Posts tagged ‘meeting’

december 20th, 2012

(G)een vies, oud mannetje?

262795_453296551400001_1020182025_n
Deze foto stond op de Facebookpagina van Dionne’s blog met als onderschrift: “Ik heb vandaag Laura (www.lauradenkt.nl) ontmoet en ze wilde per se op de foto met een paaltje en een agent die uit een auto stapte.”

Ik had afgelopen woensdag niets te doen, dus vroeg ik of iemand met mij een gekke actie wilde doen en die iemand werd Dionne.
Die dag werd er een belangrijke vraag beantwoord: zou Dionne een vies, oud mannetje zijn of niet? Voor het verhaal zou het spannender geweest als ze het wel was geweest, maar gelukkig was ze een gewoon (nou ja, gewoon) meisje van ergensindetwintig. Wel zonder rode jas aan, waar ze het tachtigduizend keer over gehad heeft dus waarom niet zou je denken, waardoor we helaas niet matchten (is dat een woord?).

Het plan was dit: ik zou drie gekke/rare/leuke/lieve acties bedenken en Dionne mocht kiezen. Ik had zo mijn voorkeur, maar die bracht ik uiteraard niet naar voren, ik was volstrekt onpartijdig, neutraal en objectief. Gelukkig koos Dionne toch het plan van mijn voorkeur, heel knap dat ze raadde dat ik die wilde ondanks mijn pokerface (p-p-p-pokerface).

Het plan was dit: doen alsof we toeristen waren (die heel slecht Engels konden).
Probleem 1: uit welk land zouden we dan komen?
Probleem 2: ons uiterlijk. Het zou het makkelijkst zijn als we ons konden voordoen als Japanners, maar eh ja, iets met blondachtig haar en blanke huid.
Oplossing: we besloten dat we uit een Scandinavisch land kwamen, Dionne gaf ons de Noorse namen van haar vrienden (iets met Reinhilt ofzo?), maar ik wilde Ronja heten (RONJA DE ROVERSDOCHTER). Wat Zweeds schijnt te zijn. Lekker boeiend. Maar het mocht niet van Dionne, want dat was te obvious.
‘Dan kan ik net zo goed Pippi heten.’ zei ze.
Meesterlijk idee.
Uiteindelijk werd ik Pippi vanwege mijn haar en zij Ronja. We oefenden ons Scandinavisch brabbeltaaltje.
‘Je klinkt Italiaans.’ zei Dionne.
Beledigd liep ik weg en pas na een halfuur huilen was ik gekalmeerd. We gingen naar de Gevangenpoort in Den Haag, als Nederlanders. We volgden ook de rondleiding (we zijn onder andere in de cellen geweest, waar een oud stelletje zonder schroom op de plee ging zitten..) en we gingen net van de ene cel naar de andere, toen mevrouw de rondleidster vroeg: ‘Zijn jullie Nederlands?’
‘Eh… Ja.’
‘Oh ja, want ik dacht dat jullie misschien Engels waren.’
Is onze toeristenactie toch nog gelukt.

(bovenstaande foto is een poging tot toeristenfoto, ik was alleen mijn roze camera en Hello Kitty-backpack vergeten mee te brengen)

augustus 8th, 2012

‘Wat een leuk t-shirt heb je aan!’ en andere complimenten


Credits: Robin.
Allereerst: ik vind het superdupereng om een filmpje te laten zien waarin ik voorkom. Het is een verslag van de middag. De tweede keer dat ik op mensen af stap, loop ik weer terug, omdat ik ‘Hallo!’ zei, maar ze me gewoon negeerden :( En op het laatst konden we de briefjes niet meer echt kwijt (het was etenstijd), dus hebben we er een paar in brievenbussen gemikt.  Ik ben benieuwd wat die mensen dachten toen ze dat in hun brievenbus vonden haha. 

Er was een plan van een kleine blogmeeting (niet van mij overigens) in de zomer. Uiteindelijk werd het wel erg klein, want afgelopen zondag kwamen alleen Rosalie, Robin, Irving en ik opdagen op Utrecht Centraal. Na een terrasje was het natuurlijk weer tijd voor een gekke actie.

Situatie nummer 1: het viertal bevond bij het pleintje bij de Dom van Utrecht. Om ons heen talloze toeristen en af en toe een verdwaalde non. De benodigdheden waren gekleurde briefjes en een marker. En slachtoffers. Want wat gingen wij doen? Complimenten op briefjes schrijven en aan mensen geven (niet willekeurig, want het moet wel gemeend zijn).

Dit, lieve mensen, is makkelijker gezegd dan gedaan. Robin begon. Hij zag een meisje met felgekleurd rood haar en wilde een briefje met ‘Ik vind je haar cool!’ geven. Daar is niks mis mee. Het probleem was alleen dat ze niet Nederlands was. Gelukkig kan Robin nog wel een beetje Engels en kon hij de boodschap nog wel overbrengen, maar ja, wat moet je dan met dat briefje?

Daarna deden Rosalie en ik een poging. Een compliment is toch moeilijk te verzinnen en hoe zorg je ervoor dat je geen toerist te pakken hebt? (nee, niet omdat toeristen geen complimentjes mogen krijgen, maar hoe weet je of het een toerist is of een Nederlander). Ik zag een oud omaatje bij de bushalte en die leek wel wat vrolijks te kunnen gebruiken. In plaats van een compliment schreef ik (iets van): ‘Fijne dag!’
We liepen op haar af en ik wenste haar een fijne dag. Eerst keek ze me verbaasd aan (‘He? Jongeren die aardig doen, wat is dit?’), maar daarna glimlachte ze. Toen ik terugliep, zag ik dat ze het briefje meerdere malen herlas.

Bij de Dom zou het niet goed lukken. Dit moest anders.

Situatie 2: we gingen op een paar bankjes zitten bij een bruggetje over één van de vele grachten. Er werd bedacht dat we eerst dingen op briefjes moesten schrijven (niet per se complimenten) en dan kijken naar de mensen die langs lopen en als het past, het ze geven. Dat waren dingen als: ‘Eet smakelijk!’, ‘Wat heb je een leuk t-shirt aan!’ en ‘Wat lach je leuk!’ (die laatste, zodat Robin nog wat meisjes kon versieren). Ieder kreeg iets van vijf briefjes.
Ik had drie keer ‘eet smakelijk’.

Het is ongelooflijk, maar eigenlijk reageerde iedereen wel leuk! Ik had ‘Have a nice day!’ aan een vrouw gegeven en dat vond ze lief. Veel mensen waren eerst verbaasd (Duh, zou ik ook zijn.), maar moesten daarna wel lachen. Eén van de meest succesvolle acties tot nu toe dus!

En toen viel de dag letterlijk in het water, want de regen deed heeeeel erg zijn best om neer te vallen.

Ondanks dat was het toch een leuke dag :)