geestelijk verzorger er zelf ook blij van werd, zei ze. Alleen wist ze niet zeker of het verhaal erin opgenomen zou worden, maar ze zou doorgeven dat ik toestemming had gegeven.

Een paar weken later kreeg ik weer een belletje. Het verhaal stond helaas niet in het boekje, want ze moesten een keuze maken uit veel verschillende stukken en deze paste net niet bij de rest. Jammer, maar zeker begrijpelijk. Wel vroeg de geestelijk verzorger nog om toestemming om het verhaal te gebruiken in een patiëntenbijeenkomst. Die mogen nu natuurlijk niet gegeven worden, maar wie weet, ooit.

Oh en hoe hij aan mijn verhaal kwam? Daar zijn we niet achtergekomen. Hij heeft gezocht op een aantal woorden en kwam zo bij mijn verhaal uit. Een mysterie…

mei 5th, 2020

Iedereen kan toveren

View this post on Instagram

Een nieuwe baan vraagt om een nieuw notitieboekje.

A post shared by Laura Bosua (@lauradenkt) on

Ik had het jullie al verteld: ik heb een nieuwe baan. En inderdaad, dat betekent dat ik nog geen dag op kantoor heb gewerkt in deze tijden.

Waarom een nieuwe baan? Kijk, ik ben dol op 010, maar dat reizen naar Rotterdam viel me toch wel wat zwaar op een gegeven moment. Fietsen naar mijn werk, dat was de droom. En hoe zou het eigenlijk zijn bij een bedrijf dat wat meer maatschappelijk ingesteld was? Nou, ik ben erachter gekomen, want sinds april werk ik als Content & Community Coördinator bij de Tovertafel (eigenlijk heet het bedrijf Active Cues en het product Tovertafel, maar dat laatste klinkt zo gezellig).

Misschien heb je er wel eens van gehoord als je in de zorg werkt, maar zo niet: de Tovertafel brengt mensen met een speciale zorgbehoefte in beweging door middel van interactieve lichtprojecties. Er is een versie voor mensen met dementie, mensen met een cognitieve uitdaging en voor kinderen in de zorg/speciaal onderwijs. En dat ziet er bijvoorbeeld zo uit.

Echt jongens, ik ben blij en trots dat ik bij zo’n mooi bedrijf mag werken waar het gaat om zoveel mogelijk geluksmomenten creëren.

Maar hoe gaat het inwerken als de coronacrisis is toegeslagen en je niet naar kantoor kunt fietsen, maar gewoon thuis achter je scherm zit? Nou, het scheelt al dat mijn werk digitaal is. Schrijven kun je overal. Bovendien waren er genoeg documenten en presentaties vol met informatie. Zo weet ik nu dat je niet ‘dementerenden’ moet zeggen, maar ‘mensen met dementie’. Waarom? Je bent niet dementerend, je hebt dementie. Zo leer je nog eens wat.

Het bedrijf bestaat uit zo’n 50 mensen en je eigen team leer je natuurlijk wel kennen, maar hoe doe je dat met de rest? De coach (ja, we hebben een eigen coach!!!) gaf mij als tip om koffiemomentjes met mensen in te plannen. Dat was een succes, want het bleken stuk voor stuk leuke mensen te zijn. Sommige mensen hebben zelfs katten die je op de achtergrond ziet loeren.

Dus ondanks dat ik nog geen dag op kantoor heb gezeten en de meeste mensen nog nooit in het echt heb gezien, kan ik je alvast verklappen: het is awesome.

april 27th, 2020

Dezer dagen

Ik kan het toch niet laten: een blogje over hoe mijn leven eruit ziet dezer dagen. Zodat ik over een paar jaar terug kan lezen en denken: ik kan me het niet meer voorstellen. Hopelijk.

De dagen zien er vrijwel hetzelfde uit, maar voelen niet zo. Doordeweeks werk ik bij mijn nieuwe baan (in de volgende blog daarover meer). Ik praat in meetings over mailings, whitepapers en campagnes. Tussendoor schrijf ik teksten en lees ik documenten. Ik leer veel. In de lunchpauze ga ik wandelen, terwijl ik luister naar voice messages van mijn vrienden. Het is fijn om hun stemmen te horen.

Als de werkdag om is, komt Mathijs. Hij kookt voor me en we kijken The Good Place (afgekeken), Rundfunk (afgekeken), Ramses (mee bezig) of Brooklyn 99 (mee bezig). We zien elkaar nu elke dag, maar zijn nog steeds niet uitgepraat. Het maakt eigenlijk niet zoveel uit wat ik met die jongen doe, het is altijd gezellig.

Op dagen dat ik vrij ben, ga ik hardlopen. Evy is fier op me. Ik heb dan altijd mijn Filosofie Magazine-shirt aan. Hij is roze geworden in de was, maar eigenlijk vind ik dat juist mooier. Na het hardlopen is de supermarkt aan de beurt. We wachten allemaal netjes in een rij, want we hebben de tijd. Mensen die te dichtbij komen, kijk ik boos aan. Elke keer kijk ik of de kefiryoghurt alweer terug is bij de Albert Heijn, maar tot nu toe steeds alleen de teleurstelling.

Het is nu al een tijdje aan de gang, maar ik heb me nog geen seconde verveeld. Ik lees boeken, kijk series, bak lekkere dingen met mijn lover. Soms doe ik mee aan een online pubquiz, bel met vrienden of familie. Ik heb een racefiets gekocht, zodat ik nu een ANWB-stel ben met Mathijs, maar dan de millennialvariant.

Soms ben ik bang. Ik probeer mijn gedachten uit te schakelen, maar ze halen me in tijdens de nacht. Het is frusterend om te zien dat sommige mensen het niet serieus nemen, hoe egoïstisch ze zijn.

Kortom: ik red me wel, maar ik heb toch liever dat het niet al te lang duurt.

april 19th, 2020

Op je koptelefoon


Ook even schaamteloos mijn weer langer gegroeide haar showen waar ik blij mee ben

Ongeveer een jaar geleden was een van de mooiste dagen van mijn leven. Nee, het was niet de dag waarop ik een jongen met een snor en een lieve lach ontmoette (sorry, Mathijs), maar een andere liefde die in mijn leven kwam: mijn noise cancelling headphone. Vanaf toen werd mijn leven mooier en… stiller.

In die tijd moest ik nog een aantal dagen per week naar Rotterdam. Dat betekende anderhalf uur heen – bus, trein, metro – en anderhalf uur terug – metro, trein, bus. Dat kost sowieso al veel energie, maar al helemaal als je tieners met boemboemmuziek naast je hebt, mensen die hun liefdesleven op toontje megafoon bespreken of krijsende kinderen. Op blogs las ik over noise cancelling headhpones. Ik begon al weg te dromen over een wereld met rust, totdat ik de prijs zag van die dingen. Laat ik het zo zeggen: je kan er veel boeken van kopen.

Ik geef niet zoveel om merken of status, dus er zijn weinig dingen waar ik veel geld aan uitgeef (‘En chocoladekruidnoten dan?’ ‘Ssst, ik heb het over in een keer veel geld’). Dit zou pijn doen in mijn portemonnee en ik moest er sowieso wel even voor sparen. Soms zag ik mensen met een koptelefoon lopen op straat en dan voelde ik een steek van jaloezie.

Maar na een tijdje werd mijn geduld beloond: ik had genoeg geld gespaard. De eerste keer dat ik de koptelefoon op deed, was een magisch moment. De wereld stond even stil en toen had ik nog niet eens muziek opgezet. Het reizen van en naar werk werd dragelijker, want ik bevond me in mijn eigen wereld van indiemuziek of een random Netflixshow zonder dat ik last had van andere mensen. Toegegeven: niet alles wordt uitgeschakeld. Als mensen heel hard praten, hoor je het er alsnog doorheen, maar wel veel minder hard.

Ook thuis zet ik hem wel eens op. Een buur die aan het boren is? Normaal zou ik me eraan ergeren, maar nu is het zo opgelost. Ik kan gewoon rondlopen in mijn minihuisje, want het is draadloos. Het enige wat ik niet doe, is ermee fietsen. Ik kan natuurlijk dan de noisecancelling uitzetten (het aanzetten is niet heel veilig), maar ik kies dan liever voor oordopjes.

Mocht je willen weten welke ik heb: het is de Bose QuietComfort 35 II. Hij is helaas niet gesponsord, maar als je via het linkje iets bestelt bij Bol.com, krijg ik een pietpeuterig klein bedrag waarmee ik ooit misschien een zakje chocoladekruidnoten kan kopen.

Hoe dan ook, mijn leven is een stuk mooier sinds ik dat ding heb. Ik ben dus gezegend met twee liefdes in mijn leven. En mocht een daarvan ook irritant doen, dan zet ik gewoon de andere op. Opgelost.

april 4th, 2020

Dromen komen uit

De mensen die mij kennen weten dat het mijn grootste droom is om een persoonlijke kok te hebben. Ik vind koken namelijk verschrikkelijk. En niet zeggen ‘Ja, ik vind het ook niet leuk om alleen voor mezelf te koken, maar voor andere mensen wel.’ Voor andere mensen koken is NOG erger. De druk, het gedoe. Nee, laat mij maar dingen opeten, dat is veel leuker.

Toen Mathijs in the picture kwam, is die droom uitgekomen en hoe: hij heeft nog nooit iets gemaakt wat ik écht niet lekker vind. Soms noem ik een ingrediënt en moet hij op basis daarvan een recept maken. Of ik zie ergens iets en zet dat in de Google Keeplijst ‘Wat Mathijs voor Laura moet koken’. Denk aan gyoza (dat is inmiddels gelukt) en dat ene gerecht uit Parasite (heb ik laatst voor het eerst gezien en omg, wat een goede film). We hebben hierbij een mooie balans: ik bedenk iets, hij voert het uit en we eten het samen op. Oh ja en ik doe dan de afwas.

Sinds een tijdje werkt hij daadwerkelijk in een keuken en kan ik dus officieel zeggen: ik heb een persoonlijke kok. Dromen komen uit, echt waar.

maart 30th, 2020

Mijn blog bestaat 9 jaar (en een paar dagen)

Afgelopen dinsdag bestond mijn blog negen jaar, maar ik had geen zin om te bloggen, dus jullie zullen het met dit verlate bericht moeten doen. Zoals vorig jaar beloofd ga ik bij de tien jaar een feestje geven.

Ik mag hopen dat ik dan niet meer op 28 vierkante meter woon, zodat jullie allemaal gewoon in de woonkamer passen. Uiteraard gaat dit feestje in Lauradenktstyle zijn: met een kat (die heb ik tegen die tijd dan weer, als ik niet meer op 28 vierkante meter woon), chocoladekruidnoten (dan moet ik niet vergeten ze in december in te slaan) en wcms. Gelukkig heb ik veel van mijn trouwe fans al ontmoet, dus zal het niet een enorm awkward bedoening worden zoals bloggersmeetings vaak zijn (niet-bloggers mogen ook komen). En als we het dan even niet meer weten, praten we gewoon over de kat.

Ik vind het een plan.